Golf vluchtelingen Arabische Lente blijft uit

Arabische vluchtelingen overspoelen als gevolg van de Lente het Italiaanse eilandje  Lampedusa. Italië kan ze niet allemaal aan, dus die enorme stroom asielzoekers trekt de rest van Europa in. Nederland gaat hier ook last van krijgen, Schengen moet nodig op de schop. Zo was ongeveer de teneur van de berichtgeving afgelopen april en mei in de Nederlandse media als het ging om vluchtelingen als gevolg van de onrusten in de Arabische landen. Nu, een paar maanden later, kunnen we zien of die doemscenario’s ook zijn uitgekomen. Zijn we overspoeld? Twee typen migranten klopten aan in Lampedusa: asielzoekers en ‘gelukszoekers’.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De grenzen van Europa

Terwijl de stroom Libische bootvluchtelingen net wat begon op te drogen, slaagde een verslaggever van het Italiaanse weekblad l’Espresso er eind augustus in het opvang- en detentiecentrum op het eilandje Lampedusa heimelijk binnen te komen. Ondanks eerder toegezegde maatregelen van de Italiaanse overheid blijken de immigranten nog altijd onder erbarmelijke omstandigheden te verblijven op de drempel van Europa. De agenda van Berlusconi is immers gevuld met belangrijker zaken.

Het was niet de eerste keer dat de pers voet kon zetten in het omstreden centrum, hoewel de toegang voor hen streng verboden is.  Al in 2005 beschreven twee journalisten, die wisten binnen te komen in het kielzog van een delegatie van het Europees Parlement, de mensonterende situatie van nabij. Een jaar later liet een medewerker van l’Espresso zich vermomd als vluchteling in het kamp opsluiten en slaagde er zo opnieuw in ernstige humanitaire misstanden aan de kaak te stellen. Sindsdien is een aantal zaken verbeterd. Zo kunnen de vluchtelingen tegenwoordig worden bezocht door vertegenwoordigers van VN Vluchtelingenorganisatie UNHCR. In het artikel in l’Espresso van afgelopen weekend komen echter diverse nieuwe misstanden aan het licht.

Op de verschillende opvanglocaties van Lampedusa, dat ongeveer half zo groot is als Schiermonnikoog, bleken eind augustus zo’n 225 minderjarigen te zijn ingesloten, onder wie een aanzienlijk aantal kinderen jonger dan 13 jaar en zelfs baby’s en peuters, vaak zonder ouders. Een paar jaar geleden werden minderjarige vluchtelingen nog binnen enkele uren overgebracht naar andere centra, maar momenteel verblijven zij, soms zelfs wekenlang, tussen de vele honderden andere tijdelijke bewoners van het complex.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kan de verspreiding van de eurocrisis worden gestopt?

Een bijdrage van Philip Whyte, senior research fellow at the Centre for European Reform.

Ever since the EU and the IMF ‘bailed out’ Greece in May last year, the eurozone has fought a desperate rear-guard battle to stem contagion to other countries – with little success. Ireland and Portugal have since been bailed out, and Cyprus could be next. The most disquieting development, however, has been incipient contagion to larger economies like Spain and Italy. Unless this contagion is arrested, the eurozone could face a potentially terminal crisis. For the past year, the Spanish government has been battling valiantly to persuade financial markets that it will not be the next domino in the chain. But the change in sentiment towards Italy has been more recent – and is perhaps more alarming. What explains it?

Until early July, Italy had just about convinced the financial markets that it was not the ‘next Greece’. A cynic might justifiably wonder why. The country’s structural problems, after all, are as profound as they are well-known. It has a rapidly ageing population. Its ratio of public debt to GDP is the second highest in the eurozone (after Greece). Productivity has barely risen over the past decade. Rising wages have consequently pushed up unit labour costs, eroding the country’s trade competitiveness. Governance, moreover, is notoriously weak: because of the dysfunctional nature of the political system, few eurozone countries have done less in recent years to improve the supply-side performance of their economy.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Italiaanse cartoonproblematiek

Eergisteren is de directeur van de rechtse krant Libero, Maurizio Belpietro, aangeklaagd voor belediging van het staatshoofd. Artikel 278 van de Codice Penale, het Italiaanse Wetboek van Strafrecht, is geen dode letter: Wie de eer of het prestige van de President van de Republiek beledigt, wordt gestraft met een gevangenisstraf van een tot vijf jaren.

De krant opende dinsdag met een karikatuur, waarop van links naar rechts te zien zijn de President, Giorgio Napolitano; minister Roberto Calderoli (Lega Nord); President van de Kamer van Afgevaardigden Gianfranco Fini (FLI); en Pier Luigi Bersani, secretaris van de PD.

De kop luidt: “Aanval op de uitvreters* van de Staat”; de krant vindt dat wie zijn privileges niet wil opgeven, zijn zetel maar moet inleveren. (Wat vooral opvalt, is dat de pro-Silvio-krant geen enkele politicus van Berlusconi’s partij bij dit verhaal over de “kaste” betrekt.)

Toch wordt er wel vaker gegrapt over de president. De linkse komiek Maurizio Crozza imiteerde hem als een ietwat onbeholpen oude man in pyjama die door zijn lijfgarde – de Corazzieri – door de staatszaken heen wordt geholpen met de belofte dat hij na het doornemen van de stukken een koekje mag. De ietwat  slobberende spreektrant van de 86-jarige Napolitano had hij goed te pakken.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De markt krijgt altijd gelijk

De berichten over Italië zijn alarmistisch vanochtend. Dat is gek. De verliezen op de beurzen gisteren vielen dan uiteindelijk mee.De nieuwe topvrouw van het IMF loopt het vuur uit de schenen om te benadrukken dat de Italiaanse economie weliswaar een flinke schuld meesleept, maar verder eigenlijk best goed loopt. Uit Portugal en Ierland komen goede berichten over serieuze bezuinigingen.

De markt velt een ander oordeel. Op BNR vraagt men zich al of Italië wel gered kan worden. Het Stabilisatiefonds is te klein voor dit G-8 land. Ierland kreeg van Moody’s even het predikaat junkstatus opgeplakt. ,,Het bedrijf complimenteert Ierland wel met de stevige aanpak van de overheidsfinanciën. Door het langzame herstel van de Ierse economie blijft echter het risico dat de bezuinigingsplannen daadwerkelijk worden uitgevoerd sterk aanwezig, vindt Moody’s,” aldus de NOS.

De beurzen maken zich op voor een pijnlijke handelsdag. Messen worden geslepen.

De markt heeft niet altijd gelijk, dat is de laatste jaren wel duidelijk geworden. Het wrange is, dat de markt wel altijd gelijk krijgt. Hoe gaat dit volgens u aflopen?

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende