Exhibitionisme als leefstijl

COLUMN - Waarin onze nieuwe blogger Rebecca van Putten verscheurd wordt tussen haar verlangen te weten wat er in de wereld speelt, en haar wens in de trein rustig een boek te kunnen lezen.

Eigenlijk kan ik het gekakel naast me niet meer aanhoren. Naast me in de trein zit een meisje dat aan een stuk door ratelt in haar mobiele telefoon over haar blijkbaar zojuist verbroken relatie. De hele coupé mag meegenieten van haar sores. Sans gene. Het boek dat ik optimistisch had meegenomen ligt ongelezen op mijn schoot. De sensatiebeluste SBS6-vrouw in mij is wakker geworden: met gespitste oren luister ik mee.

Telefoneren in de openbare ruimte: ik haat het. Zelf doe ik het zelden en als ik het doe geneer ik me. Als ik met het openbaar vervoer reis zet ik steevast het geluid van mijn mobiele telefoon uit. Zo kan ik iedere oproep zonder schuldgevoel negeren. Privégesprekken voeren met publiek is voor mij een onlosmakelijk onderdeel van die vreemde emo-cultuur waar ik maar niet aan kan wennen. Veel mensen hechten blijkbaar niet aan privacy en smijten hun leven zonder probleem op straat. Exhibitionisme  (met of zonder seksuele connotatie) als modus vivendi.

Niet alleen de mobiele telefoon wordt daarvoor gebruikt. Ook op de televisie en via social media worden we dagelijks doodgegooid met tranentrekkende gebeurtenissen uit de levens van mensen die we niet kennen. Zo zijn er legio televisieprogramma’s waarin mensen vertellen seksuele problemen hebben met hun partner. Of enorme schulden hebben en hun hypotheek niet meer kunnen betalen. Of niet in staat zijn hun kinderen op een adequate manier op te voeden.

Bekijk je op Twitter de gemiddelde biografie dan staat er in negen van van de tien vermeld dat de gebruiker lijdt aan een chronische ziekte en twee kinderen heeft waarvan de een lijdt aan ADHD en de andere de ziekte van Asperger heeft. De timeline op Twitter bestaat grotendeels uit ‘ik voel mij vandaag uitermate beroerd’ en ‘weer een dag vol pijn’-tweets. Het geklaag is niet van de lucht en dient natuurlijk geen ander doel dan het genereren van aandacht. Het roept bij mij enorme irritatie op.

Wel kun je je afvragen waarom zoveel mensen dit dag in dag uit doen. Zijn we als mens zo ernstig van elkaar vervreemd dat we elkaar alleen nog maar aandacht kunnen krijgen als we het op een grootse manier vragen? Hebben we publiek nodig om ons leed ten toon te kunnen spreiden? Of is het zo dat we in de grote steden waar we wonen te anoniem zijn geworden, zonder enige sociale cohesie? Waarom zouden mensen anders, zonder enige schaamte, hun hele ziel en zaligheid blootgeven in een televisieprogramma met miljoenen kijkers…

Dit soort vragen schieten altijd door mijn hoofd heen als ik iemand keihard een telefoongesprek hoor voeren in de trein of op een terras. De neiging mijn eigen telefoon met een grote zwaai in de gracht te gooien kan ik vaak maar ternauwernood onderdrukken. Toch doe ik het niet. Mijn inmiddels overleden moeder is hierbij mijn schrikvoorbeeld. Zij wantrouwde werkelijk alle vormen van technologie. Pas ver in de jaren ’90 schaften mijn ouders bijvoorbeeld pas een kleurentelevisie met afstandsbediening aan. Daarna bleef mijn moeder mopperen over de lelijke kleuren en weigerde resoluut de afstandsbediening te gebruiken. Van computer en internet bleef ze vol walging weg. Ze wilde er niets van weten. Zo schermde zij zich meer en meer van het moderne leven af en had geen idee meer wat er zich buiten haar steeds kleiner wordende leefwereld afspeelde.

Of dat het allerbelangrijkst in het leven is? Nee. En eerlijk gezegd moest ik altijd stiekem lachen om de manier waarop zij volhardde zich verre te houden van elke nieuwe uitvinding. Maar ik wil het niet. Ik wil niet vervreemden, ik wil weten wat zich in de wereld om mij heen afspeelt. Dus houd ik mijn mobiele telefoon maar bij me. En tolereer ik tandenknarsend de gesprekken waar ik ongevraagd mee geconfronteerd wordt. Maar niet van harte. Technology is a bitch.

  1. 2

    De vraag is waar je je precies druk over maakt. De mobiele telefoon is een uitbreiding van de privé levenssfeer en daarvan kun je in de trein mee genieten. Men belt naar huis, naar vriend of vriendin en meldt waar men zich bevindt en wanneer men denkt aan te komen. Over miljoenentransacties heb ik nog niet veel opgevangen.
    En ja, het leven is voor menigeen geen pretje. Wist je dat niet? Misschien is het dan toch nuttig wat gejeuzel aan te horen. Als je er maar opgewekt van wordt, omdat je geen pijn hebt, geen liefdesverdriet en geen pestende omgeving.

  2. 3

    Functionieel gebruik vind ik prima. Dus dit is dik in orde:
    “Men belt naar huis, naar vriend of vriendin en meldt waar men zich bevindt en wanneer men denkt aan te komen.”
    Maar gejank over een verloren liefde, pijntjes hier en daar, het leed van de wereld dat je in je eentje denkt te moeten torsen en al het andere gezemel: hou dat lekker één op één en vermoei anderen er pas mee als ze daartoe een teken geven.

  3. 6

    De publieke ruimte en hoe je je daar zou moeten gedragen, zou wat mij betreft op de lagere school erin mogen worden gestampt.
    Ik heb duidelijk een hekel eraan als mensen uberhaupt al niet meer omhoog durven te kijken in bus trein en op straat. Stelletje autisten en ik hoop dat ze allemaal vette RSI in hun vingers krijgen.

  4. 7

    Bizar, blogt op drie plekken zit op linked in facebook twitter hyves maar klaagt over openbaar gedram..
    koop een ander treinkaartje , rij auto. Doe wat.

  5. 8

    Uitgebreide bellers in de trein zijn irritant met name omdat ze zo hard mogelijk menen te moeten spreken (‘Ik word helemaal uit Haarlem gebeld!’), maar ook omdat je de helft niet kan verstaan. Ik heb daar een probaat middel tegen: ik vul dat andere helft in. Net zo hard. Succes verzekerd.

  6. 9

    @7:
    Niet bizar. Er is een groot verschil. Wie in een trein gaat zitten of zich in de openbare ruimte begeeft, kan tegen zijn wil en ongevraagd worden gedompeld in oeverloos gebep van zwatelende bellers. De informatie op LinkedIn, Facebook, Twitter en Hyves daarentegen wordt niet ongevraagd over je uitgestort. Je moet er eerst zelf actief naar op zoek alvorens je eraan blootgesteld wordt.

  7. 10

    @9 Toch lees ik een klacht over de Twitter timeline. Bij mij is het heel simpel qua social media. Ik volg alleen mensen die wat te melden hebben en mocht het teveel gaan over onbenulligheden dan is de ignore (Facebook) en unfollow knop zo gevonden.

    In het echte leven. Ach als het boek echt goed is kan je wel lezen zonder last te hebben van je omgeving. De mobiele telefoon is tegenwoordig wat beppende ouwetjes vroeger waren.

  8. 11

    De gearceerde intro van deze post is van grote klasse. De post zelf is er een van geraakte gevoelige snaren..alles is een snaar maar dat wist U al.

    @Rebecca..meer aub en gooi die TV-bitch uit je raam. Man!!..ik bedoel vrouw…dat geeft zoveel (denk-geniet)ruimte.

    Moet gelijk denken aan een scene in de film Down by Law waarin Tom waits in de regen buiten zit en zijn “dame” al zijn spullen het raam uitgooid.

  9. 12

    Ik ben voor Tom van Doormaal! Bizar dat ie op -7 staat. Klagen over zogenaamd gênante gesprekken in de trein is zóóó truttig en 2001. Dat zijn toch juist de gesprekken die de moeite waard zijn om mee te luisteren? Vandaag hoorde ik in de trein letterlijk de tekst: “ik heb al een paar dagen een kuthoest, ik denk dat ik hem van Dick heb..”, zulke pareltjes wil ik voor geen goud missen.

  10. 14

    Ik erger mij veel meer aan het volgende: ik ben informaticus en mijn (nerderige) collega’s/vrienden staan gerust op een feestje met hun telefoon in de hand. Allemaal. Dat ga ik dus niet doen. In de andere hand een biertje, dat wel, maar het is bepaald niet meer hetzelfde als pakweg vijf jaar geleden. Dan ben je met iemand aan het praten, valt het gesprek even stil, pakt ‘ie zijn mobieltje. Of erger: mensen die iets opzoeken terwijl ze praten. Dan hebben ze het over hun hond of weet ik veel en dan zoeken ze even een foto op van betreffende hond. Dan kan ik het echt wel uitschreeuwen! ‘Kijk iemand aan als je met iemand praat!’, ‘Ga niet zo onbeschoft met je telefoon staan spelen!’, ‘Die foto van je hond is echt niet zo belangrijk!’.

  11. 16

    @13: de ellende met die pareltjes is dat ze ten onder gaan in een brij van geneuzel over niks. Treinbellers: hou het dus kort en lever dat pareltje snel af. Daarna ophangen en je klep houden. De kans dat je een interessant leven hebt waarover je boeiend kunt verhalen, is nou eenmaal onnoemelijk klein.

  12. 17

    Ik hoor elke dag volstrekt onverstaanbare Belgen in de trein. Het doet me nog het meest denken aan die Afrikaanse klikklok-taaltjes.

    Dat is ook geen pretje hoor.

  13. 18

    Ieder zijn ergernissen. Ik erger mij dan weer eerder aan de iets-te-hard-de-muziek-op-koptelefoon en de ik-heb-een-kauwgum-in-mijn-mond-horen-jullie-dat-ook-allemaal en de ik-ben-populair-daarom-iedere-keer-als-ik-een-smsje-krijg-kunnen-jullie-dat-allemaal-horen-en-als-ik-dan-terug-reageer-heb-ik-zon-irritant-geluidje-bij-iedere-letter-die-ik-aansla-luister-ik-kan-zo-snel-smsen.

  14. 20

    @18 Haha, allemaal heel erg herkenbaar. Nog erger dan muziek te hard op je koptelefoon: muziek gewoon uit de speakers van je telefoon. Is stoer.