Gastauteur, auteur op Sargasso

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

GPD-gate

9 november 2007 , 12:30 , door Gastauteur

Met enige regelmaat biedt Sargasso ruimte voor gastredacteuren. Vandaag een stuk van MG, een van de vaste reaguurders.

Het is een veel te grote storm in een piepklein glas water en nog op de verkeerde plaats ook: “GPD-gate”. Journalisten die zich als bloedhonden op hun prooi werpen en de mooiste grote woorden gebruiken om maar te laten blijken dat ze het allemaal maar heel erg vinden. Is het allemaal wel zo verschrikkelijk? Loopt de persvrijheid gevaar en zo ja: wie is daarvan dan de schuldige? Ligt er niet een ander probleem aan de basis van het GPD-verhaal?

Woordvoerders, persvoorlichters, voor elke rechtgeaarde journalist zijn het muren waar je doorheen moet. Wil je een organisatie in dan struikel je over deze drempel. Persvoorlichters zijn de mensen die het bedrijf moeten beschermen tegen lastige vragen. Een verkeerde uiting kan immers koppen doen rollen of, nog erger, miljoenen kosten. Persvoorlichter is dan ook eigenlijk per definitie een verkeerde omschrijving.

De “voorlichter” zie ik dan ook als iemand die tot taak heeft de informatie die de organisatie verlaat te controleren, censureren. Daarom ook dat menig bedrijfsprotocol over contacten met de pers begint met: “Parkeer de journalist netjes, geef koffie en waarschuw direct de dienstdoende persvoorlichter!”. Dit gevolgd door telefoonnummers van thuis, de mobiel, het vakantieadres, de pieper en van de schoonmoeder van de betreffende persoon.

Voor de journalist is het natuurlijk de truc om die barrière te mijden. Je krijgt namelijk alleen te zien en te horen wat de voorlichter je wil laten zien en horen. Gelukkig is de journalist goed geschoold, kent hij de trucjes en (gespreks)technieken om daar te komen waar hij wil wezen: bij de waarheid.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Extreemrechts in Europarlement versplinterd

8 november 2007 , 14:31 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van onze reageerder Jaap.

EU vlag (Foto: Flickr/TPCOM) Begin dit jaar werd het Europees Parlement opgeschrikt door de vorming van een extreemrechtse fractie, onder de naam Identiteit, Traditie, Soevereiniteit (ITS). Voorheen was het extreemrechts nooit gelukt om leden uit genoeg lidstaten bijeen te krijgen om een officiële fractie te vormen, waardoor ze toegang krijgen tot meer geld en meer invloed in het parlement. Dit veranderde bij de toetreding van Roemenie en Bulgarije tot de EU, waardoor er vijf extreemrechtse leden van de Groot-Roemenië Partij en drie van de Bulgaarse anti-zigeunerpartij Ataka het parlement inkwamen. Hierdoor kreeg extreem-rechts uit de “oude” lidstaten, de Fransen, Vlamingen en Italianen en een enkele Brit genoeg nieuwe steun om een fractie te kunnen vormen. Ironisch genoeg hadden die Fransen, Vlamingen etc. juist tègen de toetreding van beide landen gestemd.

De nieuwe fractie kwam al vrij snel in de problemen. Het éne Britse lid, Ashley Mote is veroordeeld wegens fraude en zit in de gevangenis. Dat is al een beetje gênant voor de ITS-fractie natuurlijk, maar erger is dat ze hem niet kunnen royeren omdat er dan niet leden uit genoeg lidstaten in de fractie zitten om te kunnen blijven bestaan.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Shoot me filmfestival

7 november 2007 , 20:48 , door Gastauteur

Super Amigos Op Sargasso is ook plaats voor gastbijdragen. Deze week een culturele bijdrage van Esther Vreeland.

In het weekend van 27 oktober vond voor de derde keer het Shoot me filmfestival plaats in Den Haag. Meer dan tachtig films met een eigenzinnige en frisse blik op de mondiale actualiteit waren te zien op acht ongebruikelijke en normaliter verborgen lokaties. Via via waren wij bij dit briljante initiatief terecht gekomen, ik had er tot voor een maand geleden zelfs nog nooit van gehoord. En hoe jammer is dat! Dit festival verdient veel meer publiciteit en structurele subsidie, zodat nog meer mensen kunnen genieten van dit pareltje onder de filmfestivals.

Hoewel…De kleinschaligheid, de DIY mentaliteit en het (daardoor) af en toe de kop opstekende gebrek aan professionaliteit (speakers die niet goed werken, niet goed afgestelde beeldschermen) geven Shoot me ook dat extra beetje charme wat het festival juist onderscheidt van de meeste gerenommeerde festivals. En als je dan bedenkt dat op sommige populaire lokaties nu al de extra stoelen en banken niet aan te slepen waren zou het misschien beter zijn als ik dit stukje helemaal niet zou publiceren, maar ik heb een groot hart en gun ook mijn nog onwetende medemens een kans op een onvergetelijke ervaring.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Iedereen potentieel verdacht

6 november 2007 , 10:59 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, deze maal voor Jelle van Buuren. Jelle is freelance journalist en werkzaam voor onder meer De Staatscourant, Forum, Prezz en Telepolis.

Het aantal digitale sporen dat een willekeurige burger elke dag achterlaat mag onderhand indrukwekkend genoemd worden. Betalen met je pinpas, een ritje met het openbaar vervoer, het lenen van een boek bij de bibliotheek, de boodschappen bij de Appie Happie, een surftocht over het internet ? computers leggen het persoonlijke gedrag onverbiddelijk vast. Het bedrijfsleven gebruikt de gegevens om producten beter te kunnen slijten. Daarvoor worden databestanden aan elkaar doorverkocht en digitale profielen aangelegd.

De droom van elke marketeer is natuurlijk om te ?weten? dat een dertigjarige, mannelijke bestuurder van een witte Volvo geïnteresseerd is in het blad Autoweek, van Spaanse wijnen houdt, nog geen doorlopende reisverzekering heeft en meer vlees dan vis koopt. Juist die kruisbestuiving van databestanden kan veel opleveren. Zo weet een telefoonbedrijf via de automatische plaatsbepaling van de mobiele telefoon van elke abonnee precies waar hij of zij zich bevindt. Handig voor bedrijven die menen een aantrekkelijk product in de aanbieding te hebben. En voor je het weet rijd je nietsvermoedend met de tram in de buurt van de Bijenkorf en wordt je automatisch door een persoonlijk sms-je erop geattendeerd dat de boxershorts deze week wel héél voordelig zijn. De mogelijkheden zijn in principe onbegrensd.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Nederland niet klaar voor Amerikaans topamusement

5 november 2007 , 16:32 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Anne.

Amerikanen weten hoe ze sport moeten presenteren (Foto: Flickr/Michael(mx5tx)) Topsport in Amerika blijft iets aparts. Vooral in Europa vragen wij ons af het echt topsport is, of toch meer topamusement. De shows om de wedstrijden heen duren meestal langer dan de sportieve prestaties zelf. De grootste sterren en de mooiste meisjes worden van stal gehaald om het publiek, en belangrijker: de tv-kijker, te vermaken. De entertainmentkant van het geheel is zelfs zo ver doorgeslagen dat sportwedstrijden in de U.S. worden stilgelegd zodat er (dure) reclameblokken verkocht kunnen worden.Dat alles doet echter geen afbreuk aan het feit dat deze sporten wel onder de noemer topsport vallen. De afgelopen weken konden de fans, ook in Europa, genieten van een aantal hoogtepunten. Het begon allemaal met de World Series. De Boston Red Sox, eindelijk verlost van de vloek van ‘Bambino’, hadden geen kind aan de Colorado Rockies en wonnen de serie voor de tweede keer met een ‘sweep’. Hoewel er in de straten van Boston hard gefeest werd, heerste er een mineurstemming op de burelen van de MLB.

Als fan kan ik begrijpen dat de eenzijdig verlopen finale van dé sport in Amerika als teleurstellend beschouwt wordt. De World Series duurde slechts vier in plaats van de maximale zeven wedstrijden, de big hitters lieten zich pas in de vierde wedstrijd zien en van een spannend scoreverloop was al helemaal geen sprake meer. De droom als liefhebber blijft toch een Matt Holiday of een Jason Varitek die in de negende inning van game seven zo’n bal het stadion uitramt met drie man op de honken. Een Grand Slam die de ploeg op het nippertje een 10-9 overwinning oplevert.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Recensie: Herman Finkers komt eindelijk thuis

30 oktober 2007 , 15:41 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we – uiteraard met toestemming – overnemen van andere weblogs, of via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Rode Hond, dat eerder op zijn eigen weblog verscheen.

Theater (Foto: Zef Delgadillo) ?Ik heb een kwart eeuw rondgezworven als komisch persoon?, vat Herman Finkers zijn carrière tot dusverre samen. Veel te bescheiden natuurlijk voor één van de succesvolste cabaretiers van de jaren ?90. Toch schuilt er een kern van waarheid in. Finkers was inderdaad komisch ? héél komisch ? maar meestal ook niet meer dan dat. Hoe knap zijn taalvondsten ook waren, hoe geestig zijn presentatie ook was en hoe vol de zalen ook zaten. Na zeven jaar pauze laat Finkers in een nieuw programma de breedte van zijn talent zien. Eindelijk.

Jaar na jaar hield Finkers de onafgebroken cyclus van schrijven en optreden vol. In zijn vorige voorstelling ?Kalm aan en een rap een beetje? gaf hij al aan dat het hem uitputte, dat hij toe was aan een pauze. ?Ik was moe van mijn eigen humor?, zegt hij zelf. Zijn nieuwe voorstelling ?Na de pauze? gaat voor een groot deel óver de pauze, de zeven jaar waarin de Twentse cabaretier niet op de planken stond.

Niet dat hij stil zat: hij assisteerde bij een bijbelvertaling in het Twents en schreef mee aan de succesvolle regiosoap ?Van jonge leu en oale groond?. Verder gebruikte Finkers de pauze om ?eens stevig kennis te maken? met zijn vrouw en zich nader te verdiepen in het katholicisme en de streektaal. En om na te denken, veel na te denken. Bovendien kreeg Finkers tijdens de rustperiode te maken met ziekte (leukemie en Pfeiffer) en de dood, van onder meer de bevriende tekstdichter Willem Wilmink. Daarover vertelt en zingt hij openhartig.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De nieuwe activist houdt van het kapitalisme

30 oktober 2007 , 09:57 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, deze maal voor Christian Jongeneel, wetenschapsjournalist en onder meer redacteur van De Linker Wang, tijdschrift voor geloof en politiek.

Max Havelaar is slecht voor koffieplukkers. Greenpeace bedreigt het regenwoud. Organisaties die het moeten hebben van politiek correcte stellingname liggen de laatste tijd onder scherp vuur van een nieuw soort activisten met een meer pragmatische inslag. Geen strijd meer tegen het kapitalistische systeem, maar de instrumenten daarvan gebruiken om de idealen te verwezenlijken. De les van de discussie is vooral dat activistische middelen hun effectiviteit kunnen verliezen als ze grootschalig worden ingezet.

Dertig jaar geleden ruilde Dick Taverne, op dat moment al ex-minister van financiën van het Verenigd Koninkrijk, zijn auto in voor een fiets om bij te dragen aan een beter luchtklimaat in Londen. Hij stortte enthousiast zijn contributies aan Greenpeace en Friends of the Earth (Milieudefensie) vanwege hun bijdrage aan het vergroten van milieubewustzijn bij de Britse bevolking.

Maar inmiddels heeft Lord Taverne het helemaal gehad met de traditionele milieubeweging. Fundamentalisten zijn het, die desnoods de waarheid verdraaien om hun stokpaardje te kunnen berijden. In zijn boek ?The march of unreason? richt hij zijn pijlen vooral op ecologisch voedsel en het verzet tegen genetische modificatie (gm) van gewassen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Pardon, kost dat zo duur?

25 oktober 2007 , 17:00 , door Gastauteur

Op Sargasso is ook plaats voor gastbijdragen. Hier een korte, actuele gastbijdrage van vaste reaguurder De Kaasploeg.

Dat nieuws subjectief is wisten we al. Dat u wordt bedonderd met de berichtgeving uit het Midden-Oosten en andere dictaturen is ons fijntjes uitgelegd door Joris Luyendijk. Maar dat het bij binnenlandse berichtgeving niet anders is, viel mij vanmiddag ineens op in de berichtgeving omtrent de kosten van de pardonregeling.
Nebahat Albayrak, staatsecretaris van Justitie presenteert een rapport met daarin wat cijfermateriaal omtrent het generaal pardon. Haar conclusie: het kost minimaal 329 miljoen euro, maar levert ook een besparing op van enkele honderden miljoenen.
Kopt het ANP: Pardonregeling kost 329 miljoen. Binnen de kortst mogelijke tijd roepen de Wildersen en de Verdonks van deze wereld dat het bedrag schandalig hoog is, dat het ten koste gaat van de lelieblanke überhollanders. Dat geld kunnen ze ook in de zorg pompen, dat werk. Over de besparingen hoor je niemand en dat een heleboel van die mensen gewoon een baan gaan hebben, belasting betalen en zodoende een
bijdrage aan zowel economie als staatsfinanciering wordt kennelijk niet doorberekend. Wie kopt er “Pardonregeling levert honderden miljoenen op“?

Eerder

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De burgemeester

25 oktober 2007 , 13:00 , door Gastauteur

Vandaag plaatsen wij een gastbijdrage van Sargasso lezer ALO.

De burgemeester zette nog eenmaal aan. Bijna was hij er, op de top die hij ’s morgens had uitgekozen. Hij had het prima naar zijn zin. Het was toch al een gelukkige periode geweest. Na zijn succesvolle eerste periode in een kleine gemeente had de koningin het behaagd hem te benoemen in een grote plaats. Hij had nu ook de beschikking over een adequate plaatsvervanger, in de wandelgangen van het gemeentehuis de loco genoemd. Dit gaf hem de gelegenheid om er ook eens een weekje tussenuit te knijpen. En dus was dit het einde van zijn herfstvakantie, gevuld met zijn liefste hobby: wandelen in de bergen.

Boven gekomen ging hij zitten op een grote steen langs het pad. Zijn rugzak deed hij af en terwijl hij naar zijn fles met water zocht keek hij uit over het dal. Hij genoot van het uitzicht en overdacht de tijd toen hij Nederland verliet. Het burgemeestersreferendum in Utrecht was in een debacle geëindigd en de discussie over democratie was losgebarsten. De kranten stonden er vol van en ook de radio en TV deden een duit in het zakje. En het internet niet te vergeten. De bloggers tikten dat het een lieve lust was en de reaguurders buitelden over elkaar heen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Victory Boogie Woogie

23 oktober 2007 , 15:03 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Anne.

Michael Boogerd (Foto: Dave Reinhardt) Vraag het een Fransman, een Duitser, een Spanjaard of een Italiaan. Ze zullen allemaal hetzelfde antwoord geven: het wielerseizoen eindigde in Como. Maar niet voor ons Nederlanders! Wij kregen een extra dag. En ja, het was maar een koppelkoers. En ja, er stond niet zoveel op het spel als bij die saaie finale in een Parijse voorstad. En ja, er was geen uitgemolken live-coverage zoals bij dat loopafstandje in Amsterdam.

Voor tienduizend fans maakte dat allemaal niks uit. Zij ‘beklommen’ op die koude zondag en masse de Cauberg. En zo zal het ook in de overlevering opgetekend worden. Die zondag! Die zondag waarop Nederland afscheid nam van het wielerfenomeen Boogie!

Afscheid hoort bij sport, maar er zijn wel degelijk verschillende gradaties waarin dit gebeurd. Er is het gedwongen afscheid voor de zondaren die vielen voor de verleidingen van doping. Er zijn atleten die vanwege langdurige blessures hun sport vaarwel moeten zeggen. En soms gaan sporters zo erg over de schreef, dat zij de arena met de staart tussen de benen moeten verlaten. De meeste professionals krijgen echter een bloemetje in de hand gedrukt, een aardig woordje in het oor gefluisterd, stevig de hand geschud om vervolgens vriendelijk gevraagd te worden het speelveld te verlaten.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Ehsan kent zijn kiezers persoonlijk

23 oktober 2007 , 11:05 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Lord Flasheart, die het op ons verzoek schreef.

Purrschuim. Handig spul bij verbouwingen en bij buikgriep. Een bus invriezen, vervolgens doormidden zagen en in een auto leggen levert eveneens interessante effecten op. In een middagje kan je hele huizen isoleren en toch, bij alle ruimte die het in vaste vorm aanneemt, blijft het grotendeels lucht en dus lekker licht.

Ik moet steeds vaker aan purrschuim denken als ik Ehsan Jami zie. Een hele hoop heisa en een hele hoop aandacht, maar het doel van zijn praten lijkt alleen maar een poging om lucht met woorden te omspannen die zwaar lijken maar uiteindelijk oplossen in ledigheid.

Kijk, iedereen heeft recht van spreken, maar wat is de reden om Jami nou zo vrij baan te geven in de media? Ligt het aan de mensen die hem steunen? Ligt aan de enorme impact van zijn boek? Zijn overdonderende entree in het bestuur van de PvdA?

Het is verleidelijk Jami te vergelijken met Rita – zes! honderd! twintig! duizend! vijf! honderd! vijf! en vijftig! stemmen – Verdonk. Beiden hebben secondanten die haast nog meer over hen praten in de media dan zijzelf. Beiden menen tegengewerkt te zijn door de partijtop en denken dat hun partij gegijzeld wordt door afkeurenswaardige groeperingen zoals onecht-rechtse mensen en nog-niet-ex-moslims. En net als Verdonk kiest ook Jami als puntje bij paaltje komt niet voor de partij die hem een podium geboden heeft, maar gaat hij zijn eigen weg. Uiteraard, want ook hij wil de mensen die op hem gestemd hebben niet teleurstellen. Hij wil verder met de thema?s waarop hij is verkozen, emancipatie, integratie en vrouwenrechten. Zoals Verdonk zich groter achtte dan de VVD, zijn de idealen van Jami te groot om te grabbel te gooien aan zoiets kneuterigs als de PvdA, afdeling Leidschendam-Voorburg.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Nacht van de VN: Ruud Lubbers

21 oktober 2007 , 16:30 , door Gastauteur

Op 24 oktober aanstaande is er weer een Nacht van de VN. In het kader van de tweeënzestigste verjaardag van de VN zal de avond gevuld zijn met allerlei activiteiten en vooral ook verschillende sprekers. In samenwerking met de organisatie plaatsen we hier een aantal van de columns van/over de sprekers.
Deze column is gemaakt naar aanleiding van het optreden van Ruud Lubbers op Lowlands vorig jaar.

Portret Ruud Lubbers Wat hebben Iggy Pop en Ruud Lubbers gemeen? De twee zestigers zijn graag geziene gasten op festivals. Onvermoeibaar propagandeert Ruud Lubbers daar het belang van de millenniumdoelen. Daarin ziet hij een belangrijke rol voor jongeren.

Les 1: Ieders verantwoordelijkheid
Ruim tweeduizend festivalbezoekers hangen aan zijn lippen. Op het podium geen zanger van een hippe band. Ruud Lubbers geeft college. Gedreven praat hij over armoede, de positie van vluchtelingen, maar ook het Earth Charter. Deze verklaring noemt de oud-premier en voormalig VN-topman één van de pijlers van de millenniumdoelen. ‘Het is de uitkomst van een door honderden organisaties gevoelde behoefte om ongelijkheid en tekorten op de wereld aan te pakken. Op zowel het gebied van het milieu, als van mensenrechten en inkomensverdeling’, verduidelijkt hij. ‘Het bouwt daarbij op de gedachte dat de verantwoordelijkheid daarvoor niet alleen ligt bij regeringen, maar ook bij bedrijven en burgers. En dat past geheel binnen mijn eigen filosofie. Alle initiatieven moeten elkaar aanvullen.’

Les 2: Jongeren maken het verschil
Met name jongeren spelen een belangrijke rol in het behalen van de millenniumdoelen, aldus Ruud Lubbers. ‘Zij gaan makkelijker om met zaken. Jongeren zijn goed in het vinden van praktische oplossingen, die echt zaken in beweging kunnen krijgen. Door lid te worden van een organisatie, maar ook door druk uit te oefenen binnen het bedrijf waar ze na hun studie werkzaam zijn. Zodat een onderneming zich goed gedraagt in ontwikkelingslanden. En wat me opviel op festivals als Lowlands: jongeren geven niet toe aan cynisme dat veel ouderen wel in z’n greep houdt. We moeten weer leren het leven te vieren. Dat vergt een zeker optimisme, wat ik sterker terugzie bij de jeugd.’