Hieronder volgt een gastbijdrage van Jaap de Goede, dit artikel verscheen ook op zijn eigen blog. Het adoptie-zusje van ons buurjongetje is vervroegd over komen vliegen, uit Haïti. Vanwege de aardbeving. Zo komt de ramp wel heel dichtbij. De hele buurt leeft een beetje extra mee. Dus natuurlijk geven we ook wat geld, voor het tehuis waar het zusje vandaan komt. Voor Haïti. Maar ik verbaas me ook. Want waarom helpen we Haïti nu pas echt? Overal in de wereld doen mensen mee met geld geven, hulp sturen, geld inzamelen. Natuurlijk willen we die arme mensen in Haïti helpen. Nederland alleen al gaf honderd miljoen, zestig van de TV-inzameling, en nog eens ruim veertig van Koenders. Bij elkaar bijna een tientje per volwassen Nederlander. En ons land zamelt heus niet als enige in. Wereldwijd zitten we op vele honderden miljoenen, misschien al over het miljard. Daar mogen we trots op zijn. Want voor zo'n land als Haïti is een miljard heel veel. Zes miljoen Haïtianen “verdienen” bij elkaar namelijk maar vijf miljard euro in een jaar. Een miljard is ongeveer zoveel als zij in totaal in een jaar importeren aan goederen uit het buitenland. Voornamelijk aan steeds weer duurdere olie. En de honderd miljoen uit Nederland is al bijna het hele tekort op hun jaarlijkse betalingsbalans. Het tientje van de gemiddelde Nederlander is al een week inkomen voor de 80% Haïtianen die leven onder de armoedegrens.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“We hebben de mogelijkheid om iets te doen aan de situatie in Haïti en ik zie niet in waarom we dit vliegtuig niet zouden gebruiken om te helpen.”
John Travolta steekt voor de tweede keer de helpende hand uit naar de mensen in Haïti. Eerder stuurde hij al felbegeerde e-meters naar het land, nu sturen hij en zijn scientology-kerk o.a. priesters van scientology die getraumatiseerde mensen ‘aanraken’. Zo wordt hun zenuwstelsel gerepareerd en het trauma opgeheven.
Toegegeven, ze sturen ook echte medische hulp, maar op dit moment wachten nog 800 vliegtuigen met noodhulp op toestemming om te landen op het vliegveld van Port-au-Prince, waar slechts ruimte is voor 130 vliegtuigen per dag.
Het is goed als de Europese Unie zo gauw mogelijk condooms, morning-afterpillen en tampons richting Haïti stuurt.
Europarlementariër Judith Sargentini (GroenLinks) noemt het ‘broodnodig’ dat Haïtianen voorbehoedsmiddelen krijgen. “Voorbehoedsmiddelen zijn cruciaal om niet zwanger te worden en om geen geslachtsziekten op te lopen. En dat is belangrijk, want in het rampgebied komt sexueel geweld voor”, aldus Sargentini. Een idioot plan of niet? Op internet wordt Sargentini’s voorstel al her en der neergesabeld. “Waarom niet meteen een landelijke sterilisatie-campagne?” schrijft een reaguurder als reactie op het bericht. Iemand anders reageert met: “Wie niets te eten heeft, denkt ook helemaal niet aan seks.”
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“And you have a Haitian president saying he’s in charge and the Americans being politically correct and saying they will work under him. This is all going to lead to a situation of utter chaos. I can’t get all my trucks in from the Dominican Republic because I have no guarantee that the people driving them are not going to be macheted to death on the way down. I can’t let my doctors and nurses out on the street of Port-au-Prince.” (De medische hulpverlener John O’Shea in The Guardian).
“There is a Haitian saying which might upset the aesthetic images of most women. Nou led, Nou la, it says. We are ugly, but we are here. Like the modesty that is somewhat common in Haitian culture, this saying makes a deeper claim for poor Haitian women than maintaining beauty, be it skin deep or otherwise. For most of us, what is worth celebrating is the fact that we are here, that we against all the odds exist. To the women who might greet each other with this saying when they meet along the countryside, the very essence of life lies in survival. It is always worth reminding our sisters that we have lived yet another day to answer the roll call of an often painful and very difficult life.”
Edwidge Danticat
