Overzicht

Joost

2.817 Artikelen
2.840 Waanlinks
25.655 Reacties
Achtergrond: Kordite (cc)
Technisch opperhoofd en voorzitter van Sargasso, wat in de praktijk betekent dat hij nog geen zak te zeggen heeft :).

Developt (?) zich in het dagelijks leven het ongans en heeft veel te veel ideeën om uit te voeren. Daarom helpt Chat (zie boven) hem tegenwoordig vaak een handje zodat er toch nog af en toe een stukje verschijnt.
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Amerikaanse Democraten zijn weer macho

, door

Stoere manDemocraten zijn de afgelopen decennia in Amerika altijd de “watjes” geweest. Het zachtaardige, politiek correcte imago van de partij heeft haar ook wel de bijnaam “mommy party” opgeleverd. De Republikeinen, oftewel de “daddy party”, sponnen hier in het post-11 september tijdperk garen bij. Watjes helpen je namelijk niets in tijden van “oorlog”.

Op het eerste gezicht lijkt het dat de Amerikanen nu terugkomen van deze zienswijze door de democraten weer in het zadel te helpen. Nancy Pelosi was tijdens haar inauguratie misschien wel het prototype “mommy”, zo omringd door haar kleinkinderen.

Maar als je iets verder kijkt zie je niet dat de Amerikaanse kiezer “softer” is geworden, maar dat de Democraten “tougher” zijn. De nieuwe kandidaten van de partij zijn niet zelden voormalige FBI- of CIA-hotshots of komen rechtstreeks uit het leger.

Patrick Murphy, bijvoorbeeld, was een leraar op de West Point militaire academie, aanklager en veteraan van de Irak-oorlog. Chris Carney zat bij de Marine en Joe Sestak is een voormalig vice-admiraal die in Afghanistan heeft gediend.

Dit is uiteraard geen toeval, maar compleet geregisseerd. Amerikanen willen meer “stoere mannen” in de politiek? Dan kunnen ze ze krijgen. De commissie die hielp de congreskandidaten te selecteren zocht daarom vooral in die hoek.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Bush wil meer troepen voor Irak

, door

loopgravenoorlog in Amerika?Slechts een paar maanden geleden leden de Amerikaanse Republikeinen een zware nederlaag. Kort daarna volgde een rapport van de Studiegroep Irak, waarin de nadruk werd gelegd op diplomatie en minder op troepen. Alles wees erop dat er eindelijk wat realiteitszin in het Irak-beleid van de VS zou komen. Helaas blijkt dat Bush’ naaste medewerkers al die tijd niet naar de Studiegroep Irak hebben geluisterd, maar naar de denktank American Enterprise Institute (AEI), waar ook onze geliefde altijd genuanceerde Ayaan Hirsi Ali deel van uitmaakt.

Deze denktank wil van geen wijken weten en adviseert meer troepen en een intensievere oorlogsinspanning. 2007 wordt volgens hen een jaar met méér Iraakse doden en méér Amerikaanse opofferingen. Alleen dit kan een einde maken aan dit Iraakse drama.

Naar verwachting zal Bush volgende week een plan presenteren dat van het advies van deze denktank is afgeleid, in plaats van de gematigde Studiegroep Irak. En daarmee lijkt een grote confrontatie met de Democratische meerderheid in beide huizen onafwendbaar. Want de laatsten zeggen dat ze niets zien in meer troepen. Wie zal de langste adem hebben en, belangrijker, wie krijgt de schuld van het Amerikaanse volk, mocht er een impasse ontstaan?

Of is dat juist waar Bush op hoopt, een impasse waarvan de Democraten de schuld krijgen?

Vorige Volgende