Kader Abdolah pareert gepeur naar confrontatie en escalatie

Waren er maar meer zo !

Eh, zoo bedoelde ik het niet. ‘t Was bedoeld om aan te geven “waren er maar meer zo die zo met trigger happy journalisten omgingen” (wat zeldzaam is op Canvas), niet om mensen de illusie te geven dat ik vind dat er te weinig verlichte geesten zijn in die wereld.

@5, stoethaspel: Wat er zo `goed’ aan is, is dat een dergelijke dogmatische levensinstelling zo mooi aansluit bij het geheel op dogmas gebaseerde leven van zoveel religieuzen…

Zolang je je eraan houdt, kun je net doen alsof die plank voor je kop je visie niet belemmert. Zodra je dat opgeeft, moet je je onherroeppelijk openstellen voor de realiteit en dan komen veel meer dogmas op losse schroeven te staan waardoor voor dit soort mensen hun hele wereldbeeld kan omvallen. Stug volhouden is de enige manier waarop dit soort mensen een confrontatie met het woud aan sterk verweven onwaarheden en onjuistheden waar ze hun leven op gebaseerd hebben, kunnen voorkomen. Dogma wordt op dogma gestapeld om het incorrecte wereldbeeld maar in stand te houden en je eigen bedrog niet uit te laten komen. Er is mijns inziens een onwaarschijnlijk sterke geest voor nodig om uit zo’n situatie te komen. En aangezien TV voornamelijk voor de wat minder sterke geesten wordt gemaakt, die op zoek zijn naar bevestiging van en medestanders in hun dogmas, is dit ‘goed’.

Maar eigenlijk is het natuurlijk diep triest.

Ignorance is bliss.

Overigens is dat niet het beeld wat ik van Kader heb na die uitzending; ik zie gewoon een bevlogen schrijver. De bevlogenheid doet inderdaad aan Ratelband denken, maar daar vind ik de vergelijking eigenlijk wel ophouden. Sterker nog, voor een religieus iemand vind ik Kader opvallend vrij van religieuze dogmas, een opvallend verlicht religieus. Het positieve, liefdevolle, waar hij het over heeft, is mijns inziens ook geen dogmatisch beeld van de islam, maar eerder een relatief rationeel geloof in de goedheid van de mens. Ik zie hier eerder iemand die de Islam probeert te vormen naar zijn eigen beeld van de goedheid van de mens dan iemand die stug bezig is dogma op dogma te stapelen om het beeld van een liefdevolle islam maar in stand te houden.

@7: Ik heb zijn boeken niet gelezen, maar uit deze uitzending vang ik toch op dat hij de Koran vooral als een interessant boek ziet en niet als het Woord van God en Mohammed ook niet als de Profeet van God.

“blijf ik van mening dat een gelovige in één of andere god niet dusdanig interessant is dat we er voortdurend de televisieprogramma’s mee moeten vullen.”

Kader Abdollah is een gerespecteerd schrijver en columnist die twee nieuwe boeken uitheeft, waarvan één een bewerking van één van de meest invloedrijke werken uit de wereldliteratuur.

“omdat hij zich opstelt als een soort Aleviet met bekeringsdrang”

Volgens de recensent van NRC is Abdollahs vertaling zwaar beïnvloed door de grote Perzische soefidichters.

(In de uitzending zei KA waarom hij in Iran in de problemen is gekomen.)

Zonder nou direct in exegese te willen vervallen, dat is juist wat ik afwijs, stel ik vast dat Kader zich opstelt als een gelovige. Ik kan er niks anders van maken. Of andere gelovigen diezelfde mening zijn toegedaan, of niet-gelovigen in hem een fijne man zien, dat doet er voor mij niet toe. Hij schreef twee boeken over de Islam die allebei tot ‘de betere boeken’ gerekend zouden moeten worden. Geen van die boeken propageert zelfredzaamheid en intellectuele zelfontwikkeling, in de zin van het loskomen van allerlei dogma’s. Mijn vraag ‘wat moeten we met al die onzin?’ is meer dan terecht. Een vooroordeel?, vraagt Oplawaai. Nou en of. En terecht. Bij P&W (ik noemde eerder het verkeerde programma geloof ik) merkte iemand iets op over Aisja en haar leeftijd. Dat werd dan door Kader ‘gepareerd’ met een opmerking over het ‘in de tijd geplaatst zien’. Antwoord op de vraag waarom dat dan vandaag de dag, ook door Kader, nog steeds gepropageerd wordt als iets nastrevenswaardigs was het angstvallig stil.

Ik heb niks tegen Kader als persoon. Ik heb iets tegen het weer doordringen van religie als een factor in de publieke ruimte waar voortdurend rekening mee moet worden gehouden door niet-gelovigen. Dat inlevingsvermogen komt mij veel te veel van één kant.

@ Stoethaspel:

Geen van die boeken propageert zelfredzaamheid en intellectuele zelfontwikkeling, in de zin van het loskomen van allerlei dogma’s.

Huh? Dus een boek kan alleen maar goed zijn als het zelfredzaamheid en intellectuele zelfontwikkeling propageert? Of geldt dat alleen voor boeken over de Koran?

Mijn vraag ‘wat moeten we met al die onzin?’ is meer dan terecht.

Tja, die vraag kun je natuurlijk ook stellen over boeken van W.F. Hermans of Wolkers, schilderijen van Van Gogh of Karel Appel, muziek van Beethoven of Nick Cave. Wat moeten we daar eigenlijk mee.