Er zit een zekere efficiëntie in de manier waarop Donald Trump redeneert. Waarom kiezen tussen twee tegenstrijdige posities als je ze ook gewoon tegelijk kunt innemen? De NAVO is een papieren tijger. Zwak, irrelevant, een geopolitieke kartonnen decorwand die omvalt zodra iemand ertegen blaast. Tegelijkertijd is het blijkbaar een onmisbare militaire macht die onmiddellijk had moeten opdraven om zijn oorlog met Iran te ondersteunen. Dat ze dat weigerden, maakte het bondgenootschap ineens laf, tekortschietend en ondankbaar.
Schrödingers bondgenootschap
De NAVO verkeert in een fascinerende kwantumtoestand: tegelijk totaal nutteloos én cruciaal voor de overwinning. Een alliantie die niets kan, behalve precies datgene doen wat Trump nodig heeft en blijkbaar niet alleen kan. Zolang Europese landen weigeren zich in een conflict te laten trekken dat ze zelf niet zijn begonnen, bewijzen ze hun zwakte. Zouden ze wél meedoen, dan bevestigt dat uiteraard dat Trump gelijk had. Elke uitkomst valideert de oorspronkelijke stelling. Geopolitiek “heads I win, tails you lose”.
De impliciete bekentenis
Als de NAVO werkelijk een papieren tijger is, zou de Amerikaanse inzet Iran zonder moeite moeten kunnen verslaan. Geen probleem. Klaar. Maar tegelijk klagen dat bondgenoten nodig zijn om überhaupt kans te maken, is impliciet toegeven dat die oorlog zonder hen moeilijk, riskant of zelfs onhaalbaar is. Voor wie goed luistert, zit de eerlijkste analyse van Trumps Iran-avontuur verstopt in zijn eigen verwijten.
Abonnementsmodel zonder kleine lettertjes
Het onderliggende wereldbeeld is niet zo ingewikkeld. Allianties zijn geen structuren gebaseerd op verdragen, wederzijdse verplichtingen en afwegingen van soevereine staten. Het zijn abonnementen. Je betaalt, dus je krijgt service. On demand. Jammer alleen dat Artikel 5 over collectieve verdediging gaat, niet over het ondersteunen van een aanvalsoorlog buiten het verdragsgebied. Dat onderscheid is juridisch vrij elementair. In deze redenering bestaat dat verschil niet.
Conclusie zonder conclusie
De NAVO is zwak én essentieel. Overbodig én onmisbaar. Een mislukking én een noodzakelijke voorwaarde voor succes. Het enige wat werkelijk consistent blijft, is de eis dat anderen klaarstaan op het moment dat het uitkomt, en de verontwaardiging wanneer ze dat niet doen.
Reacties (1)
Denkt hij echt bondgenoten te werven als hij een land met een grote culturele geschiedenis ‘naar het stenen tijdperk’ wil bombarderen? Ik mag toch hopen dat we ons daar verre van houden.