De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Nu ook Teddy Riot
De veroordeling van de punkband Pussy Riot liet zien dat het in Rusland niet zo goed gesteld is met de vrijheid van meningsuiting. Buurland Belarus doet het niet veel beter, schrijft criminologe Therese Klok. Daar is een heuse Teddy Riot ontstaan.
In een vorig blog, heb ik het al gehad over de mensenrechtensituatie in Rusland, naar aanleiding van de arrestatie van de drie punkmeisjes, onderdeel van de band ‘Pussy Riot’. Ik kaartte daar ook al de situatie in Belarus aan, waar de mensenrechten net zo hard geschonden worden. Dat verhaal krijgt bij deze een staartje.
Nadat de Zweedse heren van Studio Total een X-aantal teddyberen aan parachutes loslieten boven Minsk,ontkende de Belarussische overheid het hele incident. “Er kan geen enkel vliegtuig ongemerkt de grens overkomen, deze Teddy Drop heeft dus nooit plaatsgevonden.” Het Youtube-filmpje en alle foto’s zeggen echter iets anders. Om die foto’s gaat het nu. Anton Surapin is een freelance fotograaf die een foto heeft gemaakt van de uitermate schattige en fotogenieke teddyberen en ze als eerste plaatste op internet. Deze actie heeft hij met straf moeten bekopen; hij zit inmiddels al een maand in een KGB-cel. Hem is ten laste gelegd dat hij ook illegaal de grens over is gegaan; onzin natuurlijk. Diverse fotografen zijn een solidariteitsactie begonnen. Zij hebben zich laten vastleggen op de gevoelige plaat met een beertje begeleid door de tekst, vrij vertaald in het Engels “You f**ed it yourself, so it’s you to answer. Free the journalist.” Uitvoerende fotografe en journaliste Yulia Darashkevih en Iryna Kozlik zijn daar natuurlijk op hun beurt ook niet ongestraft mee weggekomen, want hiervoor hebben zij een boete gekregen van omgerekend 300 euro.
Verkiezingen VS: The American Taliban Strikes Again
Republikeinen hebben het niet zo op vrouwenrechten en draaien de klok graag een paar decennia terug.
In 2010 publiceerde Markos Moulitsas, een icoon van links Amerika, het boek American Taliban: How War, Sex, Sin, and Power Bind Jihadists and the Radical Right. In dit boek beschrijft Moulitsas de overeenkomsten tussen radicale Islamieten en radicale Amerikaanse Christenen.
Radicale Christenen, ook wel Evangelicals genaamd, behoren in de VS tot de trouwste stemmers, met name in de voorverkiezingen van de Republikeinse Partij. Deze partij zit dan ook barstensvol kandidaten die zijn geselecteerd door een stelletje rabiate, fundamentalistische gelovigen. En dat is te merken. In hun afkeer van (andermans) seks en hun aandrang vrouwen te degraderen tot tweederangsburgers tonen Republikeinse politici zich onderhand waardige imitatoren van de moellahs en imams die ze beweren zo te verafschuwen. Doe er een baard en een grot bij en het plaatje is compleet.
Eerder deze week verklaarde Todd Akin, Republikeins afgevaardigde namens Missouri en kandidaat voor een senaatszetel, dat zelfs in geval van incest of verkrachting vrouwen niet voor abortus mogen kiezen:
‘First of all, from what I understand from doctors [pregnancy from rape] is really rare. If it’s a legitimate rape, the female body has ways to try to shut that whole thing down. […] [But if] that didn’t work, or something, I think there should be some punishment, but the punishment ought to be on the rapist and not attacking the child.’
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
GGZ moet efficiënter, niet minder
Teveel mensen maken voor lichte psychische klachten gebruik van psychotherapieën. Minister Edith Schippers van Volksgezondheid vindt dat mensen meer hulp moeten zoeken in hun eigen omgeving. Maar zonder psychotherapie kunnen we niet, beargumenteert Pim Cuijpers, hoogleraar klinische psychologie aan de VU.
Psychische stoornissen vormen een van de belangrijkste uitdagingen voor de gezondheidszorg in de komende decennia. Psychische problemen komen heel veel voor, iedereen kan ermee te maken krijgen en ze hebben een enorme invloed op de kwaliteit van het leven van degenen die erdoor getroffen worden en op dat van hun naasten.
Psychotherapie onmisbaar onderdeel van GGZ
Psychische stoornissen zijn geen ‘gewone’ ziekten die volledig herleidbaar zijn tot biologische processen, maar worden gevormd door een samenspel tussen biologie, psychologie en sociale processen. Het is dan ook moeilijk om precies te bepalen wat een stoornis is, wie het wel en niet heeft en wat de gevolgen ervan zijn. Maar dat het een enorme invloed heeft op de publieke gezondheid staat buiten kijf.
Psychotherapie is een onmisbaar onderdeel van de geestelijke gezondheidszorg. Het gros van de mensen dat hulp zoekt voor psychische problemen krijgt een of andere vorm van psychologische behandeling of psychotherapie. De meeste mensen met een psychisch probleem die kunnen kiezen tussen psychotherapie of medicijnen, kiezen voor psychotherapie. Psychotherapie blijft dan ook zonder twijfel een van de belangrijkste middelen die we hebben om psychisch leed te verhelpen, ondanks alle kritiek die men er op kan hebben.
De Dag van Politiek en Journalistiek Cynisme
Op verkiezingsavond van 12 september zal het erom spannen of Rutte of Roemer gaat winnen. Maar een dag later zal voor beide heren een kater zijn, betoogt Sebastiaan van der Lubben. 13 September wordt De Dag van Politiek en Journalistiek Cynisme.
Eerlijk is eerlijk: het is tot 12 september Roemer of Rutte. Andere partijen in dit land van minderheden zijn insignificant. Tenzij er wonderen gebeuren, uiteraard. Maar deze sterke vereenvoudiging van het politieke nieuws – de tweedeling tussen liberaal en socialistisch, tussen de corpsbal en de noeste arbeider, tussen winnaar en verliezer, tussen Mr. Vrijgezel en de familieman avant la lettre, kortom: tussen links en rechts – is bijzonder schadelijk.
In de eerste plaats krijgen mediagebruikers het idee dat de winnaar van 12 september, Roemer of Rutte, op 13 september almachtig puin mogen ruimen. Alsof ze alleen, zonder last en ruggespraak, orde op zaken kunnen en mogen stellen. Onzin natuurlijk, want Nederland mag zich 13 september opmaken voor lange en barre coalitie-onderhandelingen. SP en VVD gaan voor in de peilingen, maar met 30+ zetels elk (inclusief de foutmarge) is er minimaal een derde partij nodig om een regering te kunnen vormen.
Met drie partijen een coalitie smeden is geen sinecure. Daar gaat tijd overheen. En met elke week dat die vorming lager duurt, gaat er meer water bij de wijn. Er gaat helemaal niemand 13 september puinruimen. De kans is groot dat heel veel lijsttrekkers de puinhopen alleen maar groter maken. De spoeling wordt immers veel en veel te dun. Dát zou het verhaal moeten zijn – mogelijke coalitiegesprekken, verschillen van mening en punten waarover het ze (binnen bandbreedten) eens zijn. Inclusief de consequenties voor ons – burgers.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Paul Ryan’s weg naar de top
Kunst maakt toleranter
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.