Closing Time | Mehmet Aslan
Mehmet Aslan draait lekkere dansnummers in elkaar geïnspireerd op Turkse folklore.
China rukt op als economische macht én als als kunstproducent. En Nederland heeft daar iets mee. In de laatste tien jaar zijn er minstens 33 tentoonstellingen geweest met Chinese kunst, al dan niet in relatie met Nederlands kunst. En niet alleen in jaren waar een of ander groots gebeuren in China de media beheerste (2008- Olympische Spelen). Vorig jaar spotte uw redactie zeker 12 tentoonstellingen met kunst uit China. Voor het grootste deel waren het tentoonstellingen met hedendaagse Chinese kunst. En het houdt maar niet op. Binnenkort in het Noordbrabants Museum 50 werken van 30 Chinese kunstenaars uit de collectie van de Zwitsere verzanmelaar Uli Sigg. Het is de eerste keer dat een dergelijk omvangrijke selectie uit deze wereldberoemde kunstverzameling in Nederland te zien is, schrijft het Noordbrabants Museum in haar persbericht. Qua omvang kan dat kloppen, maar Kasteel Wijlre en het Bonnefantenmuseum waren in 2016 het museum al voor. Uit dezelfde collectie werden 23 werken van elf Chinese kunstenaars gepresenteerd.
Mehmet Aslan draait lekkere dansnummers in elkaar geïnspireerd op Turkse folklore.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
RECENSIE -
Wim Hazeu is een fijne biograaf als je kortstondige maar heftige aandacht wil na je dood. Aandacht die je dan wel met je biograaf delen moet. Wanneer hij zijn boek geschreven heeft, trekt hij als een storm door de media, want hij kan heel goed geïnterviewd worden. Hij doet precies wat journalisten willen: over zichzelf vertellen, dat hij eigenlijk ook een dichter is, en dat hij vroeger tv-programma’s maakte en hoe hij reageerde toen hij een jaar geleden ontdekte dat je je in brieven antisemitisch hebt uitgelaten terwijl hij zijn boek eigenlijk net had afgerond. Dat zijn verhalen waar journalisten van smullen.
De ontdekking krijgt daardoor de dynamiek van een mediagebeurtenis. Snelle emoties, hapklare conclusies. En nu, een paar dagen, later ebt het alweer weg.
Ook het boek Lucebert draagt de sporen van grote haast om naar buiten te komen met dit pijnlijke, maar onmiskenbaar spectaculaire verhaal. In de interviews vertelde Hazeu dat hij zijn boek heeft herschreven sinds hij de brieven ontdekte van de dichter aan zijn vriendin Tiny Koppijn. Dat herschrijven behelsde als ik het goed zie dat er een betrekkelijk uitvoerige passage is ingevoegd waarin vooral veel uit die brieven is geciteerd, en dat op ongeveer iedere plaats waar Duitsland of de oorlog ter sprake komen melding wordt gemaakt van hoe de dichter zelf aan die eerdere brieven moet hebben teruggedacht.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Een basklarinet en een modulaire synthesizer vormen de basis van de meditatieve free jazz van het duo Golden Retriever.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Ook dit jaar is de wens van Bob Fosko en consorten voor sneeuw weer uitgekomen.
Het is niet bepaald easy listening, het album U Feel Anything? van Ziúr. Door de snel wisselende beats en snijdende hoge tonen klinkt het met regelmaat alsof ze je om je oren wil slaan. Het zal wel een retorische vraag zijn.
Het is koud, verschrikkelijk koud. De rayonhoofden komen bijeen! Zou het dan toch… ach nee. Ga toch weg. Er is helemaal niemand bijeen. Het is eind februari, de zon schijnt te hard, de wind waait te hard, en we mogen al blij zijn als we op een ondergelopen weiland een rondje mogen schaatsen.
Maar voor de Elfstedennostalgasten, is er als troost deze Closing Time van De Kast. In het Fries nog wel.
Het begint als onvervalste blues, bovenstaand nummer van Valerie June, maar gaandeweg kruipt er folk en jazz in tot je het eigen geluid krijgt van de zangeres uit Tennessee.
The Golden Void van Hawkwind is een heerlijk nummer, als je houdt van seventies space rock. Eigenlijk ook wel als je daar helemaal niet in het bijzonder van houdt, maar wel goede muziek kan waarderen.
Hawkwind bestaat sinds 1969, en is nog steeds actief. Het laatste album dateert van vorig jaar. The Eternal Warrior, uit 1975, is de laatste plaat waarop Lemmy te horen is. De band was klaar met hem, nadat hij met drugs was gepakt bij de Canadese grens, en er een paar shows moesten worden afgezegd. Volgens Lemmy was niet zozeer zijn drugsgebruik het probleem, maar dat hij de verkeerde drugs gebruikte: speed, in plaats van psychedelische middelen. Hoe het ook zij, we hoeven er niet rouwig om te zijn dat hij vertrok, want hij startte Motörhead en leverde een geweldige bijdrage aan de ontwikkeling van de hardrock en heavy metal.
Disclaimer: ik heb geen jota verstand van gothic (als in: de muziekstroming – een spitsboog van een rondboog onderscheiden lukt me nog wel). Ja, de gothic-metal, dat kan ik zeker wel waarderen: melodie, emotie, vaak mooie duetten tussen zanger en zangeres.
Maar Malochia is, naar ik begrepen heb, pure gothic. Wat heel wat anders is. Niettemin kan ik enorm genieten van de melodie, de emotie, en de duetten tussen zanger en zangeres. Tragisch dat deze Nederlandse band het slechts bij één album (Dreamhunter) heeft gelaten, want wat ze doen is erg mooi.
Een ballet met Nilfisk-stofzuigers, dat is precies wat uw donderdag nog miste. Hier is het. Met leuke beelden van Antwerpen erbij. Zoiets geeft je avond toch een bepaalde soort van je ne sais quoi. En het bijbehorende nummer van de Belgische band Daan is natuurlijk gewoon super.
Je hebt van die bands die één (in hun genre) klassiek album voortbrengen, om daarna weer te verdwijnen. Zo ook Winter. Als je van heeeele, zwaaaaare, laaaaaangzame death / doom houdt. Diegenen die een hekel aan langzame, instrumentale intro’s hebben kunnen de eerste zes minuten overslaan (maar het is wel sfeervol een passend bij de rest van het album, dus ik raad het niet aan).
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.