Slecht nieuws voor de cowboys onder u: deze eeuw veranderen de grazige weiden in struikgewas en de verhoogde CO2-concentratie in de atmosfeer heeft het gedaan! (IPS) Tenminste als we de populair wetenschappelijke spinoff van een Amerikaans onderzoek mogen geloven waarbij in een proefopstelling op de prairie in de staat Colorado de vegetatie werd blootgesteld aan extra CO2. Een opmerkelijk resultaat uit dit onderzoek was dat een struikachtige plant met de gruwelijke latijnse naam Artemisia frigida wel veertig keer zo hard ging groeien. Deze alsem soort is een zusje van Artemisia absinthium waaruit de roemruchte drank absint wordt vervaardigd. Maar met Artemisia frigida is -voorzover we konden uitzoeken- niks aan te vangen. Ja, "de przewalskipaarden zijn er gek op", dus er is nog hoop voor de Mongoolse steppe. Maar voor het voortbestaan van andere belangrijke graslanden zoals prairie en pampa moet worden gevreesd. Zij zullen met een verdubbelde CO2 concentratie van 700 ppm in 2100 onherroepelijk verstruiken, aldus de berichtgeving. Diverse graslanden beslaan ongeveer 40 procent van ’s werelds landoppervlakte. Volgens de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN (FAO) bestaat 40 procent van Afrika uit weilanden en grazen er 235 miljoen stuks vee. Het vee eet meestal gras, maar geen houtachtige struiken. (IPS) Gelukkig is het-een-en-ander nog niet zo zeker. Want de uitkomsten van onderzoek naar de effecten van een verhoogde CO2-concentratie op plantproductiviteit lopen nogal uiteen, lees bijvoorbeeld: CO2 stijging versnelt plantengroei niet. Experimenten met een gesloten (kas)systeem leveren vaak een onrealistische stijging van de groei, terwijl het effect van CO2-toevoeging in open systeem veel minder is. Het effect van veranderde temperatuur- en neerslagpatronen is mijn inziens veel groter dan het directe effect van CO2 op de vegetatie, maar dat is ook maar een mening.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Het is natuurlijk naar en alles, die opwarming van de aarde. Maar het smelten van de ijskap brengt ook goed nieuws voor de Büchblogger. Want al lijkt alles op deze blauwe knikker al gefotografeerd en in kaart gebracht, nu blijken er plots een aantal onbekende, nog niet in Google Earth opgenomen eilandjes tevoorschijn te komen. Onbenoemd, en -tot nu toe – ongeclaimd!
Mijn suggestie: laat Nederland weer meedoen in Noordpoolgebied. We zijn Nova Zembla al kwijtgeraakt aan die wodkazuipers, de walvisjacht is gestolen door die snertnoren, en Spitsbergen is ook niet meer wat het geweest is. Een paar eilandjes ten grootte van een basketbalveld is precies wat we nodig hebben. Want daar zitten ongetwijfeld wel een paar gasbelletjes onder. Kunnen we kameraad Chavez die nare Antillen kado doen. Met een strikje erom.
Normaal bereikt het Noordpoolijs midden september haar minimum, maar dit jaar is op 9 augustus op veel plekken het record minimum (ooit gemeten) al bereikt. Alles wijst erop dat het record van 2005 gebroken gaat worden. Op het wetenschapsblog RealClimate werd vorige week verhit gediscussieerd over hoe ijsoppervlak te meten (“tel je de wakken of juist de schotsen soort van discussie…?”). Het National Snow and Ice Data Center gaat de situatie nu wekelijks bekijken, maar de Cryosphere Today waar onderstaand plaatje vandaan komt is ook zeker de moeite waard.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“Just as we are about to celebrate the 400th anniversary of telescope astronomy, this initiative will open a new window for anyone to be able to appreciate, explore and discover our fragile position in this vast and amazing universe.”
Fransisco Diego heeft het over het nieuwste kantoorspeeltje. Google, u kent ze ondermeer van termen als “zoekmachine”, “gmail” of “Google earth” zoekt het nu een stukje hogerop. Ze bieden u de ruimte, zoombaar, in de vorm van een kleine button in uw vertrouwde Google Earth.
In tijden dat zelfs Egypte en Iran ons landje de les lezen over godsdienstvrijheid hebben we dringend nieuws nodig waar we wél trots op kunnen zijn. Gelukkig bestaat dat nieuws: op het eiland Mauritius in de Indische Oceaan verricht een Nederlandse expeditie dodo-wetenschappers momenteel iets groots. Uit het moeras van Mare aux Songes verrijst een polder: de Dodo-Polder (foto). Niet veel meer dan een stukje land van 3 bij 3 meter, maar toch …Luctor et Emergo! Dat flikken wij Hollanders toch maar weer mooi, zo middenin de tropen. En nu niet eens met de bedoeling om onszelf ten koste van anderen te verrijken maar met een heel nobel doel: de wetenschap. Groot in bescheidenheid, tóóch?!
Dodo-onderzoeker Kenneth Rijsdijk gaat met zijn team de Dodo-Polder millimeter voor millimeter analyseren op de aanwezigheid van botten, zaden, stuifmeelkorrels en fragmenten van insecten. Op deze manier hopen ze een compleet beeld te krijgen van het ecosysteem waarin de dodo zijn tragische lot tegemoet hobbelde. Gisteren was er even schrik: de opgravingen in de Dodo-Polder werden op last van de lokale regering stilgelegd en Rijsdijk werd ontboden op het Ministerie van Kunst en Cultuur. Na een gesprek van een uur viel het allemaal reuze mee: Egyptenaren (dus toch weer..) waren geïnteresseerd om een virtueel museum van de opgraving te maken en verder wilden alle ministeriële bobo’s dodo’s kieken in de polder (audiofragmenten). De expeditie is te volgen op: dodo-expeditie.nl
Het is zomerreces op Sargasso, wat dat precies inhoudt weten we zelf ook niet. Maar soms wordt het van bloggers- danwel reaguurderskant opeens erg rustig. Om het handjevol harde doorwerkers dat dwangmatig deze site zit te F5-en toch nog op enigerlei wijze te bevredigen treft u hiernaast een fraai zoekplaatje aan. De poster voor het Noorse paviljoen op de wereldtentoonstelling in Sevilla (1992). Een bespreking van Den Norske Dråpen vindt u op het altijd lezenswaardige Strange Maps waarop u ook een wereldkaart met alle totale zonsverduisteringen voor de periode 2001-2025 aantreft, handig voor het plannen van uw vakantie.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
