Gisteren verscheen het bericht dat het Amerikaanse begrotingstekort veel lager uit zou vallen dan verwacht.
Vorig jaar was het $319 miljard. Voor het lopende fiscale jaar hadden ze oorspronkelijk $423 miljard. Maar dat lijkt nu op $296 miljard uit te komen. Het blijft een hoop geld, maar het is zo vlak voor de Congress-verkiezingen in november wel goed nieuws voor de Republikeinen.
Er zit echter in ieder geval één addertje onder het gras.
Dit is een paragraaf uit de zogenaamde “Deficit Reduction Act of 2005“:
SEC. 5203. TIMEFRAME FOR PART A AND B PAYMENTS.
Notwithstanding sections 1816(c) and 1842(c)(2) of the Social Security Act or any other provision of law–
(1) any payment from the Federal Hospital Insurance Trust Fund under section 1817 of the Social Security Act (42 U.S.C. 1395i) or from the Federal Supplementary Medical Insurance Trust Fund under section 1841 of such Act (42 U.S.C. 1395t) for claims submitted under part A or B of title XVIII of such Act for items and services furnished under such part A or B, respectively, that would otherwise be payable during the period beginning on September 22, 2006, and ending on September 30, 2006, shall be paid on the first business day of October 2006;
Drie presentatoren van de NOS verdienen meer dan het gemiddelde ministersalaris van 158.000 euro.
Het worden van minister beschouw ik als een roeping. De drie presentatoren waar we het nu over hebben, zijn verantwoordelijk voor honderden uren radio en/of televisie die er echt toe doen.
Aldus adjunct-directeur de Jong van de NOS.
En ik maar denken dat journalistiek en media, met name in de publieke sfeer, een roeping was. Weer een illusie armer.
Maar hiermee komen we wel mooi af van de mythe dat de publieke omroep een links bolwerk is. Het groot kapitaal regeert ook daar.
Het is al lang een grote ergenis van mij. En vandaag zag ik ineens dat ik hier niet alleen in sta. In de lucht, op de stoep, aan de muur, op de parkeerplaats, op de auto, op de vrachtwagen, aan de boom, aan de lantarenpaal, op het schaap, in de trein, op het station, in het bushokje, bij de verbouwing, op de zeilboot, in het stadion, op de trap, in het donker en langs de snelweg. Overal zie je reclame. Er is geen ontsnappen aan. Iedere centimeter publieke ruimte volgepropt met schreeuwende reclame. Een waar bombardement van visuele boodschappen bedoelt om u te verleiden. En dan gaat het tegenwoordig ook nog eens bewegen en geluid maken. Ik sluit me aan bij Bert van Dijk en hoop dat de visuele rust in de publieke ruimte terugkeert. Maar de hoop is waarschijnlijk ijdel.
Wat is waar?
Bekijk onderstaande grafiek aandachtig. Het vergelijkt het gemiddelde aantal uur gewerkt in een jaar van mensen met een betaalde baan tussen van de jaren 1994 en 2004. Wat is er aan de hand?
Op basis van cijfers van OECD. Inspiratie van The Economist.
Nu in Irak inmiddels zo’n 3000 doden per maand vallen en er niet langer sprake is van alleen maar strijd tegen de bezettingstroepen, rijst de vraag of er nu sprake is van een burgeroorlog. Volgens Harvard professor Monica Toft moet het dan aan zes criteria voldoen (via Kathy):
Volgens de professor is dan eigenlijk al sinds het aantreden van de eerste Iraakse regering een burgeroorlog gaande.
De laatste maanden wordt het alleen steeds duidelijker. Zelfs de CIA ziet dat nu zo. Maar waarschijnlijk om politieke redenen wordt hun rapportage over de situatie in Irak tegengehouden door Negroponte.
De VS sturen weer meer troepen. Nu naar Bagdad, waar gestreden wordt over de controle in verschillende wijken. Een verdeling tekent zich nu al af.
Dit effect wordt alleen maar sterker doordat er steeds meer mensen verhuizen naar de wijken waar zij zich veiliger voelen.
