Door alle aandacht voor afbrandende cellen en bekende Nederlanders die al dood zijn, sneeuwt het internationale nieuws een beetje onder.
Gisteren heeft de EU geprobeerd met een nieuw aanbod de Doha onderhandelingen weer vlot te trekken. Deze onderhandelingen zitten al een tijdje vast. Met name vanwege de starre houding van de EU op het vlak van subsidie voor agrariers.
Onder de titel “Europe’s final offer” geeft de EU commissaris voor de handel, Peter Mandelson, aan tot hoever de onderhandelingen nu kunnen gaan.
Ik wil nu even niet in gaa op het feit dat het een schijnbaar hopeloze poging is omdat het volgens de VS en Brazilie bij lange na niet ver genoeg gaat en volgens Frankrijk (Chirac) juist veel te ver.
Waar ik even bij wil stil staan is het feit dat deze meneer Mandelson namens Europa, en dus ook namens mij, bepaalde uitspraken doet.
Twee quote’s:
Our proposals are at the limit of what is socially tolerable in Europe and we will go no further.
It is also Europe’s bottom line, because we also have to respect our responsibilities to European farmers.
Eigenlijk toont dit goed het grote probleem van Europa aan. Het bevestigt waarom mensen tegen de grondwet gestemd hebben.
Europa is een niet democratisch instituut geworden waarin op volstrekt ondoorzichtige wijze bepaald wordt welke kant we op moeten gaan.
Hebben we hier in Europa een brede discussie gevoerd over hoe ver we moeten gaan met de subsidies voor de agrariers? Hebben we daarbij bepaald dat de agrarische sector koste wat het kost beschermt moet worden? Hebben we met z’n allen expliciet toestemming gegeven om de 50 miljard euro ieder jaar te geven aan een sector die minder dan 10% van de beroepsbevolking uitmaakt? Hebben we met z’n allen een keuze kunnen maken tussen eindeloos geld pompen naar de landbouw, ten koste van bijvoorbeeld openbaar vervoer, gezondheidszorg of steenkoolmijnbouw? Wie bepaalt dat het beter is geld te geven aan boeren dan aan buschauffeurs?
Namens wie spreekt deze vent eigenlijk?
En namens wie spreekt meneer Chirac trouwens? Ik, niet hij, betaal zijn boeren om vals te kunnen blijven concureren met boeren uit derde wereld landen. Wanneer heb ik ooit uitgesproken dat het een prima idee was om bakken met geld naar Franse tomatenkwekers te sturen die vervolgens ook nog eens met enige regelmaat ervoor zorgen dat ze middels een wegblokkade voorkomen dat ik bij mijn vakantie bestemming kan komen.
