Hell hath no fury like a politieagent scorned
Een Australische vrouw zit tien jaar lang onschuldig in de gevangenis omdat ze een politieagent afwees.
Nadat bericht werd dat actrice Asia Argento, een van de eersten die filmproducer Harvey Weinstein vorig jaar van seksueel misbruik betichtte, zichzelf ook schuldig had gemaakt aan seksueel wangedrag – ze zou een minderjarige acteur hebben aangerand – was besmuikt gegrinnik te horen. Duh, die vrouwtjes doen het zelf ook! Kijk ze nou in hun hemd staan, met hun #metoo. Afgelopen weekend publiceerde de Volkskrant een lang en oprecht artikel waarin een aantal mannen aan het woord kwamen die eerder, als minderjarige, in de netten waren verstrikt van een oudere vrouw. Het is de klassieke trope uit de film The Graduate – de moeder van een leeftijdsgenootje als valse verleidster. Indertijd waren de jongens gevleid: een oudere, rijpe vrouw die hen, guppies nog, de moeite waard achtte, wow! Pas later beseften ze dat ze geen idee hadden wat ze eigenlijk overkwam of wat ze deden, laat staan van wat ze zelf wilden. Ze waren hoofdzakelijk overbluft geweest. Hadden hun stem niet kunnen vinden. We zijn nu eindelijk beland waar we wezen moesten: seksueel wangedrag, grensoverschrijdend gedrag, loopt niet per se langs sekselijnen. We denken te makkelijk dat daders uitsluitend mannen zijn, vrouwen exclusief slachtoffers.
Een Australische vrouw zit tien jaar lang onschuldig in de gevangenis omdat ze een politieagent afwees.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Een gastbijdrage van Rob van Kan. Het stuk staat ook op zijn weblog Edge of Europe.
Er is veel aandacht in Nederland voor Rubygate – het proces tegen premier Berlusconi wegens seks met minderjarige meisjes en het gelegenheid bieden aan prostitutie. Maar de Cavaliere moet vóór 6 april, het begin van het Rubygate-proces, in nog drie andere rechtszaken verschijnen.
Op 28 februari – aanstaande maandag dus – wordt een proces hervat over handel in uitzendrechten waarbij onder andere de premier wordt beschuldigd van belastingfraude voor de som van tien miljoen euro. Dit proces werd bruut onderbroken toen de leidende onderzoeksrechter ‘ineens’ werd overgeplaatst. Hij is inmiddels dankzij een spoedbesluit van de Raad voor de Magistratuur terug op zijn post.
Op 5 maart hervat de zaak-Mediatrade, een zaak die voortkomt uit bovengenoemde zaak, waarin onder andere de premier en zijn zoon Piersilvio, vicepresident van Mediaset, worden beschuldigd van belastingfraude en verduistering.
Op 11 maart hervat het proces over de zaak-Mills. De zaak tegen de Britse advocaat David Mills zelf – het aannemen van een omkoopbedrag van 600.00 dollar om meineed te plegen ten gunste van Berlusconi – eindigde wegens een technicaliteit in de prullenmand van de Italiaanse Hoge Raad, die echter wel vaststelde dat Mills inderdaad is omgekocht door de premier.
Met enige verbazing heb ik op Nu.nl het bericht over het willen stopzetten van loterijsubsidies aan onder andere Greenpeace gelezen. Dit voorstel van de confessionele politicus Jan ten Hoopen wordt onderbouwd met de stelling dat de overheid volgens hem niet haar eigen tegenmacht moet organiseren.
Mij bekruipt de gedachte dat banketbakker Jan niet heel veel van democratie heeft begrepen. Democratie gaat over vrijheid van mening, recht van spreken en initiatiefrecht! Het probleem met religie aanhangers is, dat zij denken dat er maar één waarheid is. Toevallig is dat altijd de eigen waarheid. Tegenstrevers zijn dwaallichten, die uitgedoofd moeten worden. Subsidie en sponsoring van tegenstrevers is dus eigenlijk het ongewenst verstrekken van dwaallichtbrandstof.
Wanneer we de stelling doortrekken betekent het ook het eind van de financiering van oppositiepartijen. Wat is een oppositiepartij uiteindelijk meer dan een tegenmacht en een lastig blok aan het been van de regering?
Ja maar, wordt door sommigen gesteld: Greenpeace en aanverwante organisaties overtreden de wet! Prima argument, laten we bijstandsmoeders die soms geen licht op de fiets dragen ook meteen korten op hun uitkering!
Naast bovenstaande inhoudelijke waan denkbeelden deugt er natuurlijk ook nog eens opmerkelijk weinig van de redenering dat de overheid haar eigen tegenmacht aan het organiseren zou zijn. De overheid organiseert niets, dat doen de leden van deze bewegingen wel. De overheid financiert overigens in dit verband ook niets! Dat doen de deelnemers aan deze loterijen. Het staat deze deelnemers volkomen vrij om niet deel te nemen en op die manier de subsidiëring van dit soort organisaties te boycotten. Het enige wat de overheid doet is het verlenen van vergunningen. Niet meer en niet minder.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Nu Mitt Romney heeft besloten om toch geen gooi te doen naar de Republikeinse nominatie voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016, is de kans weer wat groter geworden dat Jeb Bush, oudere broer van ‘W’, de nominatie ontvangt.
Jeb Bush maakte naam in conservatieve kringen onder meer dankzij zijn optreden in de zaak Terri Schiavo. En daarbij ging hij niet bepaald zachtzinnig – of met respect voor de wet – te keer.
“Hij is vervolgens geïntimideerd tijdens zijn transport naar het detentiecentrum en heeft maar liefst tot het einde van de volgende dag vastgezeten. De man kreeg geen eten en drinken. Ook mocht hij zijn werkgever niet bellen om te vertellen dat hij niet kon werken.”
Aldus de nationale ombudsman, Brenninkmeijer, over het machtsmisbruik van de Koninklijke Marechaussee. Dit jaar zijn al 22 soortgelijke incidenten gemeld bij de nationale ombudsman.
Een van de belangrijke verworvenheden van de vrije westerse samenlevingen is het feit dat zij die het geweldsmonopolie hebben dat niet langer ongecontroleerd en naar willekeur inzetten tegen andere landen of de eigen burgers.
Deze verworvenheid lijkt het onderspit te delven. Is dit weer een geval van het opofferen van vrijheden om de vrijheid te bewaken?
Ik kan me hier behoorlijk kwaad over maken. Dit is Nederland onwaardig. En nergens lees ik dat er stevige disciplinaire maatregelen zijn genomen. Alleen een cursus hoffelijkheid komt voorbij.
Maar waar ik me nog meer kwaad over maak, is het gebrek aan opwinding over dit bericht. Geen kamervragen, geen minister die publiekelijk een verklaring aflegt, geen praatprogramma waar slachtoffers en daders tegenover elkaar zitten, niets van dat alles.
Kennelijk vinden we het prima dat ook deze Amerikaanse toestanden langzaam onderdeel gaan uitmaken van ons cultuurgoed.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.
Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.