Zoals op GeenCommentaar al uitgebreid is uitgelegd is de Amerikaanse verkiezingsstrijd nog onbeslist. De Democratische Partij heeft 55 van de 100 zetels in de Senaat in handen, en de twee onafhankelijke senatoren zullen naar verwachting meestal met de Democraten meestemmen. Er zijn echter nog een paar zetels die wellicht alsnog door de Democraten binnengesleept kunnen worden. Als de Democraten het aantal van zestig senatoren zouden kunnen bereiken, dan wordt hun meerderheid 'filibuster proof'. Het wapen, waarmee onder andere alle belangrijke wetgeving van de eerste jaren van de regering-Clinton werd gesaboteerd, zou dan niet meer beschikbaar zijn. Misschien is het echter beter, voor de Democratische Partij, voor de Verenigde Staten, en voor de wereld, dat de teller voor de zestig blijft steken. In de eerste plaats omdat de plannen van de Democraten in veel opzichten misschien prijzenswaardig zijn, maar tevens, op dit moment, onbetaalbaar. Als Europeanen zijn wij uiteraard voorstanders van de invoering van een Europese welvaartsstaat in de VS. Met de bestaande begrotingstekorten en de penibele situatie van de economie zou dit echter makkelijk een fiscale catastrofe kunnen worden.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Het is niet druk bij het graf van King in Atlanta. Een handjevol gezinnen loopt rond de tombe en kinderen zitten op de rand van de vijver eromheen. Ze lezen de teksten van King hardop van de borden langs de zijkanten. Statig dragen ze voor: “I have a dream,’’ in het langgerekte zuidelijk accent dat King ook had.
“Ik denk zeker dat de verkiezing van Barack Obama een van de dingen is die dr. King bedoelde met ‘I have a dream’.’’ Loretta Scott is samen met man en kinderen naar het graf gekomen na een bijeenkomst in de nabijgelegen Ebenezer Baptist Church, waar King zelf regelmatig gesproken heeft. “Voor ons als zwarte Amerikanen zijn de woorden van King nog steeds alsof ze gisteren zijn gezegd. Want hier in het Zuiden bestaat die kloof tussen wit en zwart nog steeds.’’
Atlanta is een zwarte stad, 55 procent van de bevolking is van Afro-amerikaanse afkomst, en raciaal gescheiden. Er zijn blanke en zwarte wijken, met eigen winkelcentra, restaurants en kerken. Vermenging van beide groepen is op straat nauwelijks zichtbaar. Er lijkt niet zoveel veranderd ten opzichte van zestig, zeventig jaar geleden, toen Martin Luther King hier opgroeide. Ook na de zwarte emancipatie van de jaren zestig is in het zuiden nog veel gebleven zoals het altijd al was: gescheiden.
“Voor mij was het ongelooflijk om te zien hoe groot de verschillen hier nog zijn,’’ zegt Stanley Thomas. Hij werkt in het bezoekerscentrum bij het graf van King, en komt oorspronkelijk uit Californië. “Daar is het racisme veel meer onderhuids. Zwart en blank leven veel meer samen, en zijn gewend aan elkaar. Maar dat betekent niet dat mensen niet bang zijn voor een zwarte man op straat. Ze zullen het alleen niet zeggen. Dat doen ze hier wel.’’
Thomas, zelf actief in de projecten voor de arme bevolking in Atlanta, is zeer enthousiast over Barack Obama. “Toch is een zwarte president niet wat King bedoelde. Zijn visie ging veel verder. Hij wilde een gelijke samenleving voor alle mensen. Gelijkheid en dezelfde kansen, ook voor de zwarte kinderen in Atlanta die opgroeien zonder vaders en zonder kansen. Obama is een voorbeeld, maar om een andere reden. Hij laat zien dat een volwassen zwarte man ook een liefhebbende vader en echtgenoot kan zijn. Dat telt veel meer, vind ik.’’
In het centrum van Atlanta is de beeltenis van Obama overal. Op verkiezingsposters, tijdschriften en zelfs als een rockster op T-shirts in de etalages van kledingwinkels. De stad is overwegend democratisch, en tot in de buitenwijken zijn vooral verkiezingsposters en tuinborden van de democratische kandidaat te vinden. Maar de eigenaar van een elektronicawinkel op Peachtree Street, de belangrijkste winkelstraat, is geen aanhanger. “Ik ben conservatief, dus ik stem op McCain.’’ Lachend: “een zwarte man die een blanke politicus verkiest boven een zwarte, dat is wat Martin Luther King bedoeld heeft.’’
De Amerikaanse verkiezingen zijn hothothot in Nederland. En nu de publieke omroep een paar honderd journalisten naar de VS heeft afgevaardigd kon Sargasso natuurlijk niet achterblijven. Als enig Nederlands weblog moesten we een verslaggever ter plaatse hebben. Zo kwam het dat ondergetekende plots naar Atlanta moest afreizen. “Aah, om verslag te doen vanuit swingstate Florida natuurlijk?’’, vroeg ik onze hoofdredacteur. Maar hij schudde het hoofd, wees op een paar verdacht rode staten op de kaart en mompelde iets over de “People Who Don’t Have Maps.’’
Dus hier zit ik nu, in Brevard, North Carolina, op een streepje draadloos internet. Aan de zuidkant van de Appalachians, waar vier van de vijf auto’s pick-up trucks, en gebitsproblemen inderdaad aanzienlijk zijn. “Thatta be twinty-two sittyfaahve, sweetie-paah’’ stelde de aardige, maar vroeglelijke kassiere bij het pompstation. ‘Southern hospitality’ bestaat echt, maar je moet wel twee keer vragen wat ze zeggen.
Kerkelijk en traditioneel, dus dan denkt u: dat zal wel McCain-land zijn. Maar al rijdende door Georgia en North Carolina lijkt dat een misvatting. Grote delen van het zuiden trekken richting Obama, en zelfs in dit gebied zijn de tuin-verkiezingsbordjes McCain en Obama ongeveer 60-40. Dat zou een jaar of wat geleden 100-0 zijn geweest.
Misschien dat de half-uur durende Obama-commercial, die een uur of wat geleden op de drie grote zenders te zien was, die verhoudingen nog verder heeft verschoven. Nou duurt een gemiddelde uitzending van de zendtijd voor politieke partijen mij altijd al vijf minuten te lang, dit keer ben ik een half uur blijven hangen. Ononderbroken door andere adverteerders wist Obama met een zeeeeeer gelikte presentatie de kijker vast te houden. Het was niet erg inhoudelijk en vooral emotioneel gericht, maar juist Obama kan dat goed overbrengen. Ook de andere bezoekers van de diner, waar ik net een hamburger at, bleven kijken. Ze zeiden niks, maar dat kan ook zijn omdat ze die rare Noordeling gewoon niet hebben verstaan.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Eigenlijk probeer ik de details van de Amerikaanse verkiezings hype zo veel mogelijk te vermijden. Deze verkiezingen worden toch niet echt bepaald door de kiezers en bovendien doet de uitslag er maar marginaal toe, niet in de laatste plaats omdat de VS zelf er steeds minder toe doet. Financieel zitten ze aan de grond en hun landmacht kan niet eens een stelletje jongetjes met AK47’s verslaan ondanks een militair budget dat groter is dan de rest van de wereld bij elkaar.
Maar goed, onze media (incl. dit blog) schijnt het belangrijk te vinden wie straks door Diebold/GOP een paar jaar in het Witte Huis toegelaten wordt om de belangen van Wall Street/Wallmart te vertegenwoordigen dus ik wil even een puntje aanstippen met betrekking tot de kandidaat over wiens karakter nog het minst gezegd is: McCain.
Volgens een artikel van Robert Richter (de voormalige politiek redacteur van CBS) maken de acties van McCain tijdens de Vietnam oorlog hem een oorlogsmisdadiger. Nu is de mening van zo’n redacteur wellicht niet zo’n sterk argument maar volgens Richter werd hij in zijn mening gesteund door iemand die aan de basis stond van de Internationale afspraken die de Verenigde Naties in 1950 met elkaar gemaakt hebben over oorlogsmisdaden; Generaal Telford Taylor, de hoofdaanklager van de Nuremberg processen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“Wetgeving wordt zwaar beïnvloed door lobbyisten. McCain is niet onze perfecte kandidaat, maar als het gaat om internetregulering is hij veel beter dan Obama…” (Robert Graham, topman van het beveiligingsbedrijf Errata Security).
De discussie over “netneutraliteit” laait weer enigszins op nu de Amerikaanse verkiezingen eraan komen. Welke presidentskandidaat houdt het internet open en gratis voor iedereen? En wie beveiligt het beter? Volgens Robert Graham is McCain de betere beveiliger en zal Obama het internet teveel overreguleren, ten koste van innovatie. Een interessante discussie, zeker, maar zouden er Amerikaanse kiezers zijn die op McCain stemmen omdat hij beter zou zijn voor de toekomst van het internet? Fat chance! Overigens: ook Obama heeft prominente aanhangers in de technologiesector, waaronder iemand die een vage term als netneutraliteit als geen ander kan uitleggen…
Maf hoor, wat mensen met teveel vrije tijd allemaal op de computer doen. Zie hier John McCain in de huid van Barack Obama. En andersom…
(In de meest recente polls snoept Obama overigens weer wat stemmen bij McCain weg).
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.