Liegen voor het geld

COLUMN - Wat een gênante dagen voor Rutte. Eerst moest hij – daartoe door publiciteit en journalistiek speurwerk gedwongen – alsnog de memo’s over de afschaffing van de dividendbelasting openbaar maken. Memo’s die volgens Rutte niet bestonden, dan wel door niemand waren gelezen en tot slot nimmer in de kabinetsformatie zijn besproken.

En ondertussen bleef Rutte koppig denken dat het ontbreken van onderliggende stukken de situatie er beter op maakte. Maar wat voor een streek lever je je eigen burgers wanneer je in een verloren minuutje, als bij ingeving, besluit om het internationale bedrijfsleven 1,4 miljard euro per jaar cadeau te doen op kosten van de belastingbetalers, zonder daar eerst een zeer grondige discussie over te voeren en degelijke studies naar de effecten ervan te hebben gedaan? Hoe kun je in hemelsnaam denken dat je daarmee wegkomt?

Closing Time | Fred van Zegveld

Fred van Zegveld had een Hammond orgel en daar was hij zo blij mee dat hij het instrument achter zijn naam op de albumhoes zette. Op zich geen gek idee, want het Hammond orgel is een nogal dominant instrument, waarmee ieder deuntje vanzelf een nerveuze, psychedelische textuur krijgt. Zoals dat hierboven. Voor de liefhebber: hele album. Fred treedt overigens nog altijd op, meestal met accordeon, als de helft van Duo Galantis, vertolkers van het Rotterdamse levenslied.

Hoe een nieuw digitaal geldsysteem de volgende crisis kan voorkomen

ONDERZOEK - Het lijkt ons economisch voor de wind te gaan, maar volgens experts is het wachten op de volgende bubbel die barst. Is het tijd voor een systeemverandering?

De wereldeconomie maakt gunstige tijden door, maar onder het oppervlak ontstaan grote risico’s, zo waarschuwde het IMF vorige week. Als we niet oppassen zitten we in drie jaar weer in de volgende crisis. Econoom Martijn Jeroen van der Linden (TU Delft) is niet verbaasd. Als we ons huidige systeem niet veranderen, zullen we altijd van crisis naar crisis gaan. Ja, we hebben de touwtjes strakker aangetrokken na de crisis – en zo’n 30.000 pagina’s aan regels opgesteld – maar het onderliggende probleem is daarmee niet verholpen: de instabiliteit van het verdienmodel van banken.

Hulspas weet het | De bijl in de opera!

COLUMN - Regisseur Lotte de Beer heeft in het Amsterdamse Compagnietheater een gekuiste Zauberflöte neergezet. Zoveel mogelijk gekuist van racisme. Berucht (maar dat ook pas sinds kort) is de figuur van Monostatos, de tempelwachter van de tovenaar Sarastro. Een zwarte man, volgens het libretto. En ook nog eens gemeen en onbetrouwbaar – maar dat komt vaak voor. En ondertussen zingt hij ook nog een aria waarin hij het betreurt dat hij geen vrouw kan krijgen omdat-ie zo zwart is.

Ik weet niet wat De Beer met Monostratos heeft gedaan (ik ben geen Mozartfan) maar enig wieden om de moderne mores tegemoet te komen is hier op zijn plaats. (Ik vertel straks waarom.) Tegenstanders van dergelijke ingrepen roepen dan dat het meesterwerk van het genie Mozart wordt aangetast (maar dat voel ik dus niet zo) en dat het werk niet over racisme gaat maar een allegorie is op de Vrijmetselarij. Wat een irrelevant argument is. Mein Kampf (hier alvast mijn eerste Godwin) gaat ook hoofdzakelijk niét over de joden.

Quote du Jour | Inclusief

“These are not the kinds of things we expect to happen in this city. I hope that we will as a city remind ourselves of the fact that we are admired around the world for being inclusive, for being accepting and understanding and considerate.”

John Tory, de burgemeester van Toronto, probeert de stad bij elkaar te houden na de aanslag met een busje in een voetgangersgebied, waarbij tien mensen de dood vonden. De dader, Alek Minassian, wilde neergeschoten worden, maar de politie heeft hem gearresteerd zonder een schot te lossen. Naar het motief is het raden, maar er zijn aanwijzingen dat woede over zijn eenzaamheid hem dreef.

KRAS | Blank kalifaat

In het blanke kalifaat van Jordan Petersons sanyassins dragen vrouwen korte rokjes in plaats van burka’s, maar verder zijn ze netjes onderdanig, altijd tot seks bereid en supercontent met de zorg voor kinderen en vlezige avondmaaltijd zodra de heer des huizes na een dag knokken voor zijn brood de voordeur achter zich dichttrekt en om zijn pantoffels vraagt.

Ik deel dat ideaalbeeld niet. Waarschijnlijk omdat ik gefeminiseerd, geïslamiseerd of anderszins aan de eenentwinstigste eeuw ten prooi gevallen ben. Af en toe mijmer ik nog wat na, of er iets aan mijn leven ontbreekt nu ik niet voortdurend boos ben, me te kort gedaan voel of de behoefte koester me aan te sluiten bij een heimelijke vechtclub. Daar drink ik dan een glaasje goede whisky bij, de benen languit onder de salontafel, in de wetenschap dat ik het desondanks vrij aardig voor elkaar heb.

De waarde van de humaniora

COLUMN - Het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden heeft “met ruime meerderheid van stemmen” een wedstrijd gewonnen die was uitgeschreven door Museumtijdschrift: wat was voor de stemmers de favoriete expositie? De expositie over Nineveh dus. Een ronkerig persbericht roept van alles (“brengt een streek die bijna dagelijks negatief in het nieuws is nu eens op een positieve manier onder de aandacht”) maar het is wel degelijk fijn om te lezen.

Om te beginnen dus omdat de expositie een streek die bijna dagelijks negatief in het nieuws is, op een positieve manier onder de aandacht heeft gebracht. Dat mag dan een cliché zijn, het is wel waar. Er zijn echter nog twee andere redenen. Eén: deze expositie was belangrijk.

Closing Time | Gloria Jones

Tainted Love is vooral bekend van de Soft Cell versie uit 1981, maar bovenstaand is dus het (behoorlijk wat pittiger) origineel. Gloria Jones was negentien toen ze er in 1964 haar eerste hit mee scoorde, als een van de grote talenten uit de Motown-stal. In de jaren zeventig verlegde ze haar aandacht naar glamrock. Tot de dood van haar vriendje Marc Bolan maakte ze deel uit van diens band T.Rex.