These are nasty times

A bad economy, a crisis clearly caused by the elites and spineless and corporate-bought governments are imposing the ultimate shock therapy on to the rest of the populations have created conditions that I would call “nasty times”  that have also facilitated the emergence of “nasty movements”, of which the Tea Party in the US is a perfect example. Nasty movements are these movements that are based on exclusionary politics, eliminationist rhetoric, and reactionary views anchored in resentful racial and class privilege (they include fundamentalist religious political of all tripes). Such movements have invaded the general political discourse where these movements are treated as legitimate social actors. At the same time, mainstream political parties, faced with a massive crisis of legitimacy are trying to latch on to the nasty movements either in rhetoric or in policies. For instance:

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Tegen het Zwitserlevengevoel

, door

Verstaan we de tekenen des tijds? Soms biedt een week televisiekijken veel moois. Ik bedoel niet de bordesscene van het nieuwe kabinet en al het wezenloze gekeuvel daar omheen. Maar het is wel mooie achtergrond, waartegen andere dingen zich scherp aftekenen. Ik heb het over Tegenlicht van 10 oktober, met de uitzending waarin Tony Judt optreedt en het tweegesprek van Blair en Bos, als Pauw en Witteman special (zie hieronder). Beide uitzendingen waren open, spannend en onbevredigend. Zij roepen vragen op die blijven rondzingen. Dat doet televisie maar weinig, dus als dat gebeurt mogen de zenders worden geprezen.

Tony Judt was een britse historicus, van joodse komaf, die in augustus overleed aan ALS. Hij gebruikte de laatste mogelijkheden van zijn lichaam, om ons deelgenoot te maken van het werk van zijn onaangetaste brein. Hij was specialist in de Europese geschiedenis, met zijn imposante ‘Postwar’ als monument. Zijn laatste college gaf hij vorig jaar in New York, vanuit een rolstoel, ‘a piece of tupperware’ onder zijn neus voor de beademing, met de belofte dat hij geen ‘distracting gestures’ zou maken. Hij noemde zich een klassieke “talking head”.

Die zelfspot  en zijn situatie zet zijn analyse in een scherp licht. Het probleem van onze politiek is een taalprobleem geworden, zegt hij. We weten niet meer hoe we over politiek moeten praten. Het economische begrippenarsenaal is imperialistisch geworden: alles moet efficiënt, productief en effectief zijn. Maar mag beleid ook nog eerlijk, rechtvaardig of fatsoenlijk zijn?

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Duns Ouray gaat los op de sociaal-democratie

, door
Hitler, de kindervriend (Foto: Flickr/Landahlauts)

“Hoewel hem de eer niet gegund wordt, is Hitler de grondlegger van de moderne sociaal-democratie. Beide tactische vernieuwingen, de Tang en de Coalitie der Profiteurs, zijn na de oorlog door de linkse partijen omarmd. (En natuurlijk bouwde men voort op Hitler?s verzorgingsstaat).”

Een mooie quote, geplukt van de site ‘Het Vrije Volk‘, waar blogger Duns Ouray (een schuilnaam) begin mei, zo rond bevrijdingsdag, een reeks über-godwin-artikelen schreef, onder het mom van het ontzenuwen van ‘de Hitler-mythe’. Deze mythe bestaat volgens Ouray uit het feit dat ‘de’ Nederlander opgroeit met een flink aantal ‘denkpatronen’ over Hitler. Zoals die dat Hitler gek was, met maar één gave: zijn toespraken.

Deze mythe, die volgens mij vooral slaat op zijn eigen perceptie van Hitler, helpt hij in de reeks ‘vakkundig’ om zeep met filosofische hoogstandjes als “Als Hitler een gek was, hoe kon hij dan aan de macht komen?”, “Als het nazisme alleen maar aantrekkelijk was voor mislukkelingen, hoe konden zij dan plotseling de macht in handen krijgen?” en “De kinderbijslag, één van de grootste heiligdommen van het CDA, werd ingevoerd door de nazi’s in 1941.”

Het is simpelweg onmogelijk om alle onzin uit zijn artikelen te behandelen in een klein stukje, maar alles in de serie is gebouwd rondom de premisse dat de sociaal-democratie in- en in-slecht is. In het derde deel heeft hij het zelfs niet meer over nazi’s als hij spreekt over Hitler en zijn kornuiten, maar over socialisten. De Holocaust is zuiver veroorzaakt door de verzorgingsstaat. Hitler had immers geld nodig om deze te bekostigen, en daar waren de over het algemeen rijke joden het slachtoffer van.

Vorige