“Wat we moeten doen is de macht teruggeven aan de burger. Alleen een radicale democratisering kan de dominantie van de linkse elites breken. Dus kiest de PVV om te beginnen voor het bindend referendum. Dat betekent dat de burger over elk besluit met een bepaald aantal handtekeningen om een volksraadpleging kan vragen,” zo stond te lezen in het verkiezingsprogramma van de PVV. Ook Liesbeth van Tongeren (GroenLinks) heeft hier blijkbaar kennis van genomen, want zij rekent op de steun van de PVV bij het indienen van een initiatiefwet om de mogelijkheid tot een referendum in de Kernenergiewet te regelen. “GroenLinks verwacht dat een Kamermeerderheid het voorstel voor een referendum zal omarmen. De partij rekent op steun van de oppositie en van de PVV,” zo staat te lezen op de website van GroenLinks. Uiteraard is de bouw van een kerncentrale een maatschappelijk issue. En ook ligt het in de lijn der verwachting dat, na de problemen in Japan, de bevolking minder positief zal zijn over nieuwe kerncentrales. Maar waar haalt Van Tongeren de illusie vandaan dat de PVV het voorstel zou steunen?
Juan Cole: Open Letter to the left
Discussie op niveau: Pleidooi van Juan Cole vóór interventie in Libie, en het weerwoord van Steve Clemons: Tally on Libya Should Include Geopolitical Distraction: Egypt, China, Iran, North Korea Watching
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Toen de bemanning terug was en de evacué ook thuis, werd de Lynx op het Libische strand vooral kluchtig, iets voor Youp van ’t Hek. De Kamer buigt zich over alle blunders, maar of die nu zo interessant zijn?
Zorgelijk is wel de verhoudingen tussen de bestuurders en hun ambtelijke dienaren. Wat is er mis met de kwaliteit van de voorbereiding en de besluitvorming, als dit allemaal kan? Rutte gaf onmiddellijk aan dat hij op de hoogte was van de operatie en dat siert hem. Maar des te klemmender is de vraag: waarom is er niet beter politiek getoetst?
Elke dag krijgt een minister voorstellen voorgelegd. Die zijn soms gebaseerd op een uitdrukkelijke wens vanuit de politieke leiding, maar vaak ook op eigen initiatief vanuit de ambtelijke organisatie. Een beleidsmedewerker schrijft een verhaal, met kosten, uitvoerders, operationele risico’s en voordelen, juridische grondslagen. Als de taakverdeling dat vraagt, wordt afgestemd en gecoordineerd met andere departementen. Dat gaat gepaard met parafen uit het Haagse systeem; uiteindelijk wordt een voorstel, met een paraaf van minstens een secretaris generaal aan een minister of de ministerraad aangeboden.
De socioloog heeft daarvoor twee begrippenparen: “boven” en “onder”, almede “doel” en “middel”. De verdeling boven-onder karakteriseert de verhouding tussen bestuurder en ambtelijke organisatie: de politieke bestuurder is de baas en deambtelijke organisatie volgt en steunt.
Jarenlang steggelden de leden van de VN Mensenrechtencommissie over pogingen van de islamitische landen om een verbod op het beledigen van godsdiensten in een verdrag vast te leggen. Tot voor kort was er wel een meerderheid voor resoluties met die strekking. De westerse landen stemden altijd tegen omdat zij niet de godsdienst maar de individuele aanhangers van een godsdienst wilden beschermen tegen discriminatie, haat en geweld. Deze week bereikte de commissie eindelijk consensus over een resolutie ingediend door Pakistan waarin individuele rechten wel als uitgangspunt zijn genomen.
Alhoewel de resolutie niet bindend is zijn de reacties in de VS positief. De individuele vrijheid van godsdienst is nu eindelijk als zodanig erkend door de Human Rights Council van de VN. Godsdienstige opvattingen die afwijken van de dominante godsdienst in een land zijn hierdoor in principe beschermd. Dat zou een steun in de rug moeten zijn voor degenen die opkomen voor de vrijheid van meningsuiting in landen waar steeds meer mensen van minderheidsgroepen worden vervolgd vanwege godslastering of belediging van een godsdienst.
Dat Pakistan het initiatief nam tot deze ommezwaai mag op z’n minst opmerkelijk worden genoemd. Begin deze maand werd de enige christelijke Pakistaanse minister, die openlijk pleitte voor liberalisering van de strenge blasfemie-wet doodgeschoten. En dat was niet de eerste dode naar aanleiding van deze wet. Christelijke organisaties waarschuwen al langer dat hun geloofsgenoten in Pakistan vervolgd worden en dat deze wet discriminatie en geweld tegen de christelijke minderheid aanwakkert.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
[qvdd]
Door de situatie in Japan waren we niet in staat ons sterke punt van economische welvaart uit te spelen.
Tijdens regionale verkiezingen in Duitsland zijn de Groenen als grote winnaar uit de bus gekomen. De afgelopen jaren konden ze door de groene kaart niet spelen door de economische situatie van de wereld. Met de nucleaire crisis in Japan veranderde dat, en daar klaagden de andere partijen over.
“Poll the early primary states and the former Arkansas governor is winning. Match up any of the 2012 contenders with President Barack Obama and Huckabee usually runs the strongest.”
(Politico)
Het is een tikkeltje verrassend, maar de laatste Gallup poll is duidelijk. Mike Huckabee verslaat alle mogelijke vooraanstaande Republikeinse kandidaten. Sarah Palin lijkt op haar retour. En Mitt Romney staat op nummer twee, een getal dat waarschijnlijk tot in de eeuwigheid bij hem hoort. De Republikeinse kiezers vinden Huckabee ook het aardigst. De Republikeinse kandidaten lijken een beetje te aarzelen dit jaar: vier jaar geleden had ene Barack Obama al op 10 februari officieel verklaard dat hij een gooi ging doen naar het presidentschap, wat iedereen best moedig vond van die sympathieke, knappe maar vooral zwarte vent (die het toch nooit zou worden). Huckabee schijnt nu twee problemen te hebben: de pundits zien hem niet zo zitten (maar het zijn de kiezers en niet de pundits die beslissen) en hij schijnt moeite te hebben om financiering op te halen – geld zal met deze cijfers geen probleem meer zijn.