Het is een vreemde wereld. Hollywood-gossip site 'Gawker' springt in de bres voor de persvrijheid en zet scans van een artikel uit GQ online en laat het vertalen naar het Russisch. Heeft het Kremlin GQ verboden in Rusland? Worden journalisten onder druk gezet? Voor de verandering eens niet! GQ past flinke zelfcensuur toe en probeert te voorkomen dat het stuk in Rusland opduikt, op internet verschijnt of 'aan Russische functionarissen, journalisten of adverteerders waar dan ook ter wereld' verschijnt. De New York Times legt het uit. GQ heeft een - matig interessante - versie van haar eigen blad op de Russische markt. Ik kocht gisteren nog een exemplaar. En in een fijn staaltje 'crowdsourcing' zette Gawker de stukken online en vroeg haar Russische lezers het stuk te vertalen: 'Эй, вы можете прочитать запрещенную статью GQ про Путина здесь'. 'Hey, jullie kunnen het GQ-artikel over Poetin hier lezen', staat er. En dat kunt u ook. Want informatie wil vrij zijn.
“Zij willen terug naar de Sovjet-Unie. Maar wij willen naar de beschaving, wij zijn een beschaafd volk.”
Een demonstrante in Moskou uit haar woede over de – op de gebruikelijke wijze – gemanipuleerde lokale verkiezingen. Het protest werd keihard uiteengeslagen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Dat Rusland, ondanks de droevige staat waarin haar economie verkeert, haar oude invloedssfeer in Centraal-Azië tracht te herwinnen, baart de westerse bondgenoten zorgen. Na twee decennia van bijna onbetwiste Amerikaanse hegemonie zit niemand te wachten op een heropleving van de Koude Oorlog. De verhoudingen binnen de NAVO zelf zijn echter niet meer zo hecht als voorheen: de teloorgang van de oude Sovjet-Unie heeft het belang van de verdragsorganisatie doen afnemen.
Over de toekomstige rol van de alliantie wordt al heel wat langer nagedacht. Een soort permanente vredesmacht onder VN-mandaat zoals de Britse historicus John Keegan voorstelde is minder aantrekkelijk dan het misschien lijkt. In april schreef ik hierover: “Om te voorkomen dat de NAVO in zo’n rol als instrument van Westers imperialisme wordt gezien, zouden zeer veel nieuwe lidstaten tot de organisatie moeten toetreden, wellicht zelfs Rusland, terwijl dat land juist reden is dat vele Oost-Europese landen tot de NAVO zijn toegetreden, of dat willen.”
Rusland blijft een beperkende invloed hebben op de speelruimte van de NAVO. Dat weet ook Zbigniew Brzezinski, nationaal veiligheidsadviseur onder president Carter. Hij schreef onlangs in de New York Times: “Rusland is niet meer de vijand maar het beschouwt de NAVO nog altijd met enige vijandigheid.” Om Rusland tot bedaren te brengen moet het land meer en vaker betrokken worden bij kwesties die de Europese veiligheid betreffen. De grote Russische weerstand tegen de toetreding van enkele voormalige Sovjetrepublieken tot de verdragsorganisatie, zou zo kunnen worden afgezwakt.
“De aanklachten tegen Suu Kyi zijn in strijd met het nationaal en internationaal recht.”
Staat er in een EU-verklaring. De Birmese Nobelprijswinnares moet zo’n anderhalf jaar extra in gevangenschap doorbrengen omdat ze de voorwaarden van haar huisarrest zou hebben geschonden omdat ze een Amerikaan onderdak had verleend die naar haar huis is gezwommen, naar eigen zeggen om haar te waarschuwen voor een aanslag.
De VS veroordeelde het vonnis ook, maar in de VN-veiligheidsraad kwam het nog niet tot een veroordeling. De vertegenwoordigers van Rusland, China, Vietnam en Libië moeten eerst even overleggen met hun regeringen of steun aan deze veroordeling hen politiek en economisch niet al teveel zal schaden. Vooral China investeert miljarden in het arme Birma.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
