Queen voor gevorderden – Les 2 – Greatest Hits I
LONGREAD - Vandaag les 2 over Queen. Zowel alfabetisch als chronologisch, is het volgende album in mijn collectie de eerste Greatest Hits. Daar volgden later nog II en III op, en vele andere verzamelaars. Het totaal aantal verzamelalbums van Queen bestaat uit een luttele – ahum – 16 stuks. En dat is dan nog zonder de boxsets. Ik vind het een béétje overdreven, maar de heren zullen er vast goed aan verdienen. Het nadeel van zo’n verzamelaar is dat er meestal weinig onbekende nummers op staan. Dus ik ga het in tegenstelling tot les 1, nu toch over muziek hebben die je waarschijnlijk wel kent. Al is dit album een oudje natuurlijk; ik vermoed dat de gemiddelde niet-fan nog nooit gehoord heeft van Save Me, Play the Game of Seven Seas of Rhye. Maar toevallig ga ik het daar niet over hebben. Het zijn 17 nummers in totaal, en ik heb er een paar uit gepikt waar ik zelf iets over kan vertellen, zonder uitgebreid research te hoeven doen.
Zo is Another One Bites the Dust (2) het best verkochte nummer ooit van de band. Geschreven door het minst bekende lid, bassist John Deacon. Vandaar dat lekkere baslijntje. De funky stijl week nogal af van wat ze normaal maakten (hoewel, wat is nou helemaal normaal bij Queen…), daarom zou het nummer eerst niet eens op single worden uitgebracht. Totdat Michael Jackson liet weten er erg van gecharmeerd te zijn. Het was de aanzet voor de band om met meer dansbare muziekstijlen te experimenteren. Hier een heerlijke live-versie met een nogal uuh, zomers uitziende Freddie.
Uiteindelijk vind ik een Spar en halleluja, ik krijg verbinding. Nadat ik mijn baas heb geappt blijf ik uit internetverslaafdheid even hangen. Ff snel het laatste nieuws lezen. Dat blijkt per ongeluk een slimme move, want ik was vergeten dat de baas ook nog antwoord moet geven. Die zich na een paar minuten meldt met de mededeling dat hij ’t alarm uit zal zetten.
Dus ik zit op een hele oude telefoon zonder simkaart, die ik nog altijd gebruik voor de radio (wat geen data kost, want het gaat gewoon via de ether), naar hele oude foto’s te kijken. Nou, daar word ik ook niet per se vrolijk van. Vrienden en collega’s die ik uit ’t oog verloren ben, en vooral mijn poezenkindjes doen nog net niet de tranen in mijn ogen springen.