Closing Time | Wagakki Band
Kun je symfonische metal spelen met traditionele Japanse instrumenten? Het antwoord hierboven in een eclectisch optreden van Wagakki Band.
Geen zinnig mens gelooft in een platte aarde. Ze bestaan nog wel, en zijn zelfs verenigd in een wereldwijd verbreide vereniging, maar hun aantal bedraagt niet meer dan ongeveer 500. Het concept van de platte aarde en de bestudering ervan is zelfs niet goed genoeg voor de kwalificatie 'pseudowetenschap'; men noemt dit 'morosofie' (het Engelse woord 'moron' voor 'imbeciel' of 'zwakzinnige' is hierin herkenbaar): een evident absurde waanwetenschappelijke theorie. Waarom personen dergelijke theorieën aanhangen is een bijzonder interessante psychologische vraag, maar daar gaat het nu even niet om. Het gaat er om dat er in het verre verleden - hoewel 'ver' een tamelijk relatief begrip is - ideeën die inmiddels tot de morosofie behoren toentertijd volkomen normaal waren; sterker nog: men wist niet beter. Ook de toenmalige intelligentsia niet.
Kun je symfonische metal spelen met traditionele Japanse instrumenten? Het antwoord hierboven in een eclectisch optreden van Wagakki Band.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
VERSLAG - Sargasso’s kunstgalerie geeft ruimte aan kunstbloggers. Elke vierde zondag van de maand een bijdrage van Wilma takes a break.
In mijn eerste bijdrage aan Kunst op Zondag nodig ik je van harte uit voor een wandeling. Veel musea gaan op 1 juni met nieuwe richtlijnen weer open. Maar er is ook veel moois buiten de museale muren te beleven. De wandeling in het spoor van Jan Mankes in het Gelderse Eerbeek is zo’n voorbeeld. Dit jaar herdenken we dat “Hollands meest verstilde schilder” 100 jaar geleden in Eerbeek is overleden. Zijn graf en dat van zijn vrouw is onderdeel van een mooie meditatieve route.
Sneak preview van mijn wandeling in Eerbeek
De VVV aan de Stuyvenburchstraat in Eerbeek is ons startpunt voor de wandeling in het spoor van schilder Jan Mankes en zoöloog Max Weber. De echtparen Jan en Anne Mankes en Max en Anna Weber leerden elkaar in Eerbeek kennen en werden hechte vrienden. Vanuit zijn atelier en serre keek Jan op het huis van de familie Weber. Vóór dat we deze plek bekijken, gaan we eerst op zoek naar het beeld van de geit van kunstenaar Marijke Ladage (1943) aan de Derickxkamp. Op de hoge sokkel staat een mooi gedicht van Willem de Mérode (1887 -1939) .
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Ismaël Lô is een Senegalese muzikant, die een bescheiden Europese hit had met bovenstaand nummer, waarin een voor Afrikaanse begrippen curieus instrument op de voorgrond treedt, namelijk de mondharmonica. Het leverde Ismaël de bijnaam ‘Bob Dylan van Afrika’ op. Ander mooi nummer: Dibi Dibi Rek.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Eliot Sumner zou je kunnen kennen van I Blame Coco of als de dj Vaal, maar maakt echter ook muziek onder eigen naam, waarvan bovenstaand nummer een fijn voorbeeld is. Een zeer nabij familielid heeft ook nog wat geprobeerd in de muziek, kwam ik overigens achter bij het maken van deze Closing Time.
We blijven nog even bij het Imagine-project van Herbie Hancock, die samenspeelt met de Somalische dichter, rapper en songwriter K’naan, de roemruchte Latin-rockband Los Lobos en de Malinese Touaregband Tinariwen. Eerst de studioversie:
En een live versie. Cover van een cover gecoverd in de bezetting die we hier ook al zagen.
Een wat vreemd keuze voor dit project, want Tamatan Tilay is oorspronkelijk een strijdlied, dat opriep letterlijk bloed te vergieten om bevrijd te worden van onderdrukking. Dat zulks tot menig Exodus leidt spreekt vanzelf….
Stel je toch eens voor dat er écht iets zou veranderen….
Meer na lees verder…
U hoorde een bijzondere cover van Bob Dylans The Times, They Are A’ Changin’, uitgevoerd door jazzpianist Herbie Hancock, de Ierse folkgroep The Chieftains, de Malinese kora-speler Toumani Diabete en de Ierse songer/songwriter Lisa Hannigan.
Deze uitvoering is onderdeel van het Imagine-project van Herbie Hancock. Anders gezegd: het geloof-hoop-en-liefde project: Hancock gelooft dat een betere wereld mogelijk is, hij hoopt dat het er ook van komt en met veel liefde komen we er wel.
Ik heb The Teskey Brothers al eens eerder onder de aandacht gebracht. Een prettig blues/soulbandje, dat je zonder poespas op een podium plempt en dan komt het helemaal goed. Met poespas trouwens ook, ik heb een groot live-concert van ze gezien en daar ging ’t dak eraf. Shiny Moon vind ik nóg beter dan die uit mijn vorige Closing Time. Prachtig!
Wat deze jazzfunk met een Boeddhistische chant heeft te maken vertellen we u onder dit filmpje, waarin Tal Wilkenfeld, een van ’s werelds beste bassisten, een hoofdrol speelt.
Mike Clark, de drummer verantwoordelijk voor de oorspronkelijke groove van dit nummer vertelt in dit filmpje meer over hoe dat in elkaar steekt. En op de website van Herbie Hancock legt hij in dit stuk uit waarom ‘Nam Myoho Renge Kyo’ uiteindleijk ‘Actual Proof’ is gaan heten:
Aanstaande maandag is schrijver Alfred Birney te gast bij Boek & Meester, een programma dat ik mede organiseer. In de voorbereiding kwam ik deze video tegen waarin Birney, die ooit gitarist was en zelf nog altijd les geeft, uitlegt hoe ingenieus het nummer Black Eyes van de Tielman Brothers is.
De Tielman Brothers waren de eerste Nederlandse rock ’n roll act. De uit Surabaya afkomstige broers hadden aanvankelijk (1960) vooral in Duitsland succes. Vanaf 1965 bezweek ook Nederland. Ze traden nog tot begin deze eeuw in wisselende samenstelling op.
Niet meer onder ons sinds vandaag: Mory Kante. Als solo-artiest vooral bekend van zijn hit Yéké Yéké (hierboven uitgevoerd in gezelschap van Carlos Santana), maar zijn carrière omspande vele decennia en begon bij de Super Rail Band du Buffet de la Gare de Bamako, waar hij Salif Keita opvolgde als lead zanger.
Tenzij u Pools spreekt verstaat u geen woord van dit protestlied van Kazik, maar dat wordt goedgemaakt door de wetenschap dat het in eigen land op één in de hitlijst binnenkwam, waarop die hitlijst plotseling in een groot zwart gat verdween. De officiële uitleg is ‘onregelmatigheden bij het stemmen’. Dat u niet denkt dat het iets te maken heeft met de bijtende kritiek op sterke man Jarosław Kaczyński. Nadere uitleg bij Polen in Beeld.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.