Het zal weinigen van ons ontgaan zijn, fan of niet, muziekliefhebber of niet. Amy Winehouse beheerst de media met haar destructieve levensstijl. Het kijken naar, en lezen over, hoe een medemens zichzelf kapot maakt is entertainment. Niet voor niets vind je de meeste artikelen over Amy dan ook steevast onder het kopje “entertainment”. Het gaat inmiddels zover dat er zelfs een website is waar je de datum kan voorspellen wanneer ze dood gaat. Blijkbaar kan je er een iPod mee winnen. Uhm… tja, hoera?
Wat niemand zich lijkt af te vragen is wat dit over ons als mens en samenleving zegt. Wat zegt het over een beschaving als iemand die zichzelf kapot maakt entertainment is? Net een stapje hoger dan de Romeinen die voor hun plezier een dagje uit gingen naar het Colosseum om hun medemens verscheurd te zien worden door wilde beesten misschien? Natuurlijk hebben wij geen directe invloed op haar leven, maar we consumeren alsnog leed als vermaak. Bij websites die over haar berichten is vaak geen sprake meer van het brengen van nieuws. Een grote groep mensen smult enkel van de zoveelste foto’s waarop ze zichzelf kapotmaakt.
Ook zegt het veel over de mensen om haar heen. Haar ouders en wat (bekende) vrienden proberen het, maar hebben niet de invloed om haar te dwingen. Een beeld dat natuurlijk vaker in onze samenleving voorkomt; wanhopige moeders die hun kinderen kapot zien gaan. Toch heb ik het gevoel dat in het geval van Amy Winehouse er mensen zijn die er van profiteren en daarom niet ingrijpen. Mensen die hun moraal uitschakelen als ze maar betaald krijgen en alles doen wat ze vraagt (en daarmee haar ouders tegenwerken), of zelfs mensen die wel brood zien in haar dood. Elk mensenleven is immers in geld uit te drukken, toch?