Bij de blogtherapeut: Het blograce gevoel

Francisco: Welkom Steeph. Steeph: Hallo Francisco, goed dat je me op deze korte termijn kon ontvangen. Francisco: Ga daar maar even liggen. Steeph: Moet ik dan mijn laptop loslaten? Francisco: Ja, dat is wel het beste. Steeph: Okay, als dat helpt. Francisco: Zeg het eens Steeph, wat mankeert er deze keer aan? Steeph: Francisco, heb je wel eens dat gevoel gehad als je 's ochtends op weg naar je werk of je opleiding bent en je ziet al die mensen die hetzelfde doen, dat je je afvraagt "mijn god, hoe ben ik hier ook alweer in beland?" Een enorm diepgaand zinloos gevoel, een gevoel dat je keihard aan het meerennen bent in de ratrace? Francisco: Nou, ik weet waar je het over hebt, maar dat gevoel heb ik al jaren niet meer gehad gelukkig. Steeph: Afijn, dat gevoel heb ik nu ook tijdens het bloggen de laatste weken. Francisco: Hoe bedoel je dat? Je zit toch niet in een ruimte met honderden mensen te bloggen? Steeph: Nee, dat niet. Maar je houdt wel de hele tijd allerlei blogs in de gaten. En je bent dag in dag uit, nacht in nacht uit bezig met na te denken over de volgende pots. En dan kijk je na 2000 pots ineens op van je toetsenbord en denkt: What the fuck am I doing?

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Polen moeten inburgeren, maar het hoeft niet

Voor de wet moet een moderne Turk uit Istanbul wél inburgeren en iemand van het Bulgaarse platteland níet. Terwijl voor die laatste de kloof met de Nederlandse samenleving veel groter is.

Aldus VVD-kamerlid Halbe Zijlstra. Naast een enorme opsteker voor de Turkse Nederlanders, geeft de uitspraak aan dat de Tweede Kamer zich zorgen maakt over de integratie van Oosteuropese werknemers. De Tweede Kamer wil het liefst dat arbeidsmigranten uit de landen die nieuw toegetreden zijn tot de Europese Unie (Polen, Roemenië en Bulgarije) verplicht moeten inburgeren.

Maar kan dat wel verplicht worden?

Aantal Polen toegenomen
Eerst even wat achtergronden: over hoeveel Polen hebben we het eigenlijk? Het Centraal Bureau voor de Statistiek meldde vorige week nog dat het aantal Polen dat naar Nederland vergeleken met het jaar 2000 verviervoudigd is. Dit is natuurlijk ook niet zo gek, aangezien geleidelijk de Nederlandse arbeidsmarkt geopend werd voor Poolse werknemers. Polen is sinds 2004 onderdeel van de Europese Unie.

Sinds 2000 groeit het aantal Polen dat tijdelijk in Nederland werkt. Het gaat om werknemers die in Polen wonen en tijdelijk in ons land werken en verblijven. Een groot deel van deze werknemers werkt hier via een uitzendbureau. De gemiddelde duur van deze banen bedraagt ongeveer drie maanden.

In 2005 ging het om ongeveer 70 duizend Poolse werknemers. Een op de drie werknemers had in 2005 meerdere kortdurende banen. Het totaal aantal banen van deze Poolse werknemers bedroeg 100 duizend. Dat is drie keer zo veel als in 2000. Het aantal Poolse uitzendkrachten was in 2005 zelfs meer dan vier keer zo groot als in 2000 (bron: CBS).

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Taakstraf of celstraf?

Vanavond om kwart voor tien zendt de VARA een nieuwe aflevering uit van Zembla, waarin wordt ingegaan op taakstraffen. De documentaire belicht twee aspecten van de taakstraf. De perceptie van “straf” door de gestrafte, en hoe rechters ermee omgaan.

Uit onderzoek van Zembla blijkt dat veel gestraften het helemaal niet zo erg vinden zo’n taakstraf uit te voeren. Op zich kan ik me dat levendig voorstellen. Werken in de keuken van een verzorgingstehuis is ook helemaal niet zo’n straf. Maar bij een taakstraf gaat het ook niet primair om de straf, maar om de taak. Anders zouden we die mensen achter de tralies zetten. De taak moet een bewustwordingsproces in gang zetten, welke er toe zal leiden dat de gestrafte niet nogmaals in de fout gaat. Ik geloof daar meer in dan dat ik er in geloof dat een straf uitzitten in een omgeving van criminelen, die niet zelden trots zijn op hun daden, helpt. Het kan zo een goede manier zijn om onze gevangenissen te ontlasten.

Maar Zembla legt wel een zenuw bloot als ze constateert dat rechters nogal eens afwijken van de richtlijnen van het OM voor taakstraffen. Zo mogen verdachten van ernstige gewelds- en zedenmisdrijven, zoals zware mishandeling en verkrachting, geen taakstraf krijgen. Toch gebeurde dit in 2006 54 keer bij verkrachting en 225 keer bij aanranding. Bij zedenmisdrijven in totaal werd 883 maal een taakstraf opgelegd.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

GC’s Zondag Matinee: GeenStijl

Wat is er heerlijker dan op zondag de tijd te nemen voor een onthaast stukje televisie? In GC’s Zondag Matinee elke week speciaal voor uw kijkgenot een fascinerende documentaire, een spraakmakend TV-programma of een bijzonder (leuk) cabaretfragment. We kiezen hierbij zoveel mogelijk voor materiaal dat online bekeken kan worden.

GeenStijlDeze keer nemen we met KRO’s Profiel Een kijk in de keuken van GeenStijl (bekijk hier de uitzending). Van de handel en wandel van ’s Nederlands bekendste shocklog zijn wij in de blogosfeer natuurlijk redelijk op de hoogte, dus ik vroeg mij af hoe de “traditionele media” het verhaal gingen brengen. Het is een aardig overzicht geworden, maar een paar interessante vragen heb ik in de docu gemist.

Uiteraard beginnen de makers met het beeld van GeenStijl als een weblog gerund door pestende, scheldende, rechtspopulistische en vooral controversiële pubers. Presentatrice Bregittha Nuyten doet een oproep op de site om van de reaguurders te horen wat hen nu zo aantrekt aan GeenStijl. De reacties zijn voorspelbaar:

Ik ben een hoer die moet deaudvallen, word Brititta genoemd, en ben natuurlijk een verderfelijke exponent van de Staatsomroep.

Maar uiteindelijk blijkt dat 80% van de emails die ze ontvangt serieuze verklaringen onder eigen naam zijn over de voorliefde van de lezerts voor GeenStijl.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende