Recensie Zomergasten met Peter Pannekoek

RECENSIE - Noot vooraf: Dit stuk is niet geredigeerd en ik heb dus ook niets geschrapt. Het is nogal een epistel, ik heb mijn eigen gedachten, anekdotes en gevoelens volledig de vrije loop gelaten. Ik wilde er vooral geen saai verslag van maken, een verwijt dat ik voorheen een paar keer kreeg. Nou, dat zullen jullie weten haha…

Anyway. Ik lijd de laatste tijd nogal aan writersblock, maar toen ik hoorde dat Peter Pannenkoek de eerste Zomergast is, was ik er als de kippen bij. Hij is een van mijn favoriete cabaretiers, ontzettend sympathiek en enorm grappig. Ik verwacht dan ook een lollige uitzending, maar wellicht heeft hij ook een serieuze kant. Vast wel. We gaan het zien.

Als het gesprek begint biecht Janine op dat ze er eigenlijk geen zin in heeft. Dat vond ik een vreemde opmeting, maar wat ze bedoelde is dat ze zo gespannen is, op een vervelende manier. Peter heeft meer een gezonde spanning. Nou gelukkig, komt het hopelijk toch nog goed met de avond.

Nah, toevallig is het eerste fragment een documentaire, meteen serieus dus. En een fragment dat Peter heeft leren kennen via Zomergasten. Wat leuk! Over beeldend kunstenaar (mensen waar ik vaak weinig van snap. Maar dat ligt aan mij.) Sam Dillemans. Ha, hij maakt me toch nog aan het lachen, wat een betweterig mannetje. Peter voelt zich blijkbaar wel met hem verwant, omdat hij ook overal vol overgave voor gaat. Ja dat geloof ik meteen. Ik vind het wel een beetje lullig om de supermarktcassière te verwijten dat ze dat niet altijd doet. Dat is gewoon een baantje, en niet altijd even leuk met soms vervelende klanten. Ze zit daar gewoon om geld te verdienen. En Peter propt en plant zijn tijd blijkbaar altijd helemaal vol, dat lijkt me nou doodvermoeiend.

Op naar het volgende fragment. Over comedian Doug Stanhope, jippie, ff lachen na al dat serieuze. Oh, hem heb ik wel eens gezien geloof ik, super uuh uitgesproken gast.
Hahaha…hij weet een heftig onderwerp -ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, vooral op sociaal gebied, en met name omtrent seksualiteit- heel grappig te bespreken. Ik ga hem nog wel eens opzoeken op Youtube. Naar aanleiding van dit fragment gaat het over de controledrang én de faalangst van Peter. Ja die twee hangen natuurlijk samen. Je verwacht die faalangst niet echt omdat hij zo succesvol is, dat is wel fijn om te horen. Toch nog een normaal mens haha.

Goh, nog meer comedy, fijn. Hoewel, Proefkonijnen, ja dat ken ik wel. Ik heb deze aflevering ook al gezien, ze gaan de pijn van een bevalling ervaren. Ik ben eigenlijk niet zo dol op leedvermaak, maar dit is inderdaad erg grappig. En iets dat elke man een keer mee zou moeten maken. Laatst had ik een discussie op Joop, waar een man opmerkte dat je vrouwen nooit in een zwaar beroep ziet. Nou ventje, baar jij eerst maar eens een koter, of überhaupt een zwangerschap. Dan praten we verder. Hier wordt de baby trouwens al na twee uur geboren, dat is supersnel! Maar goed, misschien is het teveel gevraagd om het nog langer te laten duren. Het gesprek gaat nu over Peters empathie, wat ik een hele fijne eigenschap vindt en die ik zelf ook heb. Ik probeer me altijd -nou ja meestal, soms ben ik te pissig-  in een ander in te leven en begrip op te brengen. Ik realiseer me dat mensen meestal niet voor niks tot een bepaalde mening of daad komen. Daar zit zitten ervaringen achter.

Met de serie Girls ben ik dan weer niet bekend. Ik weet eigenlijk niet waarom. Lena Dunham is ook heel grappig. Dus die ga ik nog wel een keer bingen. Wow heftige seksscène zeg. Die gast, die haar helemaal wil domineren, wat een lul! Die zou bij mij linea recta mijn bed uit geschopt worden.

Oh oh, er komt plotseling een geheimzinnige draad uit het plafond…Janine trekt er bijna aan, Peter houdt haar nog net tegen. Hij merkt op dat het heel grappig zou zijn als gedurende het seizoen het decor langzamerhand in elkaar stort…nou, dat lijkt me toch wel afleidend…maar wel grappig ja. Haha, en nog een draad! Dat zou zo maar een onderwerp kunnen zijn waar hun een item voor zijn show voor maakt. Want hij put natuurlijk uit zijn eigen ervaringen. Of Peter even op de tafel wil gaan staan om het te fiksen. Dat schiet niet echt op, dus tijdens het volgende fragment gaan ze het proberen op te lossen.

En dat is Jackass, ook al geen programma dat ik vaak gezien heb, niet echt mijn ding, dat ik de zeik nemen van anderen. Maar wie weet… Oog nee, slangen! Gatverdamme. Nee, dit ga ik niet leuk vinden, maar ik zit het netjes uit…alles voor het stuk hè. Pfff…geef mijn portie maar aan fikkie. Wel leuk dat het gesprek nu gaat over waar Peter niet naar kan kijken. Toevallig! Alleen blijkt ie daar totaal geen last van te hebben…dat is dan wel weer jammer.

Next. Maarten van Roosendaal, met een mooi liedje. Even een rustpuntje. Over doodgaan, oef. Maar wel poëtisch gezongen. Nou ja, het gaat er ook over dat alles in het leven om hem draait, mooie gedachte, en in zekere zin waar voor ons allemaal natuurlijk. Ook het zorgen voor een ander, je krijgt er een goed gevoel van. Zelfs kinderen krijgen. Iets wat Peter niet wil, en ik persoonlijk ook niet. Ik moet er niet aan denken, doodeng.

Waarmee het gesprek op zijn eigen jeugd komt, en hoe selectief zijn herinneringen zijn. Ja denk ik dan, dat hebben we toch ook allemaal? Je zou gierend gek worden als je elke detail van je leven onthoudt, dat kan je brein helemaal niet aan. Op een gegeven moment zit die vol en is er geen ruimte meer voor nieuwe dingen, dat zou rampzalig zijn voor de vooruitgang. Hij vindt dat niet altijd even eerlijk naar zijn ouders, tja. Die herinneren zich weer andere dingen, dus dat vult elkaar wel aan. De mijne leven allang niet meer, wat ik enerzijds fijn vind omdat ik een vrij moeizame relatie met ze had. Maar wel jammer van die herinneringen. Hoewel, ik was op mijn 15^e al het huis uit, en mijn pleegouders zijn al helemaal uit beeld. Gelukkig heb ik nog een lieve broer, met wie ik weliswaar niet heel veel herinneringen deel, maar met wie ik wel goed contact heb. Maar ik dwaal af. Want het gaat nu over het op jonge leeftijd (16) overlijden van zijn beste vriend, en niet veel later van zijn vader. En het volgende fragment gaat, niet geheel toevallig, over rouw. Zwaar, maar wel een interessant thema. Manchester by the sea. Ken ik ook niet, maar dat is natuurlijk ook mede de bedoeling van het programma, dat je nieuwe dingen leert kennen. Over een verloren kind, iets waar ik me alleen maar iets bij voor kan stellen. Vreselijk! En in dit geval blijkbaar ook de oorzaak dat de ouders uit elkaar zijn gegroeid, wat het nog veel erger maakt. Maar het gesprek komt op het feit dat iedereen na een tijdje weer over gaat tot de orde van de dag, terwijl jij er nog volop mee bezig bent. Tja, lullig, maar wel logisch. Zoek houvast bij een naaste, of desnoods bij een therapeut. Misschien een hard commentaar mijnerzijds, maar je kunt van anderen gewoon niet verwachten dat ze dezelfde rouw beleven. A fact of life. Overigens heeft Peter wel goed advies hoe om te gaan met dat verdriet, ik ben zelf meer van het verdrukken en dat is wel lekker maar niet gezond natuurlijk. Hoewel ik er geen last van heb hoor, maar ik heb wel jaren therapie gehad. Voor mij eetstoornis weliswaar (anorexia NAO, wat zoveel betekent als dat ik niet geobsedeerd ben door afvallen, want ik ben ook superslank van mezelf, maar dat ik gewoon niet kan eten. Iets wat soms nog steeds lastig is, jij zou hartstikke dood gaan, of doodziek worden van wat ik op een dag eet, ook op goeie dagen). Maar ik heb mezelf en mijn gevoelens wel goed leren kennen.

Dit fragment gaat over de militaire  begraafplaats in Washington, hoe indrukwekkend dat is. Zelf ben ik wel eens op Magraten geweest, en inderdaad was ik daar ook van onder de indruk. Ik blijk nog best veel gemeen te hebben met Peter. We zien de wisseling van de wacht, wat ik altijd een beetje pompeus vind, maar bij Peter gaat het om het minutieuze, hoe alles altijd exact hetzelfde verloopt. Ik vind dat vanzelfsprekend, mijn beide broers zij on militair geweest. Hoewel het er in het Nederlandse leger iets, uuh, slordiger aan toe gaat haha. Tenminste, op de kazernes bin de zandhazen. Bij de marine -ik was ooit bij een kennis op de Michiel de Ruyter- zijn ze een stuk gedisciplineerder. Mooiere uniformen ook, beetje vergelijkbaar met die van de Amerikaanse militairen.

En even zijn we weer terug bij rouw, en hoe graag Peter een grap over zijn overleden vriend wil maken, maar dat dat niet lukt. Omdat het nooit perfect past.

Over naar de sport, voetbal ook nog. Daar heb ik nou weer helemaal nix mee. Sterker, ik heb vooral aan voetbal een bloedhekel. Maar ik snap dat het voor anderen een bron van plezier is. Oké…dat was wel een hele mooie goal van Barcelona, dat kan ik heus wel zien. De moraal die Peter over wil brengen is dat je zélf dingen belangrijk moet maken. Dat klopt natuurlijk wel, al vind ik dat zelf soms moeilijk. Ik wil dingen léuk vinden. En nou ja, ik maak me wel druk over politiek, en zaken als onrecht. Omdat ik wil dat iedereen gelukkig is, ofzo. Of tenminste niet al te veel pijn te verduren krijgt, vooral als die door anderen wordt veroorzaakt of voorkomen had kunnen worden.

De overgang naar Comedians getting coffee is groot, maar ik ben wel toe aan weer een beetje humor. Oké dat was niet echt hilarisch ofzo, maar wel een interessant verhaal over een savant schaakspeler. Volgens Peter is dat een “nieuwe wereld” voor hem. Ik was al bekend met dat soort mensen, eigenlijk raar dat iemand daar géén weet van heeft, maar dat heb ik wel vaker. Mijn hoofd zit vol met weetjes.
De clou van dit fragment is dat we dol zijn op verhalen. Peter heeft liever een goeie leugen dan een saai waar verhaal. Ik weet niet of ik het daar mee eens ben…alleen als ik weet dat het geen waar verhaal is, anders voel ik me in de zeik genomen. Oké hij bedoelt het opleuken van een verhaal, dat ik vind ik toch iets anders.
Opvallend is dat hij een anekdote vertelt over een verhaal uit zijn show over mensen met het syndroom van down…terwijl hij volgens Janine, die de voorstelling zag, toen “mongolen” zei. Dat doet hij bewust zegt ie, omdat de setting anders is. Bij tv “breek je in bij de mensen thuis”. Wat een tactvolle gedachte! Die dan wel voortkomt uit de ervaring dat zodra zijn show op tv komt, hij honderden boze mails krijgt. Wat ik dan wel weer een kloterig teken van deze tijd vindt…zet die tv gewoon uit, zeikerd.

Nu we een registratie van Hamlet. Pfff. Het zal best een briljante monoloog zijn, maar ik val meteen in slaap, sorry. Gaap…nog even volhouden Ka. Er volgt nog een gesprek en dat wil ik niet missen.
En dat gaat over aandachtsspanne, iets waar het Peter nogal aan ontbreekt. En dat heb ik ook wel een beetje, in die zin dat ik altijd twee dingen tegelijk moet doen, ik kan niet stil zitten. Ook niet bij een show, film of serie. Daarom ga ik nooit naar de bios of het theater, ik kijk wel op tv. Volgens hem moet iets gewoon niet langer dan anderhalf uur duren, maar dat maakt me dan weer minder uit, als ik maar iets om handen heb. Hoewel, een musical of revue is wat anders, maar dan kan ik meezingen. Al zal ik evengoed wel zitten fröbelen haha.

Een stukje dans, Dancing in the rain (nee niet de musical, maar hiphop)…jammer dat het op straat gefilmd is zeg, de hele tijd auto’s  die voor de dansers langs sjezen. Maar wat een lenigheid, wow prachtig! En er zit een gedachte achter; de broer van een van de dansers is de dag hiervoor overleden. Die altijd zei; kies niet voor de straat maar voor dans. Een mooi eerbetoon. Ik ben gek op dans, vroeger zelf ook gedaan. Ook gezongen trouwens, en geturnd. Ik alles was ik, nou ja redelijk goed en met meer tijd en discipline had ik misschien wel heel goed kunnen worden. Maar het leven kwam ertussen, ik heb veel meegemaakt…op mijn 15^e al het huis uit, ja dan heb je wel andere dingen aan je hoofd.

Jaaaa, als laatste Waardenberg en De Jong, joehoe! Met “Jool hul”, uit 2016. En ik heb zitten gieren, wat een gekken! Geen stand-up, maar een sketch. Daar krijg ik ook nostalgische gevoelens van, want mijn moeder heeft dat vroeger jaren gedaan. Bij het revuegezelschap waar ik in het koor zat. Leuke tijd. Ik ga de sketch niet uittekenen, ga zelf maar kijken.

Nou dat was het jongens. Ik hoop dat ik jullie niet al te erg verveeld heb. En als je de aflevering niet gezien heb, ga hem vooral terugkijken. Hij staat nog 3 weken online bij de NPOo