Waar ligt de grens tussen islamofobie en authentieke islamkritiek? Die valt vaak helemaal niet zo gemakkelijk te trekken, meent arabist Brian Whitaker, oud eindredacteur Midden-Oosten voor de Guardian. Islamcritici lopen vaak het risico hand- en spandiensten te verlenen voor extreem-rechts. Toch moet er ook ruimte zijn voor echte kritiek en polemiek. Afgelopen maandag opperde ik in een tweet dat ex-Moslims (en andere critici van Islamitische leerstukken en gebruiken) wegen moeten vinden om dit te doen zonder brandstof te verlenen aan islamofobie. Dit riep de volgende reactie op: Het idee dat de term “Islamofobie” uitgevonden is door islamisten in het Westen, is inmiddels wijdverbreid op rechtse websites in de Verenigde Staten. Een daarvan zegt bijvoorbeeld: Het neologisme 'Islamofobie' is niet zomaar ex nihilo opgekomen. Het is moedwillig uitgevonden door een façade-organisatie van de Moslimbroederschap, het International Institute for Islamic Thought, die is gesitueerd in Noord-Virginia. Verhalen van deze aard zijn pure fictie, maar ze staan radicaal-rechtse elementen toe om te beweren dat islamofobie eigenlijk niet werkelijk bestaat, en dat de islam en moslims in het algemeen aldus 'fair game' zijn voor verguizing.
En dat schijnt nogal wat te zijn in die regio.
Edgars Rinkevics kondigde ook aan zich in eigen land in te willen zetten voor het homohuwelijk (of iets vergelijkbaars).
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
COLUMN - Het gebeurt me niet vaak dat ik tijdens het kijken naar de witter-dan-witte Italiaanse televisie aan Quinsy Gario moet denken, maar gisteravond overkwam het me dan toch. Een feuilleton van de RAI waar ik me ook vorig jaar al aan zat te ergeren, Questo Nostro Amore, was de aanleiding. Ik voelde vorig jaar al dat er iets scheef zat en eindelijk viel gisteravond het kwartje.
Kort verteld is Questo Nostro Amore het verhaal van twee families – een lokale familie en een familie uit Sicilië – eind jaren zestig, begin jaren zeventig in Turijn. So far, so good. Nu wil het geval dat vorige week de komiek Luciana Littizzetto uit dezelfde stad vijftig is geworden en daarvoor werd zij uitgebreid gefeliciteerd in een filmpje met straatinterviewtjes en een babbeltje van de burgemeester. Alles ondertiteld, want het dialect van Turijn is nagenoeg onverstaanbaar.
Maar wie praten er met een zwaar dialect in de serie? Alleen de Sicilianen. De Turijnse familie spreekt keurig Italiaans, en het zijn ook nog eens verstandige, kalme, goed geklede en – naar de maatstaven van 1970 – moderne types. De Sicilianen komen rechtstreeks uit de jaren vijftig, zijn morsig, driftig, impulsief en dommig – en het meest stuitende is nog wel een zekere onderdanige kruiperigheid jegens hun Turijnse buren.
Natuurlijk wordt dit beeld ietwat gecorrigeerd: de oudste zoon van de Sicilianen blijkt een kalme en lieve jongen te zijn, en een van de twee jongere zoons gaat naar het lyceum – de eerste in zijn familie die dat bereikt, wordt er dan nog bij gezegd. Maar het voelt allemaal een beetje gekunsteld, een beetje token, een beetje ze-zijn-niet-allemaal-zo. En dat maakt de zaak wat mij betreft alleen maar erger.
ACHTERGROND - Dankzij internet en sociale media is het niet alleen gemakkelijker geworden propaganda te verspreiden, maar ook om de ware bron ervan te verhullen.
Met behulp van een beetje mobiele telefoon kan zo’n beetje iedereen foto’s maken en filmpjes opnemen en de resultaten daarvan wereldwijd verspreiden via kanalen als Facebook, Twitter en YouTube. Zodoende beschikken we tegenwoordig over een ware stortvloed aan rechtstreekse ‘ongefilterde’ informatie uit conflictgebieden.
Maar niet heus.
Regeringen doen immers vrolijk mee aan het produceren en verspreiden van dergelijke ‘amateur’-nieuwsgaring. Want met propaganda à la Baghdad Bob win je tegenwoordig de oorlog niet meer.
Zo doken er in september 2013 video’s op die moesten bewijzen dat de islamistische strijdgroep Liwa al-Islam (en dus niet het Syrische regeringsleger) verantwoordelijk zou zijn voor de gifgasaanvallen van een maand eerder in de buurt van Damascus.
De video’s bleken vervalsingen en zijn dus vrijwel zeker geproduceerd door het Assad-regime.
Tijdens een persconferentie in de nasleep van het neerschieten van MH17, produceerde de Russische legerleiding een blow-up van een frame uit een YouTube-video die zou bewijzen dat het BUK-systeem dat het Maleisische vliegtuig neerschoot zich in een gebied bevond dat onder controle stond van het Oekraïense regeringsleger.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Hier in Fort Lauderdale handhaven wij de wet.
Burgemeester John Seiler van de Amerikaanse stad Fort Lauderdale reageert op de arrestatie van de negentigjarige Arnold Abbott wegens het te eten geven van daklozen.
De lokale verordening die het verbiedt om voedsel aan daklozen te geven, is onderdeel van een pakket maatregelen om laatstgenoemde groep zoveel mogelijk uit de stad te weren.
Want wat niet weet, wat niet deert, nietwaar?
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
De Verenigde Staten hebben vanochtend stellingen van onder meer de Syrische rebellengroep Ahrar al-Sham aangevallen. De groep hangt een extreem conservatieve interpretatie van de islam aan, maar is niet verbonden met de extremistische organisatie Islamitische Staat. […]
De VS bestookten het Nusrafront ook aan het begin van de luchtaanvallen, eind september. Het front zou onderdak bieden aan een militante cel die aanslagen op Amerikaanse en westerse belangen beraamde, werd toen gezegd.
Veel Syrische rebellen beschouwen het Nusrafront en Ahrar al-Sham als bondgenoten in de strijd tegen zowel het regime van president Bashar Assad als tegen IS. Het stoort hen dat de VS wel deze groepen aanvallen, maar niet de troepen van Assad.
Zo meldt nu.nl:
Het ministerie van Volksgezondheid heeft geprobeerd de publicatie van een interview in het AD met de vader van staatssecretaris Martin van Rijn te voorkomen.
In het interview uit de vader, Joop van Rijn, zijn zorgen over de gebrekkige zorg die zijn vrouw krijgt. Het AD plaatste het interview dinsdag toch, maar vermeldde op verzoek van het ministerie niet dat het om de vader van de staatssecretaris ging
Zo meldt de Los Angeles Times:
American commanders say the Iraqi army won’t be ready to mount operations to retake Islamic State-controlled cities such as Mosul for many months. Meanwhile, Iraq’s government has turned to Shiite Muslim militias and Sunni Muslim tribesmen as it scrambles to keep the Sunni militants from advancing on Baghdad and its airport.
The U.S. military has not explained how a few more months of “advise and assist” will create a functional army after years of training was followed by wholesale desertions in Mosul and in Anbar province to the west of Baghdad.
DATA - Gelegenheidsonlineoorlogscorrespondent (sic) voor De Correspondent en oud-hoofdredacteur van Sargasso, Dimitri Tokmetzis, analyseert op basis van niet minder dan 1,2 miljoen verzonden ’tweets’ het verkeer en verloop van de tot nog toe rommeligste Nederlandse flamewar van 2014: het zogenaamde ‘Jelmergate‘ …
Uiteraard zijn er bredere lessen te trekken, want:
in feite staat de ruzie voor veel meer.
Jelmergate is namelijk slechts één veldslag in een totaal ontspoord polemisch klimaat in een aantal nette kranten, de blogosphere en vooral: op Twitter. De strijd vindt plaats tussen partijen die zich voorvechters van de vrijheid van meningsuiting wanen. Erfgenamen van Theo van Gogh.
DOCUMENTAIRE - In de nieuws documentaire The Rise of ISIS beantwoord producer Martin Smith de vraag of de CIA de opkomst van ISIS heeft gemist.
De volledige documentaire kun je bekijken op de website van het programma Frontline. Daarin komen nog verschillende andere vragen aan de orde:
De verschillende stukken staan ook in een playlist op Youtube.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.