Nu die van Berlusconi zo openlijk in het nieuws is vraagt de lezer zich natuurlijk af: hoe zit het eigenlijk met de pik van Poetin? Deze goedlachse Centraal-Aziatische gastarbeider in Sint-Petersburg heeft het antwoord.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.
Een woordvoerder van de Russische regering heeft de Russische kanshebber voor het winnen van het Eurovisie Songfestival bekendgemaakt. Voor het evenement, dat van 14 tot en met 16 mei in Moskou plaatsvindt, neemt de organisatie geen risico’s: premier Vladimir Poetin zal zelf de microfoon ter hand nemen om een song ten gehore te brengen.
De flamboyante premier, die eerder zijn volk al de weg wees op gebieden als lichamelijke oefening en natuurbeheer, zal de gewone Rus nu laten zien hoe het land het Eurovisie twee maal op rij kan winnen. Zelf is de premier voor het evenement altijd aan de buis gekluisterd en stemt elk jaar persoonlijk op de deelnemende Russische artiest.
Poetin heeft ook zelf heeft de tekst voor het lied gecomponeerd. Vrij vertaald betekent deze: “Rusland, mijn lieve moeder, ik houd zo van je / mogen alle vijanden van Moedertje vertrapt worden.” Georgië, Oekraïne en Moldavië hebben al protest aangetekend bij de organisatie van het Festival, omdat in de reglementen van het Festival duidelijk vermeld staat dat ‘songteksten geen politieke of andere betekenis (mogen) hebben’.
Zelfs bij de grootste terreuraanslagen is de daadwerkelijke schade meestal vrij gering. De belangrijkste vraag is over het algemeen wat de uitwerking van de daad op het brein van de machthebbers is. De afgelopen tien jaar hebben om deze reden grote terreuraanslagen verschillende malen desastreuze gevolgen gehad. In september 1999 markeerde de aanslagen op enkele flatgebouwen in Moskou (waarvan de toedracht omstreden is) een keerpunt in de recente geschiedenis van Rusland: het gaf Poetin de gelegenheid om de democratisering van het land geleidelijk ongedaan te maken. De aanslagen van 11 september in New York en Washington DC werden door president Bush gebruikt om een buitenlandse politiek te voeren die xenofobe trekken had, en de wereld ernstig gedestabiliseerd heeft.
In India zou nu een gevaarlijke situatie kunnen ontstaan. Het lijkt waarschijnlijk dat de aanslagen in Mumbai een verband hebben met Pakistan. De druk op de Indiase regering om in de richting van Pakistan uit te halen zal erg sterk worden. Pakistan is echter een land in crisis, dat bovendien een atoombom heeft. India heeft ook een atoombom, en de twee landen hebben een lange geschiedenis van vijandschap.
Maar misschien dat de wereld dit keer geluk heeft. De leider van India is namelijk Manmohan Singh. Singh is in sommige opzichten enigszins te vergelijken met Barack Obama. Ook hij heeft zijn carriere in de eerste plaats te danken aan zijn academische prestaties (MA van Cambridge, PhD van Oxford), en ook hij heeft, als lid van een gediscrimineerde minderheid, de Sikhs, het hoogste ambt in zijn land veroverd. In het geval van Singh is dit wellicht nog uitzonderlijker dan bij Obama. Nog in de jaren tachtig dreigde er een aantal keren een burgeroorlog tussen Sikhs en Hindoes uit te breken, en een voormalig premier en leider van Singh’s partij, Indira Gandhi, is zelfs door extremistische Sikhs vermoord. Anders dan Obama is Singh niet meer de jongste (hij is 77), en heeft hij een lange staat van dienst. Begin jaren negentig was hij minister van Financiën, en hij was verantwoordelijk voor de hervormingen die de sterke economische groei van India in de afgelopen jaren mogelijk maakten.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“History was multi-faceted and [thinking] “as the Poles do” that the infamous Molotov-Ribbentrop pact triggered the Second World War” is like picking raisins from a mouldy bun. You have to see the whole context.
[…] Poland struck a pact with Germany five years before the USSR cosied up to Hitler. And of course Great Britain and France concluded the now notorious Munich Agreement. All this […] meant plans for a European anti-Nazi alliance were sunk.”