Vrede = milieu?

Het uitreiken van de Nobelprijs voor de vrede 2007 zou wel eens de meest controversiële ooit kunnen worden. En misschien wel terecht, want velen zien het verband niet tussen een kruistocht tegen milieuvervuiling en de wereld een stuk(je) vrediger maken. Het voorkomen van toekomstige klimaatoorlogen misschien? Ze zijn er in ieder geval nog nooit geweest, en men is het er nog lang niet over uit of ze wel zullen komen. Nobelprijzen worden over het algemeen uitgereikt aan mensen en organisaties die tastbare resultaten hebben behaald. Gore voldoet eigenlijk niet aan dit profiel. Volgens het Nobelcomité krijgen hij en het IPCC de prijs: "for their efforts to build up and disseminate greater knowledge about man-made climate change, and to lay the foundations for the measures that are needed to counteract such change" Ik zie hier hoogstens een Nobelprijs voor educatie in, maar waar ik hier het verband met vrede moet zien en vooral wat hij daarvoor betekend heeft? Ik weet het niet.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De kunst van het gelijk krijgen

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Abhorsen.

CompromiseHet internet wemelt van de discussies; op fora, chatboxes en natuurlijk de welbekende reactiemogelijkheden op weblogs. En wat is er heerlijker dan daar je gelijk te halen? Ongeacht of je gelijk hebt natuurlijk. Lang voor het internet zag zwartkijker Arthur Schopenhauer zulke discussies, of eigenlijk twistgesprekken, al met lede ogen aan. Hij onderzocht het twistgesprek en kwam uiteindelijk met een lijst van 38 kunstgrepen om, ongeacht of je gelijkt hebt, je gelijk te halen; de intellectuele schermkunst. Altijd handig als je weer eens een verzeilt raakt in een verhitte discussie op GeenCommentaar!

Hoewel opgesteld ver voor de komst van het internet kom je deze kunstgrepen bijna dagelijks tegen, zowel online als ‘offline’. Zo zei Schopenhauer: ‘Om ervoor te zorgen dat een tegenstander een uitspraak aanvaardt, moeten wij het tegendeel erbij geven en aan hem de keus laten‘. Een mooi hedendaags voorbeeld hiervan is als iemand beweert dat Wilders met zijn uitspraken slechts aanzet tot haat en deze hiermee over zichzelf afroept. Dan antwoord je: ‘Je bent toch niet tegen de vrijheid van meningsuiting?’, of ‘Je vindt toch niet dat iemand vermoord mag worden om zijn uitspraken?’. Je tegenstander kan niet anders dan het met je eens zijn. Hoewel je uitlating niet ingaat op de oorspronkelijke stelling verbind je beide met elkaar en lok je je tegenstander zo uit om ook toe te geven dat zijn oorspronkelijke stelling onjuist was.

Een andere kunstgreep ligt een beetje in het verlengde hiervan, of is in ieder geval goed te combineren met voorgaande, de zogenaamde verruiming. Schopenhauer verwoordt het als volgt; ‘De bewering van de tegenstander over haar natuurlijke grenzen heen leiden, de bewering zo algemeen mogelijk opvatten, in de ruimste betekening nemen en overdrijven‘. Stel, je tegenstander brengt in dat het generaal pardon een goede oplossing is voor de kleine groep mensen die tussen wal en schip zijn beland. Pas verruiming toe en breng als tegenargument in dat de grenzen voor iedereen geopend worden. Als je tegenstander met je verruiming mee gaat is de discussie zo goed als gewonnen. Schopenhauer de beroerdste niet en vermeldt bij elke kunstgreep ook hoe je deze tegen kan gaan. In dit geval door de discussie steeds terug te brengen tot de kern, en niet in te gaan op de verruiming. Ook niet om de verruiming te weerleggen!

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Nacht van de VN: Naema Tahir

Op 24 oktober aanstaande is er weer een Nacht van de VN. In het kader van de tweeënzestigste verjaardag van de VN zal de avond gevuld zijn met allerlei activiteiten en vooral ook verschillende sprekers. In samenwerking met de organisatie plaatsen we hier de komende dagen een aantal van de columns van de sprekers.
Als eerste een column van Naema Tahir, een kritische moslima onder andere bekend als schrijfster van “Een moslima ontsluiert“.

portretfoto naema tahirNiet zo lang geleden vroeg The Economist mij of het potentieel van vrouwen vaker dan dat van mannen verspild wordt.

Mijn antwoord was ja. Wonderlijk eigenlijk, ik ben pas onlangs zo gaan denken.

Vroeger
Vroeger keek ik er helemaal anders tegenaan. Als kind ben ik jarenlang gezegend geweest door het beeld van vrouwelijke premiers die me op de een of andere manier bleven omringen. Eerst was er Indira Gandhi. Waardig en bescheiden glimlachte ze op affiches in de Indiase buurtwinkeltjes nabij Londen, waar ik in de jaren zeventig mijn kindertijd doorbracht. Dan was er mijn eerste vrouwelijke premier. The Iron Lady. Voor velen van mijn generatie was zij een eerste rolmodel, een vrouw met durf. In mijn tienerjaren woonde ik in Pakistan, het geboorteland van mijn ouders. Daar werd eind jaren tachtig de eerste vrouwelijke premier gekozen, Benazir Bhutto. Een vrouwelijke leider aan het hoofd van een islamitisch land, nou dat betekende wel wat, al vond ik het vanzelfsprekend dat zij als vrouw premier kon worden.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Wij zijn de baas: de einduitslag van de verkiezing!

Why democracyNadat de stellingen een week op de site bij Wij Zijn De Baas hebben gestaan kunnen we de einduitslag bekend maken!

1. Femke Halsema: “De burger moet ook een voorkeur voor een coalitie kunnen uitspreken”.

2. Oplawaai: “Stel het verkeerd informeren van volks- vertegenwoordigende organen strafbaar.”

3. AgLarrr: “Tegengaan van de mediacratie en volks- vertegenwoordigers laten doen waarvoor ze gekozen zijn: het volk vertegenwoordigen.”

In totaal brachten 1302 mensen hun stem uit. De stempanelen op WZDB staan nog steeds open, maar de na nu uitgebrachte stemmen zullen niet meer meetellen. Klik hier voor een compleet overzicht van de stemming.

Ik denk dat we drie interessante en discussieerbare voorstellen te pakken hebben!

Deze drie stellingen zullen worden aangeboden aan de politiek en vanavond worden behandeld tijdens de uitzending van Pauw en Witteman, met de gasten Freek de Jonge en Minister Koenders.

Wat vinden jullie van de voorstellen? Hoe haalbaar achten jullie ze?

Update: Het is NIET behandeld bij Pauw en Witteman. We gaan er achteraan.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De Smet op Desmet

GeenCommentaar nam afgelopen dinsdag deel aan het radioprogramma Desmet Live. In het kader van de Week van de Democratie spraken Frits Barend, Koen Kleijn (hoofdredacteur De Groene Amsterdammer) en GC-redacteur Arnoud Boer onder leiding van Dieuwertje Blok over de invloed van de media op het publieke debat (luister hier het debat terug). Hieronder een column naar aanleiding van de discussie.

GC bij Desmet Live!Afgelopen dinsdag mocht GC aanschuiven bij twee zwaargewichten van de traditionele media: Frits Barend en Koen Kleijn. Een hele eer en tevens een lastige opgave, want deze heren zijn door de wol geverfde journalisten. Het onderwerp: invloed van de media op het publieke debat.

Bloggers zijn de dorpsfanfare

Twee woorden die al snel vielen waren “amateurs” en “poortwachter”, en die begrippen vormen dan ook bijna altijd de kern van de kritiek van de traditionele media op weblogs. Frits Barend vergeleek bloggers met fanfare-musici, waarbij de traditionele media het concertgebouworkest zijn. En daar heeft hij natuurlijk wel een punt, want webloggers zijn inderdaad geen opgeleid journalisten en zijn niet getraind in het schrijven van afgewogen artikelen. Ze hebben daarnaast niet de tijd en middelen om zich exclusief bezig te houden met een aandachtsgebied als sport, politiek of entertainment. De conclusie: webloggers zouden die onderwerpen maar beter aan de professionele journalist overlaten.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Weekendquote – Marijnissen en de Managers

“Ik spreek voor de meest rare geszelschappen, maar voor managers heb ik nog nooit gesproken”, geeft Marijnissen toe. “Waarom? Omdat ik dat een bevolkingsgroep vind, een diersoort, waar ik toch wat sceptisch tegenover sta. En dan druk ik me nog zachtjes uit.”

Jan Marijnissen was key-note speaker op het Grote Rijnland Congres. Quote uit NRC.
Valt dit ook onder discriminatie?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Seksuele disfunctie, wenscultuur of echt probleem?

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Eelke.

Als je de cijfers mag geloven is seksuele disfunctie tegenwoordig een groot probleem. Studies in bijvoorbeeld Amerika geven aan dat 31% van de mannen en 43% van de vrouwen aan een seksuele disfunctie lijdt.

Bij mannen moet je denken aan een laag libido, premature ejaculatie en het onvermogen tot klaarkomen. Vrouwen hebben last van een laag libido, opwindingsstoornissen en pijn tijdens de seks.

Vanwege de hoge prevalentie van seksuele disfunctie is het onderzoek ernaar erg populair onder wetenschappers. Maar betekent het hoge voorkomen van symptomen ook dat er echt iets aan de hand is, of hebben farmaceuten een ziekte gecreëerd waar ze geld aan kunnen verdienen?

Er vindt onderzoek plaats in zowel de mens als in proefdieren, waardoor er inmiddels al verschillende medicijnen op de markt zijn, denk aan erectiemiddelen zoals Cialis en Viagra. Voor vrouwen zijn er echter nog geen geneesmiddelen op de markt die bewezen nut hebben.

Onderzoek naar seksuele disfunctie kan daarnaast ook belangrijk zijn voor begrip en behandeling van andere ziekten. Zo slikken mensen met een depressie vaak antidepressiva, medicijnen die helaas seksuele disfunctie als veelvoorkomende bijwerking hebben. Dankzij bepaalde diermodellen kunnen er antidepressiva ontwikkeld worden die deze vervelende bijwerking niet hebben.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende