"I say in the clearest possible terms, which I hope every person in every land will hear - all of this I have had to endure for something that I did not do," (Abdel Basset al-Megrahi, Lockerbie-bomber) De Libische geheim agent Abdel Basset al-Megrahi heeft het dus NIET gedaan, zegt hij nog steeds, ondanks dat Schotse rechters in Kamp Zeist in 2001 heel anders oordeelden, toen hij tot levenslang werd veroordeeld. Opvallend zijn de reacties op de vrijlating van de terminaal zieke al-Megrahi. De Schotse kerk is trots op de Schotten, want Schotland toont genade voor doodzieke bommenleggers. Nabestaanden van slachtoffers van de Lockerbie-ramp zijn echter geschokt. "I don't understand how the Scots can show compassion. It's an utter insult and utterly disgusting", aldus een van hen. Barack Obama is trouwens ook verbijsterd. Gratie voor een soennitische bommenlegger met vergevorderde prostaatkanker? Schande!
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Toen de Amerikaanse marine besloot 55 zogenaamde Littoral Combat Ships te kopen voor operaties nabij de kust, koos het twee concurrerende ontwerpen: één van Lockheed Martin, wat nu de Freedom klasse heet, en één van General Dynamics, de Independence klasse. Met name dit laatste ontwerp is opmerkelijk omdat het gebruik maakt van een trimaran constructie. Het idee was om van beide klassen een schip te bouwen, te zien hoe zij werkten, en er één uit te kiezen voor productie tegen een prijs van niet meer dan 220 miljoen dollar per stuk. In plaats daarvan besluit de marine nu beide ontwerpen aan te schaffen, terwijl de kosten al zijn verdrievoudigd.
Deze nieuwe scheepsklassen passen uitstekend binnen het defensiebeleid van de regering Obama. Daags na zijn verkiezing kondigde de president aan de marine te willen uitrusten met “kleine, capabelere schepen,” terwijl sindsdien nog meer nadruk is komen te leggen op operaties in kustgebieden.
Hoe precies invulling gegeven moet worden aan deze doelstelling is nog niet geheel duidelijk echter Kapitein-Luitenant ter zee Henry J. Hendrix doet een intelligent voorstel: waar de Amerikaanse marine van vandaag de dag voornamelijk in zogenaamde Expeditionary and Carrier Strike Groups opereert—de eerste toegespitst op een aanval over land middels amfibievoertuigen; de tweede op een aanval vanuit de lucht—moet een derde verzameling schepen worden toegevoegd, georganiseerd in zogenaamde Influence Squadrons. Deze eskaders zouden bestaan uit een moederschip uit de San Antonio klasse ter beheer en logistieke ondersteuning; een jager ter verdediging; een Littoral Combat Ship; een patrouilleboot; en een zogenaamd Joint High-Speed Vessel tezamen met een M80 Stiletto om de troepen heen en weer te varen.
In Europa en de rest van de Wereld beschouwen de meeste mensen, uitgezonderd een enkele marginale hysterische columniste, Obama als een grote sprong voorwaarts ten opzichte van acht dramatische jaren onder W. Zowel op het gebied van binnenlandse aangelegenheden (o.a. stamcelonderzoek, plan voor ziektekostenverzekering) als op het gebied van buitenlandse zaken lijken de VS stappen in de goede richting te nemen, lees zijn indrukwekkende Caïro-speech. Natuurlijk klinkt er kritiek bijvoorbeeld op zijn economische politiek en op zijn volgens velen te grote focus op religie. Dat eerste is moeilijk in te schatten in deze tijd, maar dat tweede lijkt mij getuigen van een realistische geopolitieke visie. Ondanks deze positieve berichten slijpt conservatief rechts in de VS op een ongekende manier de messen.
Het is in de VS niet ongebruikelijk om rivalen te linken aan totalitaire ideologieën. Truman noemde Dewey een fascist en Nixon noemde Stevenson een communist. De aanzet werd in de campagne voor de presidentsverkiezingen gegeven door Palin en McCain door Obama een socialist te noemen, in de VS nog altijd een vreselijk scheldwoord. In april echter concludeerde Saul Anuzis (recent nog kandidaat om voorzitter van de Republikeinse partij te worden) dat het woord ‘socialist’ zijn punch wel verloren had en stelde daarom Obama maar een economische fascist te noemen. Geen idee wat hij daarmee precies bedoelde, maar zoals hijzelf zei: “We’ve so overused the word ‘socialism’ that it no longer has the negative connotation it had 20 years ago, or even 10 years ago. Fascism, everybody still thinks that’s a bad thing.” No shit, zou ik zeggen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.