Crachàt, Michiel Maas, Mark, Jorn, EIEI, Carlos, S’z, Larie en ik staan een kek kwartiertje later bibberend in de grot van Marcel van Dam. Er staan twaalf tuinstoelen opgesteld in rijen van drie. Op een stenen verhoging torent een zetel boven alles uit. De zetel is bekleed met een tijgervelletje. Op een van de tuinstoelen zit Steeph, te turen naar zijn laptop op schoot. ‘Steeph, altijd bezig met nieuwe visies en artikelen die nu eens echt onderbouwd zijn. Met argumenten! Nou, dat had je niet in mijn tijd bij de VARA. Vera stond dat niet toe. Denken is niet voor mannen weggelegd, vond ze. En dan moest je bij haar in de redactiekamer komen. Iets met straf, en zo.’ Marcel maakt een wegwerpgebaar. ‘Jij, vrouwpersoon. Warm mijn tomatenbonensoep op. Daarna kan je jezelf nuttig maken door te notuleren. De rest; zit. Ik zal weldra mijn commerciële plannen voor Sargasso onthullen.’ Ik loop naar de open keuken en roer door de soep. Terwijl de donkerrode substantie langzaam begint te borrelen, gaat Marcel van Dam op de zetel zitten. Hij zet een leesbril op, schraapt zijn keel en begint van een A4 papier voor te lezen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
In de week van liegen en bedriegen, wilden wij symbolisch onze terugblik naar de Jaren Tachtig afsluiten met een passende actie. Een advertentie over persvrijheid schoot echter in het verkeerde keelgat van, zoals wij inmiddels weten het ironisch getitelde, De Pers. De Pers heeft namelijk schijt (met een grote S) aan de pers (met een kleine p).
Meest gelezen
De lezers van GeenCommentaar hadden de afgelopen week het meeste aandacht voor het artikel over de weigering van De Pers om een nieuwe Bluf!-advertentie van dit weblog te plaatsen:
Vanochtend zou er iets bijzonders aan de hand zijn geweest in het gratis forenzenblaadje “De Pers”. Voor het eerst in de geschiedenis zou een Nederlands weblog namelijk een advertentie plaatsen in een krant.
Zou, want het is niet gelukt. Het lag niet aan de financiën, want die waren op orde. Ook niet aan de techniek, want uiteindelijk hadden we een plaatsbare advertentie. Nee, het lag aan de hoofdredactie van De Pers. Deze haalde de advertentie hoogstpersoonlijk uit de krant. “Te politiek getint”, vond de redactie.
Meeste reacties
Het artikel over de weigering van De Pers van de Bluf 2008-advertentie was ook gelijk het artikel met de meeste reacties:
Goeie actie! Denk volgende keer wel meteen aan mij, want de meesten van jullie snotneuzen hebben die jaren 80 niet eens bewust meegemaakt en ik dus wel! ;-)
Dictator Robert Mugabe en de eigenlijke president Morgan Tsvangirai zijn het eens geworden over het delen van de macht in Zimbabwe. Er komt een staadsraad van zes mensen waarin zij met elk twee aanhangers zitten. Daar zal de ultieme macht liggen. Scepsis overheerst echter of Mugabe werkelijk de macht wil delen of slechts wacht tot het economisch beter gaat voor hij Tsvangirai alsnog met geweld buitenspel zet.
De inflatie zit op 11.000.000 procent per jaar. Nu de centrale bank het gebruik van buitenlandse valuta eindelijk toestaat, kan die tot stand gebracht worden. De hongersnood blijft, maar ngo’s mogen slechts onder stricte voorwaarden helpen. Meer en meer wordt het vee afgemaakt, omdat er toch geen voer is. Tabak is dood. Bloemen leven nog een beetje.
Niet alleen de productie is dus geïmplodeerd, maar ook de productiemiddelen zijn verwoest. Zelfs als de buitenlandse hulp en investeringen weer komen, wordt het zwaar om de economie aan de praat te krijgen. De vraag is of een regering van nationale eenheid, die vooral intern een machtsstrijd zal voeren, daartoe in staat is. Alleen al politieke rust kan de economie echter een oppepper geven.
Een betere economie zal het leven van Tsvangirai’s arme achterban verlichten, maar het grote geld zal vermoedelijk belanden bij de corrupte kliek rond Mugabe. Het lijkt een catch22 voor Tsvangirai: gaat het slecht met de economie dan bewijst hij zijn volk geen dienst, maar gaat het goed dan bewijst hij zijn volk ook geen dienst, omdat het de kansen voor Mugabe op politiek overleven vergroot. Tsvangirai heeft anderhalf jaar om zijn Houdini-kwaliteiten te bewijzen. Dan zijn er weer verkiezingen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Het kabinet wil er voor zorgen dat dijken en duinen in goede conditie zijn en dat alle zwakke schakels aan de kust worden aangepakt. In 2009 is voor het Hoogwaterbeschermings- programma 396 miljoen euro gereserveerd.
De kabinetsambities in de miljoenennota (.pdf) op het gebied van dijkverhoging zijn nog niet de helft van wat de Commissie Veerman adviseerde (tussen de 1,2 en de 1,6 mld. per jaar).
De Filmkrant, de NPS, het NRC en Cultura organiseren gezamenlijk een verkiezing, door het Nederlandse publiek, voor de beste acteur aller tijden. De lezers van GeenCommentaar, kritisch ingesteld als ze zijn, zullen al lang hebben geconcludeerd dat dit soort verkiezing tamelijk onzinnig is. Het gaat hierbij nooit om kwaliteit, het is altijd een soort populariteitswedstrijd. In het geval van filmacteurs is het nog erger, omdat, op de een of andere manier, er altijd een bepaald type acteur boven komt drijven. Dit zijn niet de fotomodellen, de Johnny Depps en George Clooneys van deze wereld, en ook niet de kameleon-achtige acteurs die echt één worden met hun rol, en daarom niet meer als acteur herkenbaar zijn. Het zijn altijd acteurs zoals Robert DeNiro, Al Pacino, en Jack Nicholson, die door hysterisch over-acteren hun tekortkomingen overschreeuwen. ‘Method acting’ wordt dat genoemd.
Om de onzinnigheid van deze verkiezing aan de kaak te stellen wil ik de lezers van GeenCommentaar oproepen tot het uitbrengen van een proteststem. Er was namelijk een acteur die zich nog veel hysterischer wist te gedragen dan al die Amerikaanse sterren, en dat was de Duitser Klaus Kinski. Hij vergroot de karaktereigenschappen van zijn personages altijd tot in het hysterische uit, of het nou gaat om een gewelddadige despoot als de Spaanse conquistador Aguirre in de gelijknamige film, of de ultieme schlemiel annex moordenaar Woyzeck. Hij is er zelfs in geslaagd, in Jesus Christus Erlöser, de figuur van Christus geheel te herdefiniëren. Op papier zijn de zinnen die hij uitspreekt tamelijk zoetsappig, herkenbaar voor iedereen die wel eens een moderne kerkdienst bezoekt, of op zondagmorgen langs de EO zappt. Kinski spreekt deze zinnen echter uit alsof hij de Neurenbergse conventie toespreekt, en maakt daarmee in één keer veel van de gewelddadigheid die uit het Christendom is voortgekomen aanzienlijk voelbaarder.
“Hij is vervolgens geïntimideerd tijdens zijn transport naar het detentiecentrum en heeft maar liefst tot het einde van de volgende dag vastgezeten. De man kreeg geen eten en drinken. Ook mocht hij zijn werkgever niet bellen om te vertellen dat hij niet kon werken.”
Aldus de nationale ombudsman, Brenninkmeijer, over het machtsmisbruik van de Koninklijke Marechaussee. Dit jaar zijn al 22 soortgelijke incidenten gemeld bij de nationale ombudsman.
Een van de belangrijke verworvenheden van de vrije westerse samenlevingen is het feit dat zij die het geweldsmonopolie hebben dat niet langer ongecontroleerd en naar willekeur inzetten tegen andere landen of de eigen burgers.
Deze verworvenheid lijkt het onderspit te delven. Is dit weer een geval van het opofferen van vrijheden om de vrijheid te bewaken?
Ik kan me hier behoorlijk kwaad over maken. Dit is Nederland onwaardig. En nergens lees ik dat er stevige disciplinaire maatregelen zijn genomen. Alleen een cursus hoffelijkheid komt voorbij.
Maar waar ik me nog meer kwaad over maak, is het gebrek aan opwinding over dit bericht. Geen kamervragen, geen minister die publiekelijk een verklaring aflegt, geen praatprogramma waar slachtoffers en daders tegenover elkaar zitten, niets van dat alles.
Kennelijk vinden we het prima dat ook deze Amerikaanse toestanden langzaam onderdeel gaan uitmaken van ons cultuurgoed.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De komende paar weken zal GeenCommentaar een aantal van de werken van de Irakese cartoonist Kifah Al Reefi publiceren. Vandaag deel 6 in de serie.
Meer informatie over de artiest kan je hier lezen.
John McCain’s campaign keeps telling voters that Sarah Palin opposed a federally funded Bridge to Nowhere that, in fact, she originally supported. It accuses Democrat Barack Obama of calling Palin a pig, which did not happen. Even in a political culture accustomed to truth-stretching, McCain’s skirting of facts has stood out this week. It has infuriated and flustered Barack Obama’s campaign, and campaign pro’s are watching to see how much voters disregard news reports noting factual holes in the claims.
Persbureau Associated Press doorziet McCain.
Niet echt kunst. Maar toch ook weer een beetje wel. In ieder geval fascinerend.
Stemmen!!! Tot maandagochtend kan het nog!
Doendoendoen!
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.