Evert Kets, Kuifje en Tintin kibbelen in Afrika. De Belgische taalstrijd in Congo, Rwanda en Burundi. Uitgeverij Acco, Leuven / Den Haag, 2009. 123 p. ; foto’s, chronologie, bibliografie. ISBN 978-90-334-7391-3; € 19,50 Dit is een gastbijdrage van Jef Abbeel. Congo vierde op 30 juni 2010 zijn 50° onafhankelijkheidsverjaardag en dat werd voorafgegaan en herdacht met een kleine lawine aan boeken en allerlei feestelijkheden. De bekendste boeken zijn die van David Van Reybrouck, Peter Verlinden, Rudi Vranckx en Zana Aziza Etambala. Veel minder aandacht ging er naar de taalstrijd in de voormalige Belgische territoria Congo (1885-1960), Rwanda en Burundi (1919-1962) en naar de rol van de K.U.L. / Lovanium in Congo. Evert Kets, journalist, Afrika-analist en onderzoeker bij Clingendael in Den Haag, onderzocht de transfer van het Belgische taalprobleem naar de evenaar. Dit is een nieuw element, want de taalperikelen in België en het koloniale verleden worden meestal los van elkaar bestudeerd, zelden samen. En menigeen ontkent dat die strijd er was, doordat de meeste Vlamingen in Congo, Rwanda en Burundi berustten in de feitelijke toestand dat het Frans er de enige koloniale taal was. Onder en door het Belgische koloniale bestuur werden die drie gebieden de facto Franstalige landen. Rwanda wijkt daar sinds kort van af door over te schakelen op het Engels.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Hier op GC linken we graag naar onze bronnen. Daarbij pakken we een stukje relevante tekst, en linken die naar de pagina op de website waar we onze tekst op baseren. Dus niet naar de voorpagina van de site. Dit heet deeplinken, en het is wat het internet groot heeft gemaakt.
In de Belgische krantenbranche denken de kranten echter anders over deeplinken. Daar is op dit moment een campagne bezig waarin de Belgische stichting Reprocopy het publiek voorlicht wat wel en niet mag. En wat wel en niet toegestaan is is op z’n zachts gezegd nogal vreemd. Voor ons is dit van belang omdat wij ook linken naar Belgische kranten. Een paar opmerkelijke eisen uit de campagne:
Enkel de titel en een beperkt aantal karakters (max. 150) mogen worden gereproduceerd (geen foto?s!).
Dat van de foto’s snap ik, hoewel ook deze volgens het Nederlandse citaatrecht gebruikt mogen worden (indien ze noodzakelijk zijn voor het artikel en niet gearchiveerd worden). Maar de limiet van 150 karakters is in tegenspraak met het Nederlandse en Belgische citaatrecht, waarin zo’n arbitrair aantal karakters nergens genoemd wordt.
Vóór het linken moet duidelijk zijn naar welke website er wordt gelinkt, m.a.w. correcte bronvermelding, nl. de naam van een krant of website, de volledige titel van het artikel en de datum van het artikel.
Ook in België heeft het volk duidelijk gesproken. De grote winnaar van de verkiezingen is de N-VA die liever vandaag dan morgen de Waalse last dumpt. Hoezo veenbrand in ons deel van Europa? Zeg maar gerust bosbrand. En het wordt tijd dat de brandweer komt. De progressieve brandweer wel te verstaan.
Gisteren haalde de N-VA een monsterzege. Deze partij, onder leiding van Bart de Wever, streeft Vlaamse onafhankelijkheid na. Weg met de corruptie en fiscale last van het voortmodderende Wallonië. Andere partijen hadden het nakijken, maar in het bijzonder de christendemocraten. Zelfs Vlaams Belang – jarenlang een vluchtheuvel voor het Vlaamse onvrede – moest inleveren.
Het wordt vaak gezegd dat er een veenbrand smeult in Europa. In ieder geval in ons deel daarvan is dat waar. Opvallend is dat die veenbrand vooral in perifere gebieden in de openbaarheid ontvlamt. In het geval van België waren de successen van de N-VA het grootst in het oosten des lands, waar nou niet bepaald het economisch hart klopt van onze zuiderburen.
Misschien ligt daar meteen een verklaring voor het succes van dit soort protestpartijen. Misschien heeft het succes inderdaad niet zoveel te maken met het anti-immigratieplatform (van bijvoorbeeld de PVV), zoals ook veel lezers van dit blog bezweren. De N-VA is redelijk mild in dat opzicht.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
‘Niemand heeft mij gevraagd op te stappen, en er is niemand die me heeft kunnen overhalen om het niet te doen.’
Mooie quote van zowat de enige ‘mens’ in het christelijk politiek apparaat. Door ondergetekende nog getipt als kandidaat-premier van België, gaat zij nu weg, en kiest voor het deftiger Europa. Dat zij opstapt vanwege uitputting klinkt ook mooi, maar is natuurlijk een leugen. Als de CD&V een klinkende overwinning had behaald zat ze nu reeds de ministerposten te verdelen – in hààr kabinet. Maar het verbijsterende resultaat in Vlaanderen heeft het volledige politieke landschap hertekend op ongeziene wijze. Hoewel àlle partijen verloren, met vooral dan de rechtse die hebben ingeleverd aan wat van een splinterpartijtje nu de grootste is geworden, steekt de nederlaag veruit het hardst bij de CD&V. De ironie van de geschiedenis druipt er natuurlijk van af: het is de kartelpartner van de CD&V geweest bij de vorige verkiezingen. Het is boegbeeld Leterme die hen groot heeft gemaakt door, als centrumpartij de Vlaamse onafhankelijkheid op de politieke agenda te zetten. En het zal in geen enkel christelijk hoofd zijn opgekomen dat zij, en zij alleen, zullen moeten betalen door niet in de regering te zitten. Want, zoals het er naar uitziet, zullen ongeveer alle politieke families dat wel doen – dit om een zo breed mogelijke consensus omtrent de staatshervorming te verzekeren.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
‘In deze crisistijden kiezen bedrijven net voor kleinere investeringen in landen zonder risico.’ (Bedrijven lopen België voorbij – De Standaard)
In dit kleine zinnetje zit een groot gedeelte probleem van wat in mijn land heerst. Een -excuus, maar ik moet m’n nick eer aandoen- bende volslagen idioten denkt ideologische noodzaak te zien in een vermiddeleeuwing van België. De stormfrontpartij N-VA (jawel: de Nieuw-Vlaamse Alliantie!) doet op 13 juni een Geert Wilderske: ze wordt wellicht de grootste partij met 25%. Hun enige punt: een Zuiver Vlaams Land Voor Vlamingen Worden. Ze wielewalen nog een beetje met wat ze met de Vlaamse Maghrebijnen gaan doen, maar dat gaatje op de nog-rechtser-dan-rechtse flank wordt wel opgevuld door het Vlaamsbelang. Wat altijd al de kengedachte was van de Vlaamsfanaatjes: “wij in Vlaanderen werken veel beter en harder dan de Walen, en dus is het onrechtvaardig om geld van het ene landsdeel naar het andere te laten vloeien”. Pech, dat het tij nu al schijnt te keren. Volgens de laatste cijfers haalt Wallonië Vlaanderen dus in. Als die trent zich doorzet is over 10-15 jaar België’s welvarendste landsgedeelte Franssprekend, en niet eens geremd door een gestoorde roedel NaVelstAarders.
