En de mouw waar de aap uitkomt is...: VVD-leider Rutte en CDA-leider Verhagen hebben het op een akkoord gegooid vóórdat de onderhandelingen over PaarsPlus begonnen. Daarom liep de opdracht van Lubbers om verschillende meerderheidscoalities te onderzoeken spaak, schrijft de Volkskrant. [via Joop] PaarsPlus was gedoemd om te mislukken, aangezien Rutte wist dat hij een gegarandeerde terugvaloptie bij het CDA had. Dat onderhandelt net even iets lekkerder. Het maakt het mogelijk om andere partijen het mes op de keel te zetten. Het maakt duidelijk dat het CDA - en dat is niet onverwacht - altijd bereid is geweest om te gaan regeren, ondanks twintig zetels bij de verkiezingen op 9 juni jl. Om in de woorden van Maxime Verhagen te spreken die hij aan Job Cohen richtte: het verhaal van het CDA dat ze 'bescheidenheid' zouden willen tonen is derhalve volstrekt ongeloofwaardig. Het CDA wilde koste wat het kost regeren, door het midden of desnoods met Wilders-gedoogsteun over rechts. Het verklaart ook de uitspraak van Rutte om alle andere opties om te regeren uit te sluiten. De VVD-leider wist al dat Verhagen zich aan hem had uitgeleverd.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De inwoners van de Salomonseilanden, een archipel ten oosten van Papua Nieuw Guinea, gaan vandaag naar de stembus. De vorige keer dat ze dit deden, in 2006, leidde dit tot grootschalige rellen, waarbij de Chinese minderheid het moest ontgelden. Er was op dat moment al een vredesmacht onder Australische leiding op de eilanden, omdat die verkiezingen een eind moesten maken aan een burgeroorlog tussen autochtone etnische groepen.
Die vredesmacht is er nu nog, en is zelfs versterkt met het oog op de verkiezingen. Alcohol is sinds maandag verboden en er is speciale inkt uit India ingevlogen om te zorgen dat mensen na het stemmen niet hun vinger kunnen schoonmaken en opnieuw stemmen, zoals vorige keer gebeurde. De campagne is op een paar incidenten na rustig verlopen. Er zijn 500 kandidaten (op 500.000 inwoners), die in een districtenstelsel strijden om 50 zetels in het parlement. De uitslag wordt in het weekend verwacht.
Het lastige is dat die uitslag alleen vertelt wie er in het parlement gekozen zijn. Het parlement kiest vervolgens de premier, die het land gaat regeren, maar veel kandidaten weigeren vooraf te vertellen wie ze zullen steunen, de zittende premier of de oppositiekandidaat (lokale media voorspellen winst voor de eerste). Een kritiek punt waarop beide kampen van mening verschillen is of hun archipel Taiwan zal blijven erkennen of de loyaliteit verschuiven naar het Chinese vasteland.
Ik zou Khalil rond 10 uur ’s ochtends ontmoeten om zijn zaak te bespreken. Zijn gezin met vijf kinderen – alle in Nederland geboren – zou later die dag op straat worden gezet. Ze waren na tien jaar uitgeprocedeerd.
Toen ik rond het afgesproken tijdstip bij het AZC in Utrecht aankwam, was het terrein afgesloten. Politie. Brandweer. Beveiligers. Ik belde de vader op zijn mobiel. Hij was overstuur. Hij had zichzelf met benzine overgoten en dreigde zich in brand te steken. Hij zag geen uitweg meer. Doe je wel voorzichtig, vroeg ik ‘m nog, verlegen om het juiste advies.
De politie wist hem te overmeersteren, maar daarmee was de rust in het AZC niet hersteld. Andere asielzoekers, wier lot weinig verschilde van dat van Khalil en zijn gezin, waren over de rooie. Ze ventileerden hun woede op de politie. Die kwam in het nauw en schoot in de lucht om de menigte op afstand te houden. En ineens was daar de berusting. Ieder ging zijns weegs. Alsof er niets gebeurd was.
De volgende dag ontmoette ik vrouw en kinderen. Gewone lieve kinderen, die perfect Nederlans spraken, hier vriendjes hadden. Een leven hadden ze nooit kunnen opbouwen. Ze deelden twee kamers op het AZC. De familie had het zolang uitgehouden omdat ze van meet af aan een wortel was voorgehouden: blijf procederen, dan kom je er wel.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Een Republikeins lid van het Amerikaanse Congres zei dat ze wat hem betreft de man die verantwoordelijk was voor het lekken van de 92.000 documenten over de oorlog in Afghanistan, mochten executeren.
Ik was op vakantie toen de Wikileaksbom barstte. Maar ik heb met stijgende verbazing de reacties van zowel de politiek als de pers (mn columnisten) gelezen toen ik terug was. Na een klein beetje aandacht voor het feit dat nu toch wel heel duidelijk gemaakt is dat we in Afghanistan een hopeloze oorlog voeren, ging het verder eigenlijk alleen nog maar over het moreel verwerpelijke gedrag van Wikileaks. Die hadden immers met het lekken van de documenten de levens van veel mensen in Afghanistan in gevaar gebracht.
Slechts af en toe werd dit punt in de totale afweging gegeven.
Want is het immers niet zo dat het lekken van de documenten eigenlijk alleen maar als logisch gevolg kan hebben dat de oorlog daar gestopt moet worden. En dat het eerder stoppen van de oorlog nog veel meer levens spaart van niet alleen de landen die hun handen daar vuil durven te maken, maar ook onder de Afghanen zelf.
En dat je dus bijna moreel verplicht bent om die documenten te lekken of te helpen bij het lekken? Zodat er eindelijk een eerlijke (democratische?) discussie gevoerd kan worden over de zin en onzin? En dat die discussie vooral uit de handen van de militairen getrokken moet worden, omdat die immers alleen maar met een hamer in de hand denken in termen van spijkers en dus helemaal geen belang hebben bij het geven van eerlijke informatie, onder het mom van beschermen van bronnen.
Ergens had ik de hoop dat de pers na het Irak debacle zijn lesje had geleerd en dus in Afghanistan zelf eerder echt was gaan graven. Maar nu een relatieve nieuwkomer nodig is om ons van echte informatie te voorzien en die vervolgens ook nog eens de zwarte piet krijgt toegespeeld, ben ik die hoop weer kwijt.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Israël pakt illegale nederzetting aan
van bedoeïenen
‘Ik wilde het over alle mogelijke combinaties hebben, maar de fractievoorzitters gaven mij geen enkele ruimte.’
Informateur Lubbers kwam er achter dat Rutte en Verhagen al lang een paringsdans aan het uitvoeren waren terwijl Verhagen nog publiekelijk de boot afhield waar het regeringsdeelname betrof. Er viel alleen over een rechtse coalitie te praten viel. Hoe serieus de onderhandelingen over Paars Plus zijn geweest zal voorlopig nog wel niet duidelijk worden, maar wel duidelijk is dat het CDA en de VVD veel beter zijn in politieke strategie dan de PvdA.
Onderzoek naar preventief politiegeweld
Waarom vind ik dat niet zo’n goed idee?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
