De EU is vergeven van de lobbyisten en dat blijkt al jaren reuze effectief te zijn. Geen wonder dat de entertainmentindustrie al jaren zijn geld daaraan spendeert in plaats van aan het bedenken van verdienmodellen die recht doen aan de echte wereld. Op 1 januari wordt er via de EU weer een fijne regel doorgedrukt waarmee de grote jongens in de industrie de kleintjes uit de markt drukken. Wat is er precies aan de hand? Voor kleine ondernemers bestaat in de meeste (alle?) EU-landen, en ook in Nederland, de kleine-ondernemersregeling. Die houdt in dat als je weinig verdient met je handeltje, je niet de hele rompslomp van periodieke aangiftes en betalingen hoeft te doen. Daarbij gaat het om nog geen 2000 euro aan te betalen btw. Kom je daarboven, dan moet je gewoon betalen – en vaker dan eens per jaar aangifte doen. Wie hebben daar voordeel bij? Het gaat in elk geval niet om mensen die er een dikke boterham mee verdienen. Het gaat zelfs niet om sappelende zzp’ers die er net van kunnen leven. Integendeel, het gaat meestal om ‘handel’ die het hobbyisme amper ontgroeid is. Muzikanten bijvoorbeeld, die van hun zuurverdiende centjes muziek opgenomen hebben en daar online een paar centen mee verdienen om hun hobby te bekostigen. Echt, als je onder de kleine ondernemersregeling valt ga je ook van die vrijstelling voor btw-afdracht niet rijk worden.
Burial is de artiestennaam van de William Emmanuel Bevan. Zijn muziek beweegt zich tussen ambient en triphop. Vorig jaar zou de publiciteitsschuwe Brit nieuwe muziek uitbrengen, maar daar is het niet van gekomen. Het clipje komt overigens uit de film The Machinist en heeft verder niks met de muziek te maken.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
DATA - De jaarlijks terugkerende Top2000 was voor mij altijd monument van muzikaal conservatisme. En toch luisterde ik.
Vorig jaar al moest ik toegeven dat de Top2000 toch minder conservatief was dan ik dacht. Of beter gezegd, de stemmers natuurlijk. Maar een goede manier om dit in een grafiek uit te drukken, toch mijn favoriete bezigheid, had ik nog niet gevonden. Tot dit jaar.
Dus hier het bewijs dat de Top2000 de laatste jaren meegroeit met de tijd.
Eenvoudigweg door het verschil te nemen per nummer tussen het jaar van uitgave en het jaar waarin het in de top2000 stond en dat over alle nummers te middelen, is de gemiddelde leeftijd van de nummers te bepalen. En blijft tegenwoordig gelijk. Dus “verjongt” de top2000 net zo snel als de tijd voortschrijdt. Met dien verstande dat het natuurlijk wel met een stevige “historie” begon.
Overigens heb ik ook nog een variant gemaakt waarin hogere noteringen meer gewicht kregen om te zien of de verjonging alleen in de onderste regionen gebeurden. Maar die grafiek gaf exact hetzelfde verloop. Alleen de top 10…
De historie die de top2000 meesleept laat zich mooi zien als je de nummers per editie ordent naar decennium van verschijnen:
Maar ook daar zie je nu het meegroeien met de tijd.
Bedenk echter wel dat zestien edities van de top2000 bij elkaar maar 3.906 verschillende nummers bevatten (i.p.v. de mogelijke 32.000).
Bent u de lijstjes van het jaar 2014 moe? Dan volgt nu de uitputtingsslag met de lijst kunstenaars die in 2014 een kunstprijs toebedeeld kregen. Een indrukwekkende lijst met landelijke en lokale prijzen voor professionals en amateurs. Wat alle andere jaaroverzichten ook duidelijk maken, dit overzicht laat zien dat Nederland zeer complimenteus naar kunstenaars is.
In de categorie Literatuur (want ook dat is kunst):
Mei: Ilja Leonard Pfeijffer – Libris Literatuurprijs.
September: Hannah van Wieringen – Academica Literatuurprijs en Jérôme Ferrari – Europese Literatuurprijs.
November: Ad de Bont (toneelschrijver) – Charlotte Köhler Prijs en Stefan Hertmans – AKO Literatuuurprijs.
December: Willem Jan Otten – P.C. Hooftprijs.
En verder……
27 februari: Ria van Eyk – Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Brabant Beeldende Kunstprijs 2014.
24 maart: Esther Tielemans – Familiekamer Kunstprijs. Op 25 september ontving Esther Tielemans ook de Wolvecampprijs.
14 april: Floris Kaayk – Volkskrant Beeldende Kunst Prijs.
18 mei: Ans Leeflang, Vanessa Speur en Loes Korsten – Kunstprijs Pinkstermarkt Brummen.
23 mei: Rolf te Booij en Jerry Veldhuizen – Rabobank Kunstprijs.
1 juni: Jacob Kerssemakers – 1e prijs Kunstprijs “Oost, Grensverleggend”.
8 juni: Henk Kamphuis (fotografie) – Kunst in het Volksparkprijs.
21 juni: Elise Le Pair – Kunstschouw Award.
3 juli: Sachi Miyachi – Theodora Niemeijer prijs.
3 juli: Muziektheatergezelschap Via Berlin en Anouk Kruithof – Charlotte Köhler Prijzen.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Sugarcult uit Santa Barbara, Californië maakt min of meer recht-toe-recht-aan rockliedjes. Zo’n band die bewijst dat je echt goed kunt zijn en toch niet doorbreken.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
We gaan het jaar uit aan de hand van het Britse Hadouken! Ik zou de muziek ergens tussen The Prodigy en Beastie Boys plaatsen: brutaal en luidruchtig.
Bat for Lashes is de artiestennaam van de Brits-Pakistaanse zangeres Natasha Khan. Ze maakt bedachtzame, vrij minimale liedjes die drijven op haar krachtige stem.
Diamanda Galás: ze heeft een orkaan van een stem die vier octaven bestrijkt, ooit omschreven als capable of the most unnerving vocal terror.
Qua genres zit het in de richting van avant-garde, alternatieve rock, jazz, experimenteel en in de latere jaren ook blues. De thematiek kan zwaar zijn: sinds de besmetting van haar broer heeft ze menig plaat besteed aan aids, en de dubieuze reacties van de kerk daarop, met titels als The Divine Punishment of You must be certain of the Devil.
NIEUWS - Joop Visser (Jaap Fischer) mag tot op vandaag zijn mond niet opendoen over zijn optreden met Jessica van Noord in 2013 bij Holland’s got talent. Het was een fraai stukje cabaret, mede doordat het Robert ten Brink, Gordon, Chantal Janzen en Dan Karaty aan kunst en cultuurkennis ontbrak.
Ze traden tot in 2013 nog op als Joop en Jessica maar zijn nog volop te bewonderen op Youtube. Hun meest recente lied: Aan het einde van het jaar vieren we met elkaar de Grootste Leugenaar.
Piano Magic is een Londens los/vast collectief rond Glen Johnson. De muziek wordt wel omschreven als ambient pop, dark wave of arty baroque pop.
Kenmerk is een sterke aandacht voor sfeer, een relatief sobere aanpak en een thematiek die doorgaans nogal zwaar op de hand is: uit alles spreekt een zekere weemoed, en de hoofdpersonen van de teksten zijn vaak muurbloempjes die hun draai maar niet kunnen vinden in de grote boze wereld.
Een fijn kerstlied met Elvis en Martina McBride, ook bekend uit de versie van Porky Pig.
Een tijdje terug hadden we in de strijd om de depri-cup al de Swans, maar deze vrolijke Frans kan er ook wat van.
Matt Elliott is een muzikant met veel gezichten; als Third Eye Foundation maakt hij experimentele electronica. Daarnaast zat hij in bands als Movietone en Flying Saucer Attack.
Een aantal jaar geleden ging het roer drastisch om, en sindsdien vergast hij de wereld op intense, duistere pareltjes uitgebracht onder z’n eigen naam in een genre dat wel dark folk genoemd wordt. Kenmerken zijn een soberder aanpak, muziek die op het eerste gezicht eenvoudiger overkomt dan het is, en een hang naar de duistere krochten van de ziel. Maar ook hier weer met vaak een vette knipoog, zoals b.v. blijkt uit albumtitels als Only myocardial infarction can break your heart.