Afgelopen maand werd me een exemplaar van het Vademecum van de islam toegestuurd met het verzoek of ik het zou willen recenseren. De islam in 400 begrippen luidt de ondertitel en volgens de flaptekst is het boek bedoeld als naslag voor journalisten, studenten, beleidsmedewerkers en iedereen met een algemene interesse in een onderwerp dat steeds meer de actualiteit beheerst. Een praktische toepassing dus, die feitelijke informatie in kort bestek en overzichtelijk wil aandragen. Er hebben diverse arabisten en islamologen aan meegewerkt. Namen die ik trouwens geen van allen kende (maar dat zegt niks), of Hans Janssen moet een spelfout zijn met een ‘s’ teveel. Zo’n project leek me geen overbodige luxe, dus toog ik aan het lezen. Om te beginnen de lakmoesproef van alle teksten over de islam:
The Black Angels zijn een psychedelische rockband uit Austin, Texas, vernoemd naar een nummer van The Velvet Underground. Bovenstaand nummer is relatief tijdloos, maar bij vlagen klinken ze ontzettend jaren zeventig.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Vandaag het laatste deeltje in de Bah-trilogie. Na Bah, moderne kunst en Bah, geëngageerde kunst moet er toch een nader woordje worden besteed aan oude kunst.
In het eerste deeltje lazen we dat mensen een hekel kunnen krijgen aan moderne kunst, als dat hun horizon beperkt. En al helemaal als de overheid ongevraagd het blikveld van de argeloze burger volplempt met kunst.
Het tweede deeltje ging over het gegeven dat een aanzienlijk deel van de hedendaagse kunstenaars met beide benen in de alledaagse werkelijkheid staan en daar, met hun kunstwerken, hun licht over laten schijnen. Kunst met een boodschap. Dat kan volgens sommigen niet. Een boodschap dient expliciet te zijn en dat gaat ten koste van de dubbelzinnige schoonheid van kunst.
Moderne kunst, bah dus. Geëngageerde kunst ook bah, bah en nog eens bah. Oude kunst dan maar? Daar kan niemand toch een buil aan vallen?
Mwah, de criticus die zich in deel twee stoorde aan geëngageerde kunst, riep dat het Rijksmuseum leeg gemaakt diende te worden om de ruimten met hedendaagse kunst te vullen. Weg met de oude meesters, voort met de nieuwe meesters.
Voor alle duidelijkheid: hedendaagse kunst is niet per se moderne kunst. Het wil alleen maar zeggen dat het in deze tijd is gemaakt. Iemand die vandaag een ouderwets stilleven schildert, maakt dus hedendaagse oude kunst. Iemand die vandaag de angst voor bepaalde kleuren abstraheert, maakt dus hedendaagse moderne kunst.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Son Lux is de artiestennaam van Ryan Lott uit New York. Zijn (elektronische) muziek heeft een vrij minimalistisch karakter. Eind deze maand doet hij Nederland aan.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Dit is een fragment uit My X-Girlfriend’s Wedding Reception (1999) met Bernie Sanders.
Ook als u wat nerveuzig wordt van hiphop-ritmes moet u deze fascinerend eenvoudige clip van Ibeyi even bekijken. De Frans/Cubaanse tweeling Lisa-Kaindé en Naomi Diaz zingt in het Engels en Yoruba, schaars begeleid op percussie.
Black Rebel Motorcycle Club zijn drie stevig rockende heren uit San Francisco, die zich hierboven van hun gevoelige kant laten zien.
Alleen de Spaanse teksten geven een beetje weg dat Hello Seahorse! niet uit Birmingham of daaromtrent komt. Gewoon een indie gitaarbandje met een vrolijk melancholieke sound, maar dan uit de Big Chilango.
Cotton-Eyed Joe – hier vooral bekend om de boertige Zweedse versie – is een lied dat vermoedelijk al voor de Amerikaanse burgeroorlog op de plantages gezongen werd. Wat cotton-eyed betekent is niet helemaal duidelijk, maar vast staat dat Joe er met het meisje vandoor is – en dat de weemoed heeft toegeslagen, zeker in bovenstaande versie van Nina Simone.
Volgens hun eigen site zijn Tiffy en Seb uit Dresden, het duo achter Hochanständig, onruststokers. Ze maken elektronische muziek met absurdistische trekjes en bijpassende clips. Bovenstaande heeft een vervolg.
Zo kan het ook gaan, mensen.
Janko Nilovic is een Montenegrijn die al sinds 1960 in Frankrijk woont. Zijn hoogtijdagen beleefde hij in de eerste helft van de jaren zeventig, toen hij een soort funky jazz produceerde die je moeiteloos onder een vroege pornofilm zou kunnen monteren. Een jaar of vijf geleden werd hij herontdekt door hiphopartiesten, die samples in hun nummers begonnen te verwerken.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.