De lange schaduw van de Maidan

ANALYSE - Hans van Zon blikt terug op de Oekraïense revolutie van 2014 en schetst een somber beeld van de actuele situatie in het land.

In de Westerse pers is de revolutie in Oekraïne van 2014 afgeschilderd als een vreedzame volksopstand tegen de pro-Russische en corrupte dictator Janoekovitsj die een associatieverdrag van Oekraïne met de Europese Unie afwees ten gunste van een overeenkomst met Rusland. Het volk koos voor Europese waarden en waardigheid. De Maidan-opstand, genoemd naar het centrale plein in Kiev waar vanaf eind 2013 demonstranten bivakkeerden, eindigde met een regime change. Janoekovitsj vluchtte naar Rusland en een nieuwe regering en interimpresident werden geinstalleerd.

Het geleidelijke verlies aan macht had Janoekovitsj vooral aan zichzelf te danken. Eerdere presidenten hadden hun corrupte inkomsten altijd gedeeld met andere oligarchenclans en de meeste presidenten zorgden voor een evenwicht tussen het Russisch sprekende Oosten en het Oekraïens sprekende Westen. Janoekovitsj dacht alleen aan zijn eigen familie en Donetsk, waar hij vandaan kwam. Daarom hadden de demonstranten de meeste oligarchen achter zich. Een van die oligarchen was de huidige president Porosjenko die de demonstraties via zijn tv-kanalen voortdurend steunde. De steun van rijke oligarchen verklaart de omstandigheid dat de demonstranten op de Maidan goed georganiseerd in tenten konden overnachten en ook gevoed werden. In de loop van de opstand verloor Janoekovitsj ook gaandeweg het vertrouwen van de politie omdat hij het politieoptreden bekritiseerde.

Geweld

Alhoewel de meeste demonstranten vreedzaam waren en oprecht geloofden in een Europese toekomst, werden de demonstraties in toenemende mate beheerst door gewelddadige nationalisten. Televisiebeelden uit die tijd lieten dat ook duidelijk zien. De ommekeer in de revolutie kwam op 20 februari 2014 toen vele demonstranten gedood werden. Al met al werden tijdens de revolutie honderd mensen gedood (de ’hemelse honderd’). De politie en de president kregen de schuld. Kort daarop vluchtte de president Janoekovitsj, onder dreiging van geweld, naar Rusland.

Closing Time | Novastorm

 

“Wat is dit?!”, vraagt u* zich wellicht af. Nou, dit is een deel van de soundtrack van de game Novastorm. Een matig ontvangen en bij mijn weten nauwelijks gespeeld computerspel van halverwege de jaren negentig. Wat u er mee moet, vraagt u? Nou, gewoon, naar luisteren. Het zou nostalgische waarde kunnen hebben, als u één van die handvol mensen bent die Novastorm gespeeld heeft. Zo niet, is het best een aardig melodietje, voor eentje in de categorie ‘game music’. Zeker in zijn tijd.

*Niet vervelend bedoeld.

Hulspas weet het | We amuseren ons tot de dood

COLUMN - We laten het erbij hangen. Drie keer per maand seks, verder komen we niet, zo concludeert de Rutgers Stichting in haar nieuwe onderzoek naar ons seksueel gedrag. Het resultaat is op statistische gronden niet helemaal vergelijkbaar met eerdere mega-enquêtes, maar de val is pijnlijk. Tot voor kort dachten onderzoekers dat de ‘gewone’ Nederlander toch wel twee keer per week seks had. Dat getal kan het raam uit.

We zijn dus afgezakt van acht naar drie keer per maand. Wellicht is dat iets te zwaar aangezet, vanwege de meetproblemen – maar de daling lijkt zo echt als maar kan, want die is ook elders al geconstateerd. Van Turkije (vraag het maar aan de boze Erdogan) via Spanje en Zweden (daar loopt een nationaal onderzoek naar de kwestie) tot aan de Verenigde Staten.

We neuken minder. Seks boeit niet meer.

Quote du Jour | 3,000 words of revenge porn

What she and the writer who told her story created was 3,000 words of revenge porn. The clinical detail in which the story is told is intended not to validate her account as much as it is to hurt and humiliate Ansari.

Commentator Caitlin Flanagan wierp eens een scherpe blik op de wijze waarop #MeToo gebruikt wordt om mannen aan de schandpaal te nagelen, omdat ze vrouwen het tijdens dates seksueel niet naar de zin maakten, maar vooral met hun eigen gerief bezig waren.

Onderbuikgevoelens

COLUMN - Afgelopen zondagmiddag had ik een belangrijke afspraak. Met een grote tas liep ik de trap af, mijn huis uit, de straat op, klaar om weg te rijden. Maar waar was mijn fiets?

Gestolen dus. Een delict dat klaarstond om gepleegd te gaan worden. De gemeente Amsterdam heeft namelijk in haar oneindige wijsheid enkele fietsenrekken uit mijn straat weggehaald, terwijl er juist meer mensen zijn die zich fietsend verplaatsen. De fiets vastzetten aan de brug, aan een regenpijp of wat dies meer zij, is al heel, heel lang niet meer mogelijk. Een dief heeft het hier voor het uitzoeken en dat gebeurt dan ook regelmatig. Je pakt gewoon een losstaande fiets mee, loopt een stukje verder en schroeft het slot daar op je gemak los.

Gegeven de voorspelbaarheid van de diefstal kon ik er eigenlijk niet eens echt mee zitten. De dief deed gewoon z’n werk. Het was de gemeente waarop ik kwaad was. En dat is natuurlijk een typische onderbuikreactie, want zelfs al waren er helemaal geen rekken meer en zelfs al stond mijn fiets niet op slot, dan nog heeft een dief met z’n jatten van mijn spullen af te blijven.

We hebben nederige technologieën nodig

ANALYSE - Hoe zorgen we dat een nieuwe technologie zo veel mogelijk de mens ten goede komt? Bij elke nieuwe technologie moeten we de tijd nemen om deze vraag te stellen. We vinden het antwoord alleen door kritisch te zijn. En door te laten zien dat een nederige houding ten opzichte van innovatie de kracht van overheden, markten, ethische experts en burgers kan versterken.

Disruptieve innovaties zijn innovaties die de samenleving ontwrichten. Ons leven verandert er radicaal door. Veel mensen zien zulke innovaties niet aankomen. Dat is gek, omdat we ons juist heel goed kunnen voorstellen wat er kan gebeuren wanneer nieuwe technologieën de wereld veroveren. Dat tonen sciencefictionfilms wel aan.

KRAS | Extreem-rechts-links

Zo af en toe manifesteert zich een wijsneus die beweert dat het nationaal-socialisme een linkse ideologie is. Mark Rutte, bijvoorbeeld, zei tijdens de verkiezingscampagne vorig jaar dat de PVV linkser was dan de SP. O wacht, dat is een slecht voorbeeld. Deze dan: vorige week was er een Aynrandgekkie van het Forum voor Democratie die zich met deze sterke oratio ex nihilo wilde distantiëren van Adolf Hitler. Heel links Nederland over de rooie.

Ik kijk er graag van de positieve kant tegenaan. Er bestaat bij extreem-rechts Nederland een rudimentair besef dat dat met die concentratiekampen en gaskamers misschien toch niet zo’n goed idee was. Dus proberen ze dat concept zo ver mogelijk naar van zich af te duwen – en dat is toevallig naar links. Met waar links werkelijk voor staat, heeft het niks van doen. Opwinding is daarom niet nodig. Een goedmoedig schouderklopje lijkt me eerder op zijn plaats.

Closing Time | Ayreon

Arjen Anthony Lucassen maakt al sinds halverwege de jaren negentig onder de naam Ayreon rock opera’s. Op extreem hoog niveau. Deze Closing Time is een integrale versie van zijn laatste album The Source, dat in menig jaarlijstje over 2017 prijkt.

Lucassen is een geweldig componist, die voor zijn projecten altijd fantastische zangers en muzikanten weet te regelen. De stijl is een soort van progressieve hardrock / metal, met invloeden uit tal van subgenres.

Normaal ben ik niet zo’n voorstander van het hier delen van full albums, omdat het mensen wellicht weerhoudt van het aanschaffen van de betaalde versie van de muziek (en ik gun het de muzikanten van harte). Om twee redenen doe ik het hier wel. Ten eerste ben ik er ook wel van overtuigd dat het laagdrempelig verspreiden van muziek ook leidt tot een hogere verkoop van de cd’s; voor mij werkt het wel zo. Ten tweede omdat de meester zelf, in de comments, aan degene die dit Youtube-filmpje heeft gemaakt een compliment geeft voor hoe de clip in elkaar is gezet. Dan zal het wel goed zijn.

De Nederlandse Leeuw en de calimerokaart

De Nederlandse “we krijgen geen podium” Leeuw heeft weer een podium gekregen, en wel van het NRC. We zetten ons schrap, na de zouteloze interviews met Eurlings en Baudet, voor het gesprek met twee van de organisatoren van de “nationale brainstorm” over immigratie en integratie, Rutger van den Noort en Elisabeth Hunyadi.

“Links heeft afgezegd”, zo begint het stuk al suggestief, waarna nog geen handvol namen van zogenaamd linkse mensen volgt. Paul Scheffer – auteur van het beroemde essay ‘Het multiculturele drama’ – kan toch nauwelijks een linkse rakker genoemd worden. En ja, Leo Lucassen bedankte voor de eer het podium te delen met Joost Niemöller, die behalve “veel schrijft over migratie en islam” ook rassenleer propageert. De scheidslijn tussen migratiekritisch en extreemrechts is dun, nietwaar. Het siert de organisatie dat ze als reactie op kritiek prompt de criticus uitnodigen, maar dat kan toch echt niet doorgaan voor het organiseren van een evenwichtige line-up.