Eind februari oordeelde de Raad van State dat het ministerie voor landbouw, natuur en voedselkwaliteit de mosselvissers in 2006 onterecht een vergunning verleende en legde een verbod op om mosselzaad uit de Waddenzee op te vissen (Trouw). Natuurorganisaties blij, mosselvissers woest. Nu trekt er waas misplaatst nationalisme op boven de Waddenzee. Na ongezouten kritiek van het VVD-Kamerlid Ineke Dezentjé-Hamming op de Postcodeloterij dat deze organisatie met haar financiële steun aan de Waddenvereniging en de Vogelbescherming indirect de Zeeuwse mosseleconomie kapot zou maken komen de eerste boze burgerinitiatieven van de grond. Het Meisje Van de Slijterij (blogger) zegt haar twee loten -waarmee ze al jaren meespeelt in de Postcodeloterij- per direct op en claimt het domein: Trotsopdemossel.nl. In een poll in het AD is ongeveer de helft het eens met de oproep van parlementariër Dezentjé-Hamming tot boycot van de populaire loterij. Dat belooft nog wat... Maar hoe terecht is het om maatschappelijke belangenorganisaties hun financiering te ontzeggen zodra ze toevallig een onwelgevallig geluid laten horen? In het geval van de mosselzaadwinning ligt de waarheid ergens in het midden en wordt het belang van ons poldermodel maar weer eens onderstreept!
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Welkom in de nieuwe economie, waar het voorheen gratis gebruik van ecosysteemdiensten een prijskaartje heeft gekregen. Welkom in een economie waar CO2 handelswaar is en waar bosbescherming een lucratieve investeringsmogelijkheid is geworden. Op het Amerikaanse Bloomberg staat een aardig artikel dat laat zien hoe nu al grote investeerders en bedrijven anticiperen op nieuwe klimaatregels die CO2-credits ten bate van bosbescherming tot een economische activiteit maken. Investeringsbank Merrill Lynch en hotelgigant Marriott steken miljoenen in bosbescherming in ruil voor de CO2-credits uit die bossen.
In 2012 moet er een nieuw internationaal klimaatverdrag liggen, in dit post-Kyoto verdrag zal het voorkomen van ontbossing een belangrijke rol vervullen. Ontbossing veroorzaakt pakweg 20% van de mondiale CO2-uitstoot, breng ontbossing terug en reduceer gelijk de (groei in) CO2-uitstoot. Economisch gezien worden tropische bossen een berg CO2-credits die geïndustrialiseerde landen en bedrijven kunnen kopen om hun eigen uitstoot mee te compenseren. Er moet echter wel een ontbossingsdreiging zijn, anders is er natuurlijk niet sprake van ‘het voorkomen van ontbossing (=uitstoot)’. De wetenschappers Ebeling en Mai Yasue van de University of British Columbia in Vancouver publiceerde recent een artikel [.pdf] waarin de jaarlijkse inkomsten uit het terugbrengen van ontbossing met 10% geschat wordt op 13,5 miljard dollar. Dat is dus geld voor natuurbescherming én lokale ontwikkeling (in het geval van good governance dan).
“We now have to reshape our global rules and global institutions for this new era,
We are facing a global financial crisis which is probably the first truly global financial crisis of the modern world.
We have to reform our global financial institutions. It is absolutely clear that the national supervision that we have is inadequate and we need a global agreement.”
Aldus Gordon Brown dit weekend op de Progressive Governance Summit, waar hij de gastheer is.
Hij grijpt de huidige financiële crisis, mogelijk de grootste na-oorlogse, aan om te pleiten voor veranderingen die passen bij de veranderde wereld van nu. Instituten als IMF en Wereldbank moeten stevig op de schop.
Ongeacht de aanleiding, lijkt me zo’n discussie meer dan welkom. Het lijkt me ook een goed moment voor de anders-globalisten om naar voren te stappen met constructieve suggesties.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“I’m not the sort of CEO who sits up in an ivory tower. I like to meet the workforce on the ground – not just the managers. I want to hear what they think is going well and what is going wrong. I feel it is very important that despite my position, I can talk to people about the business in a normal manner.”
Wat heeft de nette man op de foto meer dan u? Het is een manager van het jaar, geeft wel eens een interview, en verdiende vorig jaar 3,9 miljoen euro. Ook dit jaar krijgt ie der een loonopslag bij, zijn basisloon wordt nog eens bijna verdubbeld.
Durft u de zakjapanner uit de zak te japannen en berekenen hoeveel keer meer deze man waard is dan u, talentloze luie worm/miskend genie/fout genenpoelproductje/untermensch? Los van het feit dat de good ol’ chap de veruit gierigste en arrogantste bank leidt, dat zou onethisch zijn u daar mee bezig te houden…
Uitgedaagd door reaguurder MS besloot ik gisteren om de vraag of de Amerikaanse economie zich al in een ‘Grote Depressie’ bevindt niet alleen aan u (Nederlandse Europeaan) voor te leggen maar ook aan een publiek van overwegend originele Amerikanen. Gisteren stemde u massaal op een poll naar aanleiding van een voorpagina-artikel in de Britse krant The Independent. Ongeveer 66% van u zegt dat de VS hard op weg zijn naar een grote depressie, pakweg 17% is van mening dat het hier slechts gaat om een klein depressietje, volgens 14% van u zitten de VS nu al in een grote depressie en de resterende 3% denkt dat het überhaupt nooit gaat gebeuren. Maar wat dachten de Amerikanen van de kop: USA 2008: The Great Depression?
Als misschien wel de meest pro-Amerikaanse weblogger op Sargasso span ik mij al jaren in voor het voorkomen van een verdere verwijdering tussen de freedom loving peoples van Europa en de VS. In 2003 heb ik op IJsland vier maanden lang boven de Mid-Atlantische Rug gehangen om een verdere uiteendrijving van de Oude en de Nieuwe Wereld tegen te gaan. Het leverde mij uiteindelijk een gescheurde nagel op, maar dat had ik er graag voor over.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De Britse krant The Independent kopt vandaag USA 2008: The Great Depression en dat komt hard aan bij het patriottistische Drudge Report die de kop gelijk doorkopt op haar eigen voorpagina. In het bijbehorende artikel wordt ingegaan op het groeiende aantal mensen in de Verenigde Staten dat afhankelijk is van de voedselbank. Inmiddels zouden 28 miljoen Amerikanen hun levensmiddelen krijgen via een bonnensysteem. Op een totale bevolking van 303 miljoen is dat bijna 10% en dat is best veel. In ieder geval is het het hoogste percentage sinds in 1960 in de VS begonnen werd met dit bonnensysteem.
Maar hoe zuiver is het om een economische crisis enkel af te meten aan het aantal geregistreerden bij de voedselbank? In het Independent artikel wordt immers ook al gesteld dat de scherpe stijging van de afgelopen jaren mede is te wijten aan de automatisering van het systeem. Moderne armoede betekent namelijk dat je voedsel haalt met een electronische lidmaatschapskaart. Ook zou een betere voorlichting en grotere publiciteit voor een groeiende belangstelling bij de burger voor gebruik van de voedselbank zorgen. Een gevoel dat mij ook wel eens bekruipt als ik soortgelijke reportages over Nederlandse voedselbanken zie (disclaimer voor furieuze SP-ers: uiteraard wil ik hiermee niet de wel degelijk aantoonbare groeiende kloof tussen arm en rijk bagatelliseren). Toch stipt het artikel dat de VS in een Great Depression plaatst ook recente ontwikkelingen aan die een Amerikaanse armoedeval verklaren zoals het knappen van de Housing Bubble en een algemene stijging van de voedselprijzen.
In de komende twaalf jaar komen er 1 miljard mensen op aarde bij. Maar wat wellicht nog schokkender is is de verwachting dat wereldwijd de middenklasse met 1,8 miljard mensen zal groeien. In 2020 zal een meerderheid van de wereldbevolking (52%) tot de middenklasse behoren. Goed nieuws voor Albert Heijn, Woonmall Alexandrium en de Intratuin. Maar er zijn ook signalen dat deze nieuwe middenklasse niet vanzelfsprekend dezelfde levensstandaard zal bereiken als de huidige middenklasse. Dit roept direct vragen op over de definitie van het begrip middenklasse?
In een artikel in Foreign Policy zet Moisés Naím (oud-minister van Handel in Venezuela, tegenwoordig publicist) uiteen hoe die 1,8 miljard nieuwe ‘middenklassers’, waarvan het grootste deel (600 miljoen) in China zal wonen, aanspraak zal maken op de grondstoffen. Want de middenklasse wil naast biefstuk op brood óók koelkasten, auto’s en vakantiereizen. Een deel van de cijfers over stijgende voedselprijzen zijn deze week al eerder genoemd in het postje Voedselcrisis in wording. Maar enkele illustratieve waarnemingen in het FP artikel kunnen hieraan worden toegevoegd: als het feit dat de Food Price Index van de Economist nu op haar hoogste punt is sinds de meting in 1845 begon. De constatering dat in 2006 China evenveel vermogen aan electriciteitscentrales bijbouwde als in heel Frankrijk aanwezig is en dat de laatste jaren 1/3 van de stijging in mondiale olieconsumptie voor rekening van China kwam.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
De voedselprijzen rijzen de pan uit. President Jean-Claude Trichet van de Europese Centrale Bank (ECB) noemde deze week al het risico van o.a. de sterk stijgende voedselprijzen in het kader van de financiële stabiliteit in de wereld. Hogere prijzen voor ons voedsel horen bij een nieuwe wereldorde waarbij de burgers van opkomende economieën als China, India en Brazilië meer gaan eten. Tegenvallende graanoogst in Australië zet de graanprijs verder onder druk. Maar ook de verdringing van voedselgewassen voor de productie van biobrandstoffen voort de druk op. De productie van rijst stijgt wel maar kan de toenemende vraag niet meer bijhouden. Met als gevolg dat landen hun granen en rijst angstvallig voor zichzelf houden en de prijzen stijgen. In van import afhankelijke landen de eerste voedselrellen al zijn ontstaan.
Een artikel in de Christian Science Monitor (grappen in de comments) schetst aan de hand van FAO-cijfers de zorgelijke voedselsituatie in de wereld. In december zien 37 landen een voedselcrisis onder ogen en hebben 20 landen maatregelen genomen om de voedselprijzen te controleren. De rijstvoorraad is sinds midden jaren ’70 nog nooit zo laag geweest en de graanvoorraad bereikt haar laagste punt sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog. In Azië is de rijstprijs in één maand met 30% gestegen. Vietnam, Pakistan en India hebben een exportverbod op graag ingesteld en Cambodja een exportverbod op rijst. De Filippijnen, Pakistan Bangladesh en Nepal hebben in de nabije toekomst waarschijnlijk leningen nodig om hun voedselimport te financieren. In Egypte, Kameroen en Burkina Faso zijn voedselrellen uitgebroken, in Peru is het leger overgestapt op het bakken van brood uit aardappelmeel.
