Meer van hetzelfde

Ik weet niet wat die “zeventiger” die laatste 30 jaar voor werk gedaan heeft, misschien wat papiertjes heen en weer schuiven?

Inderdaad heeft de PC op het eerste gezicht weinig bijgedragen, dat klopt, want de echte revolutie speelde zich in ’80 eerst af op de servers: de relationale databases werd volwassen en de steeds snellere hardware zorgde ervoor dat die op grote(re) schaal gebruikt konden worden.

Alle bedrijven beschikken tegenwoordig over Business Intelligence en Management Informatie die toen nog ondenkbaar was. Niet dat dat alleen maar voordelen heeft, maar dat is een ander verhaal: de boekhouders hebben daardoor de macht kunnen grijpen. Cijfers, cijfers, cijfers! Ervaring en intuïtie is bijna taboe.

De PC was er alleen voor nerds, totdat de grafische interface volwassen werd. Dan zijn we in begin jaren ’90, en verschijnt de PC in bedrijven op ieders bureau. Typekamers worden opgedoekt, iedereen moest maar zijn eigen brieven typen en aan het eind van dat decennium ook de grafische vormgeving zelf doen.

De hysterie rond Internet vanaf 1995 over nieuwe bedrijfsmodellen heeft op de werkvloer weinig impact gehad, e-commerce en e-procurement waren de nieuwe kreten, en e-CRM natuurlijk. Kapitalen werden uitgegeven aan systemen als Broadvision en Arriba, die na een aantal jaren allemaal weer in de prullenbak belandden, want ze deden niet wat beloofd was en -belangrijker – de klanten en leveranciers gedroegen zich ook helemaal niet als de guru’s hadden voorspeld.

Met de gevolgen van e-CRM zitten we nu nog steeds in de vorm van die ellendige call-centra die elke klacht die je als consument hebt in systemen als van Siebel weten te laten verdwijnen. De theorie van toen dat de klant koning is, is allang veranderd in de harde werkelijkheid dat een klant die eenmaal iets gekocht heeft daarna alleen nog maar geld kost. Ja, ook hier de boekhouders aan de macht.

In 2001, als Sargasso begint, knapt de Internet zeepbel. Start-ups die in het rood stonden kregen geen nieuwe ronde venture kapitaal meer en konden de toko sluiten. De telco’s die goud hadden geïnvesteerd in hun netwerken zaten met onverkoopbare over-capaciteit. Ik noem er een paar. Enertel, ooit aangekondigd door de energie-bedrijven als HET alternatief voor KPN, sukkelde naar een roemloos eind en werd voor een habbekrats door KPN overgenomen.

Versatel maakte het helemaal bont, die verkocht vaste verbindingen alvast aan zakelijke klanten toen ze nog niet konden factureren omdat de systemen nog niet klaar waren. Die verbindingen kochten ze in bij concurrenten als KPNQwest. Windhandel dus. Toen de systemen er eenmaal stonden bleken ze met geen mogelijkheid de oude facturen nog uit de systemen te kunnen halen. Een paar jaar later kregen de obligatiehouders te horen dat ze de helft van hun investeringen nooit meer terug zouden krijgen.

En dan KPNQwest, die een ongelooflijke hoeveelheid glasvezel de grond in had gepompt in de hoop dat te kunnen verhuren. Toen dat niet lukte en de verliezen zich opstapelden, hebben ze nog een tijdje trucjes uitgehaald als aan zichzelf leveren (net als Enron). De rechtszaken over fraude van de curatoren na het faillissement tegen het destijds verantwoordelijk management lopen nog.

Toen stond iedereen weer een tijdje met de benen op de grond in 2001 en lag de toekomst van het net weer deels waar het begon, nl. bij de consument en informele communicatie in zelfgekozen groepen.

Bloggen, sociale netwerken, delico.us, twitter, hyves, facebook. Maar inderdaad, welke echte vernieuwing volgt? Ik zie voorlopig niets in de pijplijn, de convergentie met mobiel en home-electronics is meer een geleidelijke evolutie, waar ik al ver voor 2001 een artikel over schreef in Computable. Gewoon een kwestie van bandbreedte.

Felicitaties voor 10 jaar Sargasso.