"Hoewel hem de eer niet gegund wordt, is Hitler de grondlegger van de moderne sociaal-democratie. Beide tactische vernieuwingen, de Tang en de Coalitie der Profiteurs, zijn na de oorlog door de linkse partijen omarmd. (En natuurlijk bouwde men voort op Hitler?s verzorgingsstaat)." Een mooie quote, geplukt van de site 'Het Vrije Volk', waar blogger Duns Ouray (een schuilnaam) begin mei, zo rond bevrijdingsdag, een reeks über-godwin-artikelen schreef, onder het mom van het ontzenuwen van 'de Hitler-mythe'. Deze mythe bestaat volgens Ouray uit het feit dat 'de' Nederlander opgroeit met een flink aantal 'denkpatronen' over Hitler. Zoals die dat Hitler gek was, met maar één gave: zijn toespraken.
[qvdd]
“Hitler, het beest, is gecreëerd door hen die vandaag deelnemen aan de bijeenkomsten van de Club Bilderberg”.
De club met aluminium hoedjes verwelkomt haar nieuwste lid: Fidel Castro.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
In Duitsland is grote beroering ontstaan door uitspraken van de bisschop van Augsburg: volgens monseigneur Mixa bewezen de goddeloze regimes van Stalin en Hitler met hun doodskampen de ‘onmenselijkheid van het atheisme’. Mixa begint overigens een reputatie op te bouwen op het gebied van Godwins, zo vergeleek hij in het verleden al het aantal slachtoffers van de holocaust met het aantal abortussen.
Naast op deze manier zijn slechte smaak en gering historisch besef kenbaar te maken, bewijst de bisschop op deze manier de katholieke kerk een bijzonder slechte dienst. Hij vraagt er bijna om dat het oorlogsverleden van de kerk weer wordt opgerakeld, en dat is op zijn zachtst gezegd controversieel. Aan de ene kant is het zeker waar dat de kerk lange tijd campagne voerde tegen de opmars van Hitler en dat paus Pius XI waarschuwde dat antisemitisme niet te combineren was met het christendom. Zeker is ook dat veel katholieken zich actief verzet hebben tegen het nazidom.
Daar staat echter tegenover dat de Duitse katholieke kerk vrolijk gebruik maakte van dwangarbeiders gedurende de oorlog. Nadat Hitler eenmaal aan de macht was gekomen, was er van actief protest van de Duitse kerkelijke bestuurders nog maar weinig te horen. Die ‘we moeten er maar het beste van maken’-houding wordt misschien nog het best gesymboliseerd door het lidmaatschap van de Hitlerjugend van de huidige paus Benedictus XVI.
De gebeurtenissen in Nederland zijn altijd een soort Madurodam-versie van wat er in de wereld gaande is. De politieke moorden en terreurdaden in Nederland vallen in het niet bij 9/11 en andere terreurdaden in het buitenland. In de jaren zeventig en tachtig hebben wij dan misschien Duyvendak gehad, maar in vergelijking met de Duitse terroristenleider Andreas Baader is hij toch echt niet meer dan een vriendelijk geitenwollen-sokkentype.
Ook in Duitsland is men op dit moment weer bezig met het radicaal-linkse verleden. In Duitsland is de manier om met het verleden om te gaan om er een film over te maken. Zodra er een belangrijke film over een onderwerp wordt gemaakt, betekent het dat het onderwerp in kwestie bespreekbaar is geworden. Dit gold voor het nazi-verleden, met Der Untergang, en voor de DDR, met Das Leben der Anderen en Good Bye Lenin. Deze week komt de film Der Baader-Meinhof Complex uit, over de Duitse radicaal-linkse beweging de Rote Armee Fraktion, waarvan Andreas Baader de bekendste leider was.
Hoe deze film valt is nog lang niet zeker. De filmmakers beweren bij hoog en bij laag dat ze geen steun willen verlenen aan het gedachtengoed van de RAF. De RAF stelde de Bondsrepubliek gelijk met nazi-Duitsland. De filmmakers zeggen het hier niet mee eens te zijn, maar er zit een adder onder het gras. De hoogste politiechef van de Bondsrepubliek wordt namelijk gespeeld door niemand minder dan Bruno Ganz. Een merkwaardige keuze. Net zoals Christopher Reeves eens en voor altijd Superman zou blijven, ook als hij bv. een verpleger of een kantoorklerk speelt, zo zal Bruno Ganz altijd Hitler blijven. In deze film zullen Andreas Baader en zijn kornuiten dus in zekere zin wel degelijk de strijd met Hitler aanbinden. Kortom, terwijl de film beweert kritisch te zijn over de RAF, sympathiseert hij er impliciet mee. Ik kan niet wachten op het uitkomen van deze film, en de ongetwijfeld Duyvendak-achtige debatten die er uit voort zullen komen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.