Andere tijden

Terwijl in de media dezer dagen heftige debatten worden gevoerd over de vrijheid van meningsuiting van het Britse punkrapduo Bob Vylan las ik de biografie van Hugo Brandt Corstius  'Ik heb nog nooit gelogen' geschreven door Elsbeth Etty. Brandt Corstius (1935-2014) was een vlijmscherpe columnist die onder de pseudoniemen Stoker, Piet Grijs, Raoul Chapkis, Maaike Helder, Jan Eter en Battus (om er een paar te noemen) in de tweede helft van de vorige eeuw schreef in (o.a.) Vrij Nederland, De Volkskrant en de NRC. HBC, zoals hij vaak kortweg werd genoemd, nam in zijn columns geen blad voor de mond, provoceerde iedereen en schold op alle gezagsdragers, vooral die van christelijke huize. De 'protestantse piemel' Barend Biesheuvel moest in 1971 als kabinetsformateur met een krachtig 'godverdomme' begroet worden. Koningin Beatrix noemde hij eens een 'opgeblazen fietsband', prins Bernhard had volgens hem een spoor van venerische ziektes achtergelaten in Zuid-Amerika. Lubbers noemde hij een zwendelaar. Zijn minister van Financiën Ruding vergeleek hij met Eichmann. Dat laatste was voor collega Brinkman van Cultuur in 1984 aanleiding om hem de P.C. Hooftprijs 'voor zijn hele oeuvre' te weigeren. Brandt Corstius kreeg hem in 1987 alsnog toen de Nederlandse staat de P.C. Hooftprijs als officiële staatsprijs had losgelaten. Maar verder kwam Brandt Corstius overal mee weg (klaagde de Telegraaf). Er werd ondanks herhaalde aandrang geen strafvervolging tegen hem ingezet voor belediging of majesteitsschennis. De kranten waar hij voor schreef bleven zijn columns publiceren. HBC was een 'briljante pitbull', schreef de Letterenredacteur van Trouw Rob Schouten. En als zodanig was hij geliefd bij een links, intellectueel publiek. Het waren andere tijden. Racisme Een onderwerp waar Brandt Cortius genadeloos fel op reageerde was racisme. Hij kreeg het in de jaren zeventig daarover aan de stok met Willem Drees jr., de zoon van voormalig premier Drees, die met zijn van de PvdA afgescheiden DS '70 een rechtse koers insloeg. Drees jr. had niets met gastarbeiders en keerde zich ook tegen de komst van Surinaamse Nederlanders na de onafhankelijkheid van het land in 1975. Hij wilde in Nederland verblijvende Surimamers hun Nederlanderschap ontnemen en met een oprotpremie terug naar 'hun land' sturen. In de Tweede Kamer diende hij een motie in om gekleurde Nederlanders niet langer toe te laten tot het Europese deel van Nederland. 'Racisme' oordeelde Piet Grijs, en velen waren het met hem eens. De jonge Drees schreef in Vrij Nederland: 'allemaal leugens'. Daarop kwam weer een reactie van Piet Grijs die constateerde dat Drees jr. zijn beschuldiging van racisme niet had weerlegd. 'Volgens Grijs weersprak Drees hem op dat punt welbewust niet "omdat hij zijn kiezers best [wil] laten weten hoe hij denkt. Daarom hoort hij ook in het rijtje Hitler, Vorster, Wallace, Amin thuis. Niet omdat hij een racist is, maar omdat hij net als zij probeert het racisme te gebruiken voor zijn politieke carrière."' Brandt Corstius citeerde de toenmalige fractievoorzitter van de PvdA Ed van Thijn die in een interview met Bibeb had gezegd dat het door de DS '70 leider vertolkte racisme 'electoraal gemotiveerd' was. Dat 'electoraal gemotiveerde racisme' breekt links nog steeds op. In dat opzicht is er weinig veranderd. Het racisme zit diep in de cultuur van voormalige koloniale mogendheden, zoals Nederland. Misbruik blijkt nog altijd lucratief. En de PvdA heeft er tot op heden nog geen goed antwoord op gevonden.

Door: Foto: Roel Wijnants (cc)

Closing Time | Toen was geluk heel gewoon

, door

Nostalgie kan mooi zijn, zeker als men met een zekere heimwee afscheid neemt van een verleden dat niet meer terug komt. In 1972 was het leven ook gewoon objectief beter dan even na de oorlog, al zal de kinderbeleving de ontberingen grotendeels hebben toegedekt.

Nostalgie kan echter ook een populistisch wapen worden in handen van demagogen, een geromantiseerd fantasieverleden vrij van vreemdelingen en buitenlanders; doorgaans van mensen die die tijd zelf niet hebben meegemaakt.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Carlos Hernandez on Pexels

Statiegeld als bijverdienste: herwonnen vrijheid en autonomie

, door

Wie kent ze niet, de mensen die zeulen met zakken vol flesjes en blikjes. Minder bekend is dat zij zich weer vrij en autonoom voelen. Ook sociaal werkers moeten daaraan wennen, zeggen antropoloog Mara Voss en persoonlijk begeleider Arnold Haverkort.

Lege bierkratten op kamers van bewoners, rondzwervende blikjes in de hal en buurtbewoners die aanbellen bij de zorginstelling met zakken statiegeld voor ‘die meneer met de baard.’ Sinds de invoering van statiegeld op plastic flesjes en blikjes zie ik (Arnold Haverkort) het allemaal, op de zorglocatie van het Leger des Heils waar ik werk. Veel bewoners hebben hun dagbestedingsproject recentelijk ingeruild voor het verzamelen van blikjes en flesjes.

Zoekend

Sinds een jaar zijn er grote veranderingen op de woongroep zien. Bewoners die eerder met moeite van hun kamer te krijgen waren, gaan nu vroeg op pad om statiegeld te verzamelen. ‘Ik zie veel positieve dingen. Ze hebben zelf een dagstructuur gecreëerd, bewegen meer en verdienen hun eigen geld.’

Velen verzamelen liever flesjes en blikjes dan naar de dagbesteding te gaan

Ik werk met bewoners met een triple diagnose: een licht verstandelijke beperking (LVB), psychiatrie en verslaving. Velen verzamelen liever flesjes en blikjes dan naar de dagbesteding te gaan. Voorheen gingen sommigen vooral naar de dagbesteding om iets te verdienen, niet altijd, omdat ze het leuk vonden. Nu hebben ze een keuze.

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Closing Time | Elenore

, door

The Turtles was een bekende Californische pop-rockgroep uit de jaren ’60, wereldberoemd geworden met het nummer ‘Happy Together’.

Toen de platenmaatschappij de band lastigviel om een reprise van dat succesnummer, gaf zanger Howard Kaylan (eigenlijk Kaplan) hen een parodie met teksten die zo zoetsappig en onzinnig waren, dat hij nog steeds niet goed kan bevatten dat mensen het letterlijk nemen.

Doe het veilig met NordVPN

Mededeling

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Closing Time | So Far from the Clyde

, door

Dit lied bezingt de onttakeling van een schip op een Aziatische sloopwerf, ver van huis. Ver van de Clyde, een Schotse rivier die door Glasgow stroomt, en zo van groot belang is voor de scheepvaart.

Ja, het schrijven van een bijna literair versje kun je gerust aan Mark Knopfler overlaten.

Quote du Jour

QdJ: Protest and march against those motherfuckers

, door

Bob Vylan trad afgelopen zondag op in Paradiso, waar het volgende gezegd zou zijn:

“Fuck the fascists, fuck the Zionists. Find them,  go find them in the streets.”

Deze uitspraak werd breed uitgemeten in de media, en is op zich inderdaad problematisch. Maar volgens andere bronnen volgde daarop nog een uitspraak:

“We should be out there, find them and protest and march against those motherfuckers.”

We zoeken nog naar andere bronnen dan deze instagram-post, maar als dit waar is, is het een mooi staaltje van framing en selectief citeren.  Update: In een video geplaatst door het CIDI zelf blijkt inderdaad dat bovenstaande gezegd is. Maar ook dit wordt gezegd:

Closing Time | The Ocean

, door

De in Sheffield geboren gitarist Richard Hawley werkte samen met een keur aan artiesten, waaronder Shakespeare’s Sister en de Manic Street Preachers. Ook toerde hij mee met Pulp, de band van zijn muziekvriend Jarvis Cocker.

Hawley heeft echter ook een indrukwekkende solocarrière. Bovenstaand nummer is van de plaat Coles Corner (2005), waar M&M enkele jaren terug al eens aandacht voor vroegen.

Closing Time | Rien du Tout

, door

De Franse singer-songwriter Loris Assadian (artiestennaam: Plumes, niet te verwarren met een Canadese meidenband) geniet vooral bekendheid om zijn filmpjes waarin hij voor dieren zingt.

Koeien, paarden, struisvogels, pinguins en zelfs neushoorns komen voorbij. Hij weet echter ook een groep mensen vermaken.

Closing Time | Blood Simple

, door

Carter Burwell is de vaste componist voor de films van Joel en Ethan Coen, waaronder hun debuutfilm ‘Blood Simple’, een neonoir over een liefdeskoppel dat zich gedwongen ziet het op te nemen tegen een maffiose café-eigenaar en een louche privé-detective.

De director’s cut valt op dit moment te bekijken op Amazon Prime. Aanrader.

Closing Time | Zombie (akoestisch)

, door

Nu het politiek geweld in de Verenigde Staten oplaait, is deze klaagzang op de Ierse beroeringen van de jaren ’70 tot eind jaren ’90, met overheidsgeweld en aanslagen over en weer, steeds meer van toepassing.

Voor het album Something Else uit 2017 haalden de Cranberries een aantal van hun klassieke liedjes uit de mottenballen, om deze met akoestische instrumenten op te nemen, soms begeleid door het Irish Chamber Orchestra.

Closing Time | Killing Time

, door

Kate Peytavin is een 20-jarige influencer uit Louisiana met bijna 1 miljoen volgers op Tik Tok. Ook een manier om een muziekcarrière op te bouwen, moet je maar denken.

Closing Time | Dance it Down

, door

Sommige films zijn zo slecht dat ze juist daarom onderhoudend worden, en wellicht geldt dat ook voor dit nummer van muziekproducent Patrick Keel, alias The Pool.

Dit was een van verscheidene muziekvideo’s die in 1986 werd vertoond op het New Music Seminar (NY) om muziek uit Austin Texas onder de aandacht te brengen. 

Het nummer werd geen succes, maar de Pet Shop Boys lijken er met West End Girls dankbaar gebruik van te hebben gemaakt.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende