Closing Time | Evil Nigger

https://www.youtube.com/watch?v=6_QGQcKq1ik Ik ben, om te beginnen, niet de meest logische figuur om iets te schrijven over Julius Eastman en zijn muziek. Dat komt: bij mij gaat het in de muziek om ‘het liedje’, ik hou van het liedje: begin, verhaal, refrein, nog een couplet en dan een einde. Een lekker ritme en een catchy melodie kunnen ook erg sturend zijn. En die minimalistische muziek die doet zulke dingen niet. Die is van de langzame opbouw, subtiele verschuivingen, herhalingen, klankje hier, geluidje daar, en dat kan lang worden vol gehouden zonder dat het ergens naar toe lijkt te gaan, of dat het naar een climax voert. Ik heb wel goede herinneringen aan bijvoorbeeld Glassworks van Philip Glass, maar ik vraag me af of ik die ook had gehad als er niet zo’n sterke pianomelodie onder zou zitten. En minimalistische muziek doet het vaak ook zonder zang. Dus zit er geen verhaal in. En minimalistische muziek heeft, bij mij dan, vaak het imago van new age, yoga, ambient, klanktapijten per strekkende meter in golvende herhalingen met maar een paar repeterende nootjes, kortom, niet echt spannend. Waar blijft die drum, wanneer komt die verscheurende gitaar, de sax? En ik ben misschien niet de juiste persoon om iets te schrijven over Julius Eastman omdat ik wit ben. En hij is zwart, Afro-American. En Julius Eastman was gay. Ik niet. Ik probeer te  zeggen dat ik redelijk neutraal tegenover Julius Eastman en zijn muziek sta, hier is geen idolate, dweepzieke fan aan het woord. Julius Eastman is geboren op 27 oktober 1940 en groeide op met zijn moeder en zijn jongere broer Gerry, die ook muzikaal was. Julius studeerde piano aan het conservatorium en doceerde aan de Universiteit van Buffalo. Hij ging om met John Cage, Meredith Monk en Arthur Russel. En hij maakte zijn eigen composities. Kortom, de droomstart van een talent. En met die bagage ging hij de muzikale wereld in. Julius heeft veel gedaan in de avant-garde beweging van die tijd, speelde in jazz-ensembles, improviseerde met muziek (als dat niet dubbelop is), en werkte samen met de muzikanten van die tijd die er toe deden. En hij componeerde onder andere drie stukken voor piano met de activistische, actuele en prikkelende titels Evil Nigger, Crazy Nigger, en Gay Guerrilla. Sociaal-politiek beladen composities. Eigenlijk liep hij een paar decennia vooruit op de Black Lives Matter beweging. Muzikant en activist. In de jaren daarna toerde hij met zijn muziek door de Verenigde Staten, speelde hier, dirigeerde daar, en zette een cello ensemble op en speelde samen met zijn broer in een jazzband. Hij zat, kortom, helemaal diep in muziek-scene. Maar tegelijk met deze oogst- en ontplooiperiode, ging het eigenlijk niet zo goed privé. Julius Eastman kon op een gegeven moment geen maat meer houden met drank & drugs. Welke angsten, welke leegte moest bestreden worden? Welk gat in de ziel moest er gevuld? Julius Eastman raakte vervreemd van de wereld, raakte de weg kwijt, verdwaalde in zijn eigen wereld – en kwam niet meer terug. Julius had moeite met hoe het werkt in de wereld. En daar kom ik binnen. En daarom schrijf ik toch dit stukje over hem. Want ik heb last van de vergeefsheid der dingen. Het is zo pijnlijk om over zijn teloorgang te lezen. Je ziet het drama met terugwerkende kracht zich ontrollen. Dat ik had willen waarschuwen: pas op, Julius, doe dat niet. Doe dat nou niet. Had hij, had hij maar iemand in die tijd bij hem, een vriend, een maatje, die hem assisteerde bij het dagelijks leven. Dat je enveloppen moet openmaken, dat je rekeningen moet betalen. Dan had ik tegen hem gezegd dat hij een ordner moest kopen en een perforator. Dat je de deur van huis dicht moet doen, en op slot als je weg gaat. Dat je niet iedereen moet toelaten in woning, dat je van je partituren kopietjes moet maken en dat je ze opbergt. Dat je gezond moet eten, dat je niet je probleem met drank en drugs moet willen oplossen. Dat je je huur moet betalen, want anders sta je op straat en ben je dakloos. En neem je medicijnen op tijd in. Maar hij was alleen en het ging niet goed. Hij betaalde zijn huur niet en stond dus op straat als dakloze. De laatste tien jaar van zijn leven werd Julius een soort tragische mengeling tussen Nick Drake, Vincent van Gogh, Herman Brood, Arthur Rimbaud, Jim Morrison en de Gerard die hier met zijn blik bier bij de Dirk staat. Dramatisch en deerniswekkend. Op wiki vind ik het dan ook zo pijnlijk om te lezen dat hij op 49-jarige leeftijd overleed in een ziekenhuis, alleen. En dat pas acht maanden na zijn dood er een necrologie over hem verscheen in een Amerikaanse krant. Waar waren toen zijn avantgardistische vrienden? Piano!

Door:

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Closing Time | Jeff Mills

, door

Wat doet Jeff Mills, pionier van de Detroit techno-scene, tegenwoordig eigenlijk? In 2015 was Mills bezig met een mix van elektronische en klassieke muziek die alleen in Europa aansloeg. In The Guardian beklaagde hij zich dat Amerikanen blijkbaar niet geïnteresseerd zijn in zwarte artiesten als ze niet “poor and broke and desperate” zijn. Nu is de fanbase voor elektronische muziek in de V.S. sinds de gouden jaren van de techno sowieso gekrompen ten opzichte van die in Europa. En vermoedelijk is de aansluiting bij het Amerikaanse publiek nog verder verwijderd geraakt door de laatste jaren een meer experimentele weg in te slaan. In 2019 maakte hij met multi-instrumentalist Rafael Leafer (ook uit Detroit) het album The Override Switsch: “Unrestrained and unshackled by the semiotics placed by conventional dance music, it looks to a frontier beyond what is conditioned by genre,” aldus de makers.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Closing Time | Break The Chain

, door

Wat leuk, wie zijn dit?
-The Brkn Record.
Die ken ik niet.
-Als je alle linkjes die hieronder staan in een blender zou doen, dan krijg je dit.

The Brkn Record  Jake Ferguson,  The Heliocentrics,  Archie Shepp, Mulatu Astatke, Melvin Van Peebles, Orlando Julius   Architecture of Oppression Part 1 , Arthur Verocai, Ennio Morricone,  Madlib Malcolm Catto  Jermain Jackman, Zara MacFarlane Ugochi Nwaogwugwu; Lee Jasper, Dylema;  Janette Collins MBE , Leroy Logan MBE,  Black Police Association,  Steve McQueen’s Small Axe episode ‘Red, White and Blue’.  The Impressions’ This Is My Country, Irreversible Entanglements  Max Roach We Insist – Freedom Now Suite,  Linton Kwesi Johnson’s Bass Culture.

Closing Time | Mohabbat

, door

Hoe vaak hoor ik nou Urdu? Arooj Aftab woont in Brooklyn, New York, maar is geboren, en bracht haar jeugd door in Lahore, Pakistan. Wat ze zingt zijn eeuwenoude Soefi-gedichten in het Urdu die opnieuw op muziek zijn gezet. En wat heeft ze een prachtige stem en wat brengt ze het mooi.

Mohabbat karne waale kam na hoñge
Mohabbat karne waale kam na hoñge
Terī mehfil meñ lekin ham na hoñge

Zamāne bhar ke ġham yā ek terā ġham
Zamāne bhar ke ġham yā ek terā ġham
Ye ġham hogā to kitne ġham na hoñge
Terī mehfil meñ lekin ham na hoñge

Agar tū ittifāqan mil bhī jaa.e
Agar tū ittifāqan mil bhī jaa.e
Terī furqat ke sadme kam na hoñge
Terī mehfil meñ lekin ham na hoñge

Mohabbat karne waale kam na hoñge
Mohabbat karne waalе kam na hoñge
Terī mehfil mеñ ham na hoñge

 

Closing Time | Taking Me Back (gentle)

, door

Van de week kwam ik thuis en zette de radio aan en luisterde met een half oor, want ik was nog bezig met schoenen uittrekken, jas ophangen, verwarming hoger zetten – maar het drong wel tot me door dat mijn halve oor naar een erg aanstekelijk, lichtvoetig wijsje aan het luisteren was. Oud waarschijnlijk, of retro, want mijn halve oor had inmiddels zijn associaties met de charleston en jaren twintig, aan mijn hersenen doorgegeven.

Closing Time | Tyshawn & King

, door

Zet een drummer (Tyshawn Sorey) en een synthesist (King Britt) met een voorliefde voor elektronische muziek twee dagen in een studio zonder plan en je krijgt het album Tyshawn & King, een ‘sonic documentation of fearless exploration into polyrhythmic time travel‘.

Closing Time | JJJJJerome Ellis

, door

Muzikant en dichter JJJJJerome Ellis stottert en verwerkte dat in zijn muziek en in de verhalen die hij met zijn muziek vertelt. Zijn stotteren manifesteert zich als stiltes – clearings – en hij laat die stiltes het ritme van zijn muziek bepalen. Op zijn album The Clearing theoretiseert Ellis over de manier waarop zwart-zijn, muziek en stotteren met elkaar zijn verweven, gebaseerd op een essay dat hij schreef voor The Journal of Interdisciplinary Voice Studies.

Closing Time | Pick Up Your Burning Cross

, door

 Sons of Kemet: tuba, saxofoon, klarinet, bas, percussie en zang/rap/spoken word: opzwepende highlife jazz uit Londen. De song komt van de plaat Black To The Future. Een plaat die Caribische en Afrikaanse jazz mengt met moderne en urban vormen van zwarte muziek. Er zijn solo’s, er is wat gefreak, er is ritme, er is  kakafonie – er is urgente klinkende muziek, die militant klinkt, actueel ook. Jazz met de vuist in  de lucht. Ah, die blazers, erg aanstekelijk.

Closing Time | Alabama

, door

Op 15 september1963 verloren vier Afro-Amerikaanse meisjes: Addie Mae Collins (14), Cynthia Wesley (14), Carole Robertson (14) en Carol Denise McNair (11) hun leven door een bomaanslag door de Klu Klux Klan. Die aanslag staat bekend als de 16th Street Baptist Church Bombing. Onder de trap bij de kerk waren door de Klu Klux Klan 19 staven dynamiet aangebracht. De ontploffing leidde tot vier doden en vele gewonden onder de kerkgangers.

Closing Time | Coisa 5 – Nanã

, door

Coisa = ding (iets, zaak, voorwerp); Nanã = het vrouwelijke opperwezen.

Coisa No. 5 is een compositie uit 1965 van Moacir Santos (overleden in 2006). De Braziliaanse bossa nova-zanger Mario Telles schreef er een tekst bij en het nummer werd hernoemd naar Nanã.

Het nummer, van het album ‘Coisas’, kent inmiddels honderden verschillende uitvoeringen. De meesten in big band formaties. In de bezetting hierboven, horen we het oorsponkelijke nummer te voorschijn komen na de meesterlijke intro van ongeveer 1 min. 23”.

Closing Time | The Way Young Lovers Do

, door

Een staande bas, een cello, violen, een saxofoon, een trompet, een vleugel, een percussionist, een losjes drummende drummer en een scattende zanger die zich als André Hazes gekleed heeft– daar word ik nou helemaal astraal en week van.

Nou had ik begrepen dat Van Morrison niet altijd het zonnetje in huis is, maar wat een song die blaakt van optimisme, blijheid en lichtheid heeft hij dan gemaakt met The Way That Young Lovers Do. En wat wordt die prachtig uitgevoerd veertig jaar nadat het nummer op de plaat werd gezet. Daar wordt een monumentje neergezet. Daar zou een zich achter de laptop bevindend sargasso-schrijvertje haast een traan van in zijn ogen krijgen. Haast dan hè, niet echt natuurlijk,

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Doe het veilig met NordVPN

Mededeling

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Vorige Volgende