Hieronder treft u een gastbijdrage van Merlijn Olnon van www.fadsandfancies.com. In De Volkskrant van zaterdag 13 juni zei Merijn Oudenampsen in een paginagroot interviewartikel dat "Links moet terugneuken" om Wilders van repliek te dienen. Velen lazen het met instemming en zullen met opluchting kennis hebben genomen van het beginnetje dat Eberhard van der Laan daarmee nu lijkt te hebben gemaakt. Maar het is wel zaak dat de Nederlandse sociaaldemocratie en progressief denkend Nederland in het algemeen zich realiseert dat het niet voldoende zal zijn Pechtold, Van der Laan en Halsema het vuile werk te laten opknappen en te hopen dat de PVV vanzelf wel onder haar toenemende verantwoordelijkheid zal bezwijken.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Het is moeilijk te twijfelen aan de kunde en de oprechtheid van defensieminister Robert Gates. Na jaren werkzaam te zijn geweest binnen de Amerikaanse inlichtingendiensten diende hij onder Bush Sr. als Director of Central Intelligence en werd hij in 2006 door Bush Jr. tot zijn huidige functie benoemd. Obama hield hem aan minister om het simpele feit dat hij zijn baan goed doet. Dus wanneer Gates na maanden van gepeins besluit dat de luchtmacht precies 187 F-22 Raptors nodig heeft, kunnen we ervan uitgaan dat dat zo is.
Dat weerhoudt het Congres er niet van bijna 370 miljoen extra uit te trekken voor het programma. Vorig jaar al eiste het meer vliegtuigen dan Gates bereid was te geven. De minister probeert namelijk af te komen van de Koude Oorlogsstrategieën die het denken van de wetgever blijft bepalen. Dat betekent in de praktijk: meer onbemande vliegtuigen voor onconventionele oorlogsvoering, als vandaag de dag in Afghanistan en Pakistan plaatsvindt. Maar de afgevaardigden in het Congres voelen de hete adem van Lockheed Martin, de bouwer van de Raptors, in hun nek en weten dat meer vliegtuigen meer banen betekenen. In tijden van economische tegenspoed en met volgend jaar alweer verkiezingen kiezen zij eieren voor hun geld, Gates zijn inspanningen om de luchtmacht klaar te stomen voor de éénentwintigste eeuw ten spijt.
In Europa en de rest van de Wereld beschouwen de meeste mensen, uitgezonderd een enkele marginale hysterische columniste, Obama als een grote sprong voorwaarts ten opzichte van acht dramatische jaren onder W. Zowel op het gebied van binnenlandse aangelegenheden (o.a. stamcelonderzoek, plan voor ziektekostenverzekering) als op het gebied van buitenlandse zaken lijken de VS stappen in de goede richting te nemen, lees zijn indrukwekkende Caïro-speech. Natuurlijk klinkt er kritiek bijvoorbeeld op zijn economische politiek en op zijn volgens velen te grote focus op religie. Dat eerste is moeilijk in te schatten in deze tijd, maar dat tweede lijkt mij getuigen van een realistische geopolitieke visie. Ondanks deze positieve berichten slijpt conservatief rechts in de VS op een ongekende manier de messen.
Het is in de VS niet ongebruikelijk om rivalen te linken aan totalitaire ideologieën. Truman noemde Dewey een fascist en Nixon noemde Stevenson een communist. De aanzet werd in de campagne voor de presidentsverkiezingen gegeven door Palin en McCain door Obama een socialist te noemen, in de VS nog altijd een vreselijk scheldwoord. In april echter concludeerde Saul Anuzis (recent nog kandidaat om voorzitter van de Republikeinse partij te worden) dat het woord ‘socialist’ zijn punch wel verloren had en stelde daarom Obama maar een economische fascist te noemen. Geen idee wat hij daarmee precies bedoelde, maar zoals hijzelf zei: “We’ve so overused the word ‘socialism’ that it no longer has the negative connotation it had 20 years ago, or even 10 years ago. Fascism, everybody still thinks that’s a bad thing.” No shit, zou ik zeggen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Vrij Nederland heeft deze week een coverartikel waarin ze een inkijkje geeft in de Amerikaanse aanhang van (hoor ik daar een zucht?) Geert Wilders. Blogs als Atlas Shrugs en Jihad Watch zouden ‘support’-buttons op hun site hebben staan die direct doorlinken naar de PayPal-functie van de Stichting van de vrienden van de PVV.
En officieel mag dat niet volgens de Amerikaanse belastingdienst, een non-profit instelling (zoals Jihad Watch) die financiële steun werft voor (buitenlandse) politieke partijen. Overigens is de steun vanuit Amerika voor Wilders en de PVV niets nieuws. En, zoals Vuijst terecht schrijft, mogen buitenlanders volgens de Nederlandse wet de PVV steunen (de PVV is geen partij, maar een stichting). Van groteske aanhang en een joelende menigte is geen sprake. Heel erg bang hoef je niet te zijn voor schepen met geld van bijvoorbeeld Atlas Shrugs (het blog van Pamela Geller). Of is die schatting van de visits niet accuraat? (Of weet Statbrain sowieso niet de waarheid te vertellen over bezoekersaantallen van blogjes?).
Nee, het betreffende artikel van Freke Vuijst in de nieuwste Vrij Nederland staat natuurlijk niet online. Je moet je dus wenden tot het papieren internet.
In de eeuwige discussie over wat nu een beter model is, worden de VS en Europa regelmatig tegenover elkaar gezet. Daarbij geven de aanhangers van de VS vaak aan dat Europa misschien wel lief is voor zijn mensen, maar daardoor wel een hoge werkloosheid kent.
Dat laatste kan in de discussie nu even niet meer opgevoerd worden. Met ingang van de maand maart namelijk, is de werkloosheid in de VS officieel hoger dan in de 27 landen van de EU gezamenlijk. En naar mijn weten is dit nog niet eerder voorgekomen. Ik heb met opzet gewacht op de cijfers over april (sinds eergisteren bekend) om te zien of het geen toeval was. Maar nee, de trend zet door.
Leek me toch wel een aardige mededeling op de dag van de Europese verkiezingen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
President Obama heeft een fundamenteel andere diplomatieke aanpak geïntroduceerd, dan zijn voorganger Bush bij voorkeur toepaste: soft power in plaats van hard power. De wereld wordt door Obama genuanceerder, subtieler en met meer empathie benaderd; ook de ‘As van het Kwaad’ – Bush zijn ultieme self-fulfilling Prophecy – is in de herkansing. Obama tracht Amerika’s populariteit te herstellen en op deze wijze een aantal notoire internationale en nationale lastposten de wind uit de zeilen te nemen. Onderdeel van deze strategie is ook zijn bezoek deze week, aan een aantal landen in het Midden-Oosten. Verwacht wordt dat Obama morgen, tijdens een toespraak in Cairo, wederom een demonstratie zal geven van zijn bruggenbouwer capaciteiten.
Er is echter een toenemende scepsis en ongeduld te bespeuren over deze softe aanpak van Obama, zowel in de Verenigde Staten als daarbuiten. In de Verenigde Staten is Dick Cheney, vice-president onder Bush, hiervan de meest uitgesproken vertolker. Dat is geen verrassing: de meest foute en omstreden initiatieven van Bush (waaronder marteling) zijn in belangrijke mate aan de geest van deze man ontsproten.
De scepsis van internationale commentatoren is genuanceerder en vooral ingegeven door de vaststelling dat een aantal kwesties – die potentieel de (wereld)vrede bedreigen – nog steeds niet is opgelost. De belangrijkste kwesties zijn: de nucleaire ambities van Iran (Iran gaat enthousiast door met haar omstreden verrijkkingsprogramma, reden voor Israël een pre-emptieve te overwegen), Israël en de Palestijnen (een tweestatenoplossing is onbespreekbaar voor Israël), het wapengekletter van Noord-Korea (blijft zich gedragen als een kat in het nauw) en de voortdurende en nog steeds escalerende opstand van de Taliban in Afghanistan en Pakistan (waardoor onder andere het nucleair bewapende Pakistan verder dreigt te desintegreren).
Gideon Rachman stelt vandaag in zijn column in de Financial Times, dat het de komende maanden steeds duidelijker zal worden dat soft power beperkingen heeft.
Tja, Obama is ook al vijf maanden bezig. Hoe ongeduldig kan en mag je zijn als het over deze uitermate complexe en risicovolle kwesties gaat, die bovendien niet los van alkaar staan?
Obama volgt de juiste aanpak: alle ‘softe’ oplossingen moeten worden beproefd, het escalatiegevaar in het Midden-Oosten is namelijk veel te groot, om te snel en te makkelijk weer hard power te introduceren.
Een extra complicerende factor voor Obama is dat – aan die indruk kan ik mij niet onttrekken – ook selectief ‘misbruik’ wordt gemaakt van dit escalatiegevaar. Israël speculeert bijvoorbeeld met enige regelmaat publiekelijk over een pre-emptieve aanval op Iran’s nucleaire faciliteiten. Een actie met ongetwijfeld desastreuze gevolgen en dat niet alleen voor het vredesinitiatief van Obama. Deze Israëlische speculaties leveren Netanyahu een zekere onderhandelingspositie op ten opzichte van de VS, onder andere als het gaat over de weigering van Netanyahu om voor de oplossing van het Palestijnse vraagstuk een tweestatenoplossing te accepteren. Ver gezocht? Ik hoop het.
Om Iran te ‘verleiden’ wederom volwaardig te participeren in het internationale systeem, heeft het Amerikaanse State Department, haar ambassades recentelijk geïnformeerd dat ook vertegenwoordigers van de regering van Iran mogen worden uitgenodigd voor de viering van Independence Day op 4 juli. Een dag waarop traditioneel de hot dog in grote aantallen wordt verorberd. Geen middel mag onbeproefd blijven.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.