Kader Attia, won vorig jaar de Marcel Duchamps Prijs. Tot oktober is in Gent werk van hem te zien. Zoals vaker bij Kader Attia, is de tentoonstelling in Gent meer een museale installatie, met componenten uit diverse werken die vooral “herstel” als onderwerp hebben. Zijn inspiratiebronnen (zegt hij zelf): politicus/filosoof Pierre-Joseph Proudhon (“eigendom is diefstal”), de dichter Oswald de Andrade (stelde in het Cannibal Manifesto dat Brazilië zich alleen kan verweren tegen de koloniale Europese cultuur door het te “kannibaliseren”) en psychiater Frantz Fanon, lid van het Algerijnse Bevrijdingsfront (schreef over de psychologische effecten van kolonisatie en hoe men zich er van kan bevrijden). Oil and Sugar #2, 2007. https://www.youtube.com/watch?v=cTjx5O5L3cM Neemt u rustig de tijd voor de rest van onze expositie van vandaag.
Als je niet meer weet hoe je een bepaalde muziekstijl moet noemen kun je altijd nog het meest passende genre pakken en er het woord ‘post’ voor zetten. Het duo Mount Kimbie weet zelf ook niet wat het moet met het label ‘postdub-step’, maar hoe dan ook luistert hun tweede album Cold Spring Fault Less Youth lekker weg.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
COLUMN - Het is 676 v. Chr. Voor de kust van Cyprus wordt een drenkeling uit het water gevist. De drenkeling wordt aan boord gebracht van een Fenicische bireem bemand door Assyrische soldaten. Dezelfde bireem die even daarvoor zijn eigen schip tot zinken heeft gebracht. De drenkeling weet wat hem te wachten staat. De Assyrische soldaten zullen hem voor de troon van Esarhaddon voeren, waar hij onder toeziend oog van de koning zal worden onthoofd. De naam van deze drenkeling is Abdi-Milkuti.
Nog geen jaar eerder ging Abdi-Milkuti door het leven als koning van Sidon, de belangrijkste havenstad aan de Middellandse Zee. Zijn schepen bevoeren verre kusten. Zijn kooplieden verhandelden olijfolie, wijn en graan en zijn ambachtslieden produceerden purperverf en glaswerk. Van Sidon was nu weinig meer over. De Assyriërs hadden de stad platgebrand en de vestingmuren gesloopt, waarna ze de stenen van de stad in zee hadden geworpen. Wat had Abdi-Milkuti misdaan om dit lot over zichzelf en zijn stad af te roepen? Esarhaddon is hier in zijn inscripties duidelijk over: Abdi-Milkuti had het juk van Ashur afgeworpen.
In de tijd van Esarhaddon wist iedereen wat de Assyriërs bedoelden met de uitdrukking ‘het juk van Ashur afwerpen’. Voor een modern publiek geldt dit echter niet. De standaardinterpretatie is dat ‘vazalvorsten’ zoals Abdi-Milkuti door middel van een ‘eed’ ‘gedwongen’ werden jaarlijks ‘tribuut’ te brengen aan de koning van Assyrië en hem ‘als hun meerdere te erkennen’. Deze ‘vazalvorsten’ kwamen echter regelmatig ‘in opstand’ tegen ‘het Assyrische gezag’, blijkbaar omdat ze genoeg hadden van de Assyrische ‘tirannie’ en hun ‘vrijheid’ terug wilden. Dit alles is echter moderne interpretatie. Veel van de woorden en uitdrukkingen die ik tussen aanhalingstekens heb geplaatst zijn anachronistisch of anderszins beladen. Hieronder zal ik wat nuance aanbrengen.
COLUMN - Omdat ik de laatste tijd weinig zin heb om mijn televisie aan te zetten of, als ik het toch doe, weinig tegenkom dat de moeite van het kijken waard is, voel ik mij genoodzaakt mijn vertier elders te zoeken. Momenteel is dat vooral in oude uitzendingen van de marathoninterviews die de VPRO jaarlijks in komkommer- en kersttijd houdt voor de radio. Al die interviews zijn online te vinden via uw favoriete podcaststreamprogrammaatje. Wat leven we toch in een mooie tijd!
Het voordeel van luisteren is dat je het tijdens iets anders kan doen. Het bereiden van een eenvoudige doch voedzame maaltijd bijvoorbeeld, kun je prima combineren met een uurtje luisteren naar A.L. Snijders die aan Wim Brands vertelt waarom hij de hoerenbuurt van Amsterdam verruilde voor het platteland van Overijssel. Tijdens het opvouwen van de was, later die avond, ga je fijn weer verder waar je bent gebleven en kun je instemmend mee knikken met Snijders die vertelt dat hij ooit met een demonstratie mee deed en jaloers was op de mensen die aan de kant stonden. Dáár hoorde hij thuis, aan de zijlijn.
Momenteel luister ik in etappes naar mijn favoriete marathoninterview tot nu toe, die waarin H.J.A. Hofland aan de tand wordt gevoeld door Ischa Meijer, gehouden in de eerste week van de achtste maand van 1986. Het marathoninterview dat ik daarvoor beluisterde vond twee weken later plaats tussen Karel van het Reve en aartsmompelaar Martin van Amerongen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Ik overnachtte onlangs in Yerevan, de vriendelijke hoofdstad van Armenië, in een hotel met uitzicht op het als museum in gebruik genomen huis van de componist Aram Khachaturian (1903-1978). Dat is eigenlijk de enige reden waarom u vandaag wordt getrakteerd op de opzwepende Sabeldans uit het ballet Gayane (1942).
De Sabeldans is niet de enige compositie van Khachaturian die wereldberoemd werd. Ook deze golvende melodie staat, vermoedelijk, in het collectieve geheugen gegrift.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Joni Void maakte jarenlang onder een ander alias, Johnny Ripper, muziek op SoundCloud. Selfless is zijn eerste officiële album. Er staat van alles op, zonder dat het incoherent wordt: piano, rap, voorbijrijdend verkeer en brekend servies, stevige beats, en, in dit nummer, filosofische spoken word (voor de liefhebber: de tekst is te lezen onder de video).
The Dwarfs of East Agouza zijn drie muzikanten uit Cairo (de wijk Agouza, om precies te zijn). Ze komen regelmatig bij elkaar om een mix van psychedelische rock, jazz, folk en elektronische muziek te spelen en maakten samen het album Bes.
Kreator lijkt dit nummer gemaakt te hebben voor live-optredens, om een uitzinnige menigte te stimuleren elkaar goedmoedig de hersens in te slaan. Zowel qua muziek, als in de tekst:
Everyone against everyone
Everyone against everyone
Everyone against everyone
Against everyone
Against everyone
Against everyone
Against everyone
Against everyone
Hordes of Chaos!
Je zou bijna vergeten dat de tekst eigenlijk een aanklacht is tegen de ongelijkheid in de wereld.
Gelukkig konden ze de verleiding weerstaan om er een ultiem kitscherige clip bij te maken, die een low budget-versie lijkt van de Conan films uit de jaren 80. Dat zou ook alleen maar verwarrend zijn.
Awkwafina is een Amerikaanse rapster met komisch talent. Als actrice kunt u haar volgend jaar gaan zien in de actiefilm Ocean’s Eight en in de boekhandel kunt u haar reisgids voor New York kopen. Kortom, Awkwafina kan wel wat. Haar sidekick in bovenstaande clip is het iets oudere multitalent Margaret Cho.
Siriusmo, de artiestennaam van Moritz Friedrich, maakt vrij minimale dansbare muziek. En doet er in dit geval een leuk clipje bij met collega Roman Geike in de hoofdrol.
Dominique Young Unique is een Amerikaanse rapster in het agressievere genre. Check hierboven industriële beats, snoeiharde dictie en twerkende mannen.
Shayna McHayle aka Junglepussy begon haar Youtube-kanaal gewoon als hobby naast haar baan achter de kassa. Ze werd opgemerkt, maakte een mixtape, daarna een heel album. Haar muziek wiegt heen en weer tussen jazz en r&b. Over haar zelfbewuste teksten mocht ze al komen spreken aan de universiteiten Yale en Columbia. Ze woont in New York.