Er gaan dagen, ja weken voorbij zonder dat ik denk aan Willem van Oranje. Er gaan weken, ja maanden voorbij zonder dat ik op bezoek ga in Dordrecht. Maar gisteren ging ik er bij iemand op de koffie en in de tuin kwam ter sprake dat de stad een monument zou oprichten voor Willem van Oranje. “Dat is gek,” zei ik, “Ik wist niet dat die iets met Dordrecht had te maken.” Daarop liep mijn gastheer leeg. Dat zijn stad nou net géén Oranje-stad was. Dat Dordt niets méér met Willem de Zwijger had te maken dan met de meeste treinreizigers, voor wie de stad immers ook weinig meer is dan een tussenstop op weg van Rotterdam naar Brabant. Dat Willem van Oranje weleens op doorreis in Dordt was geweest maar er verder weinig te doen had gehad. Ik probeerde nog een grapje maar het zat mijn gastheer merkbaar dwars dat zijn stad zou worden ontsierd met een monumentale tang op een varken.
Dat Garbage het nog steeds kan, bewijst de band hier met punkzangeres Brody Dalle, in een rauw nummer over hoe meiden en vrouwen elkaar voortdurend verbaal afbreken.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
We hebben hier ook wel eens last van een stormpje hier en een overstrominkje daar. En dan loopt er soms een museum onder water of raakt kunst beschadigd.
We hebben wel wat wateroverlast van betekenis gehad, hoor. Zo wordt nog tot 1 oktober de Kerstvloed van 1717 herdacht met een kunstroute langs de kust van Groningen. Met deelname van kunstenaars afkomstig uit hedendaagse vloedgebieden als Indonesië (zeebeving, 2004), Japan (tsunami, 2011) en de Verenigde Staten (Katrina flood, 2005).
Hoewel hier de regenbuien heftiger lijken te worden, zijn onze druppels toch niets vergeleken bij de orkaan Harvey en het rotweer dat er nog van na raast.
Op één museum na lijken de musea in Texas de orkaan goed doorstaan te hebben. Het Rockport Center for the Arts (RCA) heeft schade aan het gebouw en vermoedelijk ook aan wat kunstwerken opgelopen. Het plaatsje Rockfort is sowieso zwaar getroffen.
In Houston hebben de gebouwen van The Menil Collection het goed gehouden. Geen schade dus aan Rothko Chapel en de Cy Twombly Gallery.
We kijken even wat rond bij The Menil Collection, uiteraard op een moment dat er in de verste verte nog geen orkaan te zien was.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Over the Rhine is een van die bandjes waar je nauwelijks wat van hoort als je je niet tussen 1990 en 2005 in het christelijke muziekcircuit begaf, terwijl ze wel gewoon steengoed zijn en een broertje dood hebben aan preken.
Dit nummer komt van het in eigen beheer uitgegeven Dog Eat Dog. Misschien wel hun beste plaat.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Oké, dit nummer van The Walkmen doet nogal denken aan Reptilia van The Strokes, vooral qua zang ook, maar het klinkt er niet minder lekker door.
Eivør Pálsdóttir komt van de Faraoër-eilanden. Omdat die tussen IJsland, Noorwegen en Groot-Britannië in liggen, is ze thuis in meerdere talen.
Dat komt handig uit als zangeres; ze is in heel Scandinavië populair.
Dit nogal spookachtige lied bezingt de mist die over de kale heuvels van het landschap trekt, en het gevoel van eenzaamheid die dat oproept.
Guilhem Desq bewijst met wat moderne elektronische hulpmiddelen dat je op een middeleeuws instrument behoorlijk kunt rocken.
Hoe zullen we dit genre eens noemen? Medieval metal? Alhoewel, gooi er een trombone tegenaan en het gaat richting klezmer.
Hij zoekt nog kleine geldschieters voor zijn aankomende album, trouwens.
Het is merkwaardig dat We Barbarians nooit is doorgebroken, want ze maken ongecompliceerde gitaarrock met een kraakhelder geluid.
Je zou toch zeggen dat daar een markt voor is. Nu alleen die ene hit nog.
De Canadese (Leslie) Feist timmert alweer bijna twintig jaar weg, meestal solo, maar soms ook in bandverband. Hierboven een poppy deuntje dat geurt naar de jaren tachtig.
Cabaret Nocturne is een van de aliassen van de Belgische producer Raphael De Sauvage. In deze gedaante heeft hij ergens een oude synthesizer uit de tijd van New Order gevonden. Daar doet hij leuke dingen mee.
Walter Becker (Steely Dan) overleden.
Habib Koité is een superster in Mali. Zijn stijl houdt het midden tussen de zware klanken van de Malinese blues en Senegalese muziek, die iets opgewekter van toon is.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.