Een screenshot van Rai Uno twee weken geleden. Italië schiet er met 1.5 miljoen euro per parlementariër behoorlijk uit. Kennelijk bestaan er nogal wat verschillen. Wat door mijn gebrekkig Italiaans niet te volgen was, was de uitleg over de kosten. Wat zit er nog meer in naast het salaris? Assistenten? Vergoedingen? Of ook een toerekening van de ondersteuningsorganisatie van een parlement?
Een kamerlid in Nederland verdient ten minste 91.000 euro per jaar. Met wat vergoedingen erbij, zeg honderduizend. Nog niet eens de helft van de Spanjaarden. Waar zit het verschil?
We gaan maar eens speuren of we de cijfers boven tafel kunnen krijgen. Hulp is van harte welkom.
Vandaag is het PvdA congres (live te volgen via hun eigen site). Dat congres zal al behoorlijk zijn handen vol hebben aan het bespreken van de recente perikelen rondom het referendum, het kiezen van een nieuw partijvoorzitter en de affaire Jami.
Een partijbestuur zou er alles aan willen doen om de dag zo rustig mogelijk te laten verlopen. Zeg maar, de schone schijn ophouden. Zo kan je ook de reflex van een week of twee geleden zien. De groep rond Jacques Monasch “Rooie Veren” diende een aantal stevige moties in. Die moties werden aanvankelijk door het congrespresidium afgewezen omdat ze “destructief” zouden zijn. Door een speciale procedure konden ze zo terzijde geschoven worden. Echter, na veel overleg is het presidium alsnog overstag gegaan en kunnen de moties, in stukken, behandeld worden, op de motie over het referendum na (die komt toch langs).
De Rooie Veren insteek is een duidelijk poging de PvdA terug naar zijn oude basis te brengen. Je kan eigenlijk zeggen dat ze proberen de stappen vanaf de periode Kok terug te draaien. Als je dan toch een moment moet kiezen om zoiets in gang te zetten, dan is dit waarschijnlijk wel het goede moment. De partij is in verwarring, staat zwak in de coalitie, heeft wat beslissingen genomen die slecht vielen bij de achterban, wisselt van leider en staat slecht in de peilingen. Maar heeft men ook daadwerkelijk het lef om eens goed de boel op te schudden? En vooral ook, durft men het aan zichzelf over een half jaar (laatste alinea motie 1) weer in de spiegel te kijken om te zien of ze hun eigen afspraken wel na komen. Het presidium en het partijbestuur willen echter nog niet die termijn bespreken.
Dus blijft het straks weer bij woorden of worden het toch daden?
Minitweespalt: EKD – meer gegevens! vs AIVD – pas op privacy!
Wie had toch ooit gedacht dat juist Veronica, begonnen door een paar heel erg witte mannen op een typisch Nederlandsch schip op een typisch Nederlansche zee ooit zou uitgroeien tot de voorbeeldzender voor integratie. Toch is dat wel de conclusie die je moet trekken als je gisteren F.A.B.S. Search for a video model keek.
In dit programma strijden deelneemsters voor een optreden in een videoclip van een beroemde artiest. Een wedstrijd geheel passend in de huidige tijd waar enthousiasme, uiterlijk voorkomen en in de schijnwerpers staan als prestaties gekenmerkt worden.
Maar niet alleen werd de tijdsgeest goed aangevoeld, ook toonde het de reeds ver ingezette integratie in dit land. De deelneemsters aan de uitzending waren namelijk een perfecte reflectie van onze huidige maatschappij. Alle herkomsten, eerste, tweede en derde generatie of adoptie, waren vertegenwoordigd in de voorrondes. Het was een kleurrijk geheel.
Maar de echte integratie bleek niet eens zozeer sterk uit de aanwezigheid van die verscheidenheid, het bleek meer uit de uniformiteit van de groep. Het streven om voor hun “15 minutes of fame” als bitch te mogen optreden in een videoclip van een artiest die vrouwen ongetwijfeld ziet als decorstukken, bracht ze samen. In hun doen en laten bleek dat ze allemaal de goede Nederlandsche gewoonte van roddelen volledig onder de knie hadden. Ook de kunst van het klagen over de organisatie en de jury in plaats van over hun eigen onkunde bleek uniform aanwezig. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de door iedereen met volle overtuiging uitgedragen sletterigheid, een eigenschap waar alleen echte buitenstaanders nog aanstoot aan nemen in Nederland. Zelfs alle namen, hoe exotisch ze ook in de schrijfvorm leken, moesten toch vooral zo Nederlandsch mogelijk uitgesproken moesten worden. (Bijvoorbeeld Rachel spreek je dan uit als roggel met een a).
Last but not least bleek ook de dans uniform Nederlandsch te zijn, houterig en stijf.