1. 1

    In alle doemscenario’s zal altijd wel een kleine nederzetting moedig weerstand blijven bieden…

    Tenzij je heftig inzet op ruimtevaart. Oneindig vermenigvuldigen ligt dan binnen handbereik geen gedoe meer met de kapotjesautomaat…

  2. 3

    Heftig inzetten op ruimtevaart, nog zo’n sprookje.

    Welke reden is er om te veronderstellen dat we ooit ergens een planeet zullen vinden waar we ons oneindig verder kunnen vermenigvuldigen, en dat we daar nog kunnen komen ook?

    Ik weet het, èrgens in het heelal moet er wel zo’n plek zijn, kan niet anders. Maar voordat we daar naartoe kunnen zijn we minstens honderd jaar verder, en dan nog eens vele duizenden jaren op reis.

    We zullen het toch echt moeten doen met ruimteschip Terra 1. Maar dat wist je al, denk ik ;-)

  3. 5

    @3: We kunnen ook Mars (en misschien nog wat planeten/manen in ons zonnestelsel) koloniseren, dat gaat aanzienlijk sneller. Misschien kun je niet iedereen binnen een eeuw overplaatsen, maar als er minder mensen op de aarde zijn, duurt het ook langer eer het hier in de soep loopt.

    Overigens moet er dan wel snel eens werk gemaakt worden van hanteerbare kernfusie voor energie-opwekking, want praktisch oneindige voorraden energie lijken me wel een noodzakelijke voorwaarde voor zo’n operatie (laat staan het draagvlak ervoor).

  4. 9

    wij kunnen er lang of kort over praten,zolang het als nu doorgaat,zal er een einde komen aan dit soort mens.Alles wat in de natuur vanzelfsprekend is zoals kracht,uithoudingsvermogen,natuurlijke selectie,overlevingsdrang en aanpassen aan het mileu zijn ons vreemd geworden.Je bent amper op deze wereld en je wordt al vollgespoten met alle mogelijke vaccijns.wat houd je over ? watjes.Om dit soort mensen in leven te houden of self aan voortbestaan te denken helpen ook de grootste ruimteschepen niet.

  5. 10

    @olav: Charlie stross had daar laatst een leuk stukje over, waarin-ie becijferde dat wilde je een levensvatbare, van aarde onafhankelijke maatschappij op mars krijgen dan had je 100 miljoen mensen nodig. Wil je iets met staal doen, dan heb je een CNC-machine nodig. Die maak je weer uit heel veel andere onderdelen. De computers voor die CNC-machine…

    ..en voor al die dingen heb je mensen nodig. Tenslotte heb je ook mensen nodig om de boel een beetje draaiende te houden (leraren, artsen, maar ook broodbakkers etc.). Oftewel, wil je serieus naar een andere planeet toe, dan ben je er niet met het overzetten van een man of honderd. Een paar miljoen lijkt er meer op. En met dat soort aantallen moet je toch gaan plannen. En *dat* past dan weer niet in de wildwest-heroiek die er om dat soort plannen hangt.

    …en er was heel, heel veel nerdrage.

  6. 11

    Over de ruimtekolonisatiefantasien: hoe dan? De enige reden dat de astronauten van de Apollo-missies (verder dan de Maan is de mens nooit geweest) uberhaupt nog leven, is dat ze na een paar dagen weer veilig terug waren in de magnetosfeer.

    Met wat voor brandstof en wat voor gigantisch ruimteschip wou je de benodigdheden voor een levensvatbare kolonie helemaal naar Mars brengen? Hoe wou je de inzittenden beschermen tegen de kosmische strling? Weet je wel hoeveel bouwmaterialen, gereedschappen en voedsel er mee moeten om een zeer high-tech kolonie oneindig in een vijandige atmosfeer op een planeet/maan zonder beschermend magnetisch veld te draaiende te houden. Leuk voorbeeld: je moet voldoende materialen hebben om het glas van je ruimtepak te repareren. Je moet dus een complete glasgieterij meenemen. En een complete goudmijn want er moet goudcoating op. En een complete zonnepanelenfabriek voor als er een meteoriet je elektriciteitscentrale slacht.

    Alleen al het opsturen van slechts 2 mensen met voldoende middelen om op Mars te overleven en een inteeltkolonie te maken zou het Marshall Plan, Kyoto, WO I, WO II, Irak en Afghanistan bij elkaar doen verbleken in onbetekenendheid (engels is toch mooier… insignificance). Als we uberhaupt al enig realistisch benul zouden hebben van hoe zoiets zou moeten.

    Mnee ik ben bang dat meneer Fenner het bij het rechte eind heeft. En Yevgeny Podorkin ook met zijn nederzetting. Misschien moeten we vast een meet-en-greet-point afspreken. Of misschien ook niet, want ik zie jullie al aankomen met je speren om mijn voorraad tomatensoep en mijn harem in te pikken:P