Ruim een week geleden had ik, naar aanleiding van de Gay Pride in Moskou een telefonisch interview met onder andere Sophie in ’t Veld. Aan het einde van het interview klinkt er toch iets hoopvols: “Een paar jaar geleden was het ook bepaald niet gemakkelijk in Warschau. Nu was ik er onlangs weer, en de sfeer is werkelijk hartverwarmend. Als het in Warschau kan, dan kan het ook in Moskou.” De rest van het artikel leest u hier Maar is dat zo? Het is verleidelijk zo te denken. Polen maakte immers nog niet zo lang geleden gewoon deel uit van het pakt genoemd naar haar hoofdstad. Grosse mondo wist Polen zich sneller te ontwikkelen, en dus zien we in Rusland meer de ‘homo post sovieticus’ het ‘politieke’ domineren. Toch denk ik dat er iets anders aan de hand is. Warschau heeft wat Moskou niet in zich draagt – ik noem het (voorlopig) ‘europeness’.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Linkse mensen hebben meestal geen humor. Je zou als linkse politicus je best moeten doen voor het levensgeluk van de mensen. Maar in de praktijk zijn linkse politici vaak de meest onaangename mensen die er zijn.
Aldus Derk Sauer vandaag in een interview in Volkskrant Magazine (niet online, sorry). Derk Sauer, ondernemer in de mediawereld, momenteel opererend vanuit Moskou is al vanaf de oprichting lid van de SP.
In het interview komt de pijnlijke steun voor de SP (en andere linkse partijen) voor het Sovject-communisme en Mao ook nog even langs. Hij geeft toe zich te schamen voor het gemak waarmee men indertijd achter Mao aanliep, de grootste moordenaar van vorige eeuw.
Maar veel belangrijker dan dat is natuurlijk de vraag of linkse politici humorloos zijn. Daarom een polletje.
[poll=67]
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Rusland komt naar je toe… over 7 jaar!
Prachtige foto’s op de LiveJournal van ‘Kunstkamera‘, de journaliste Yulia Vishnevetskaya. Overal in de voormalige Sovjet-Unie zien scholen er hetzelfde uit. Grote betonnen platen die jaar op jaar met een dikke laag verf worden beschilerd. Net als in Azerbajdzjan zitten de kinderen met de muts op in de klas, en staat ’s lands president met foto en spreuk op de muur.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.