serie

minimax

Klein stukje van Max Molovich dat over van alles (en nog wat) kan gaan.


Vier de vrijheid, ga kapot los

MINIMAX - Op aanraden van een vriend ging ik naar Villagers kijken. Ze speelden praktisch in mijn achtertuin. Vijf Ierse gnoompjes liepen het podium op en begonnen muziek te maken die ergens tussen hemel en aarde zweefde. Met van die melodieën die al eeuwen rondzingen. De stem van frontman Conor O’Brian deed me aan een andere stem denken, maar ik het lukt me niet om te achterhalen welke stem. Het zal moenen met het ene oog wel weer zijn. Meteen daarna vlogen op het podium ernaast Seven League Beats erin met snoeiharde technohop, overschreeuwd door de slapste MC ooit. ‘Vier de vrijheid, ga kapot los op deze beats,’ riep hij.  Ik kocht wat muntjes, vierde de vrijheid met twee Vietnamese loempia’s en een biertje en ging op de weg terug naar huis nog even langs Miss Montreal. Ze had de hele dag in een helikopter gezeten en ging een liedje zingen over haar opa die symbool stond voor een generatie van helden. Eigenlijk was iedereen een held, als ik het goed begreep. Het leek gemeend, maar wel alsof het geschreven was in opdracht van een of ander 5 mei-comité. Ik begrijp hieruit dat haar opa in het verzet zat en onlangs is overleden. Ik twijfel er niet aan dat het liedje recht uit haar hart kwam. En toch, dit liedje over een gestrande bus met twenty seven strangers die ieder hun eigen weg gaan, ontroert mij een kleine duizend keer meer.

Foto: Gerard Stolk (cc)

Zijn de bezuinigingen van de AIVD echt zo erg?

OPINIE - Naar aanleiding van de aangekondigde bezuinigingen op de binnenlandse veiligheid (HELP! WE GAAN ERAAN!), heeft Steeph, wakker als altijd, alle jaarverslagen van de AIVD even door de Sargasso Grafiek-o-matic gegooid. De resultaten zijn tamelijk verbijsterend. De uitgaven bleken in nog geen vijf jaar tijd te zijn verdubbeld. Van zo rond de 90 miljoen euri in 2004 naar meer dan 180 miljoen in 2009. Vorig jaar gaf de AIVD bijna 200 miljoen uit. Opdat u en ik rustig kunnen slapen. 

Meer dan de vraag hoe ze gaan bezuinigen, vraag ik me af waarom ze de afgelopen jaren zoveel meer geld nodig hadden. Van 2007 tot en met 2012 hebben ze meer geld uitgegeven dan in de vijftien jaar daarvoor. Waarom? Wat hebben ze aangeschaft? Een cyborg-leger, tijdmachines, flashlights die ervoor zorgen dat je alles vergeet?

Ik heb het laatste jaarverslag (pdf) er maar even bij gepakt. Mijn oog bleef haken aan het hoofdstukje ‘radicalisme en extremisme’. Daarin las ik dat de AIVD het groeiend verzet tegen het asiel- en vreemdelingenbeleid als een potentieel gevaar ziet. Ik citeer: ‘Naast de gebruikelijke actiegroepen (de Werkgroep Stop Deportaties en de anarchistische Anti-Deportatie Groep Utrecht) werden in 2012 ook andere (voor een deel nieuwe) groeperingen actief, die bijvoorbeeld directe hulp verleenden aan dakloze vluchtelingen.’ (Pagina 13, arcering is van mij.) Goed dat het in de gaten wordt gehouden.

Op zoek naar een nieuw koningslied

Collega Jona Lendering suggereerde hier dat hij mensen kende die het Koningslied wisten te waarderen. Doordat er op de sociale media een hetze tegen het koningslied ontstaan was, werd deze mensen onschuldig vertier ontnomen. Het verontrustte Jona dat een kleine groep twitteraars kon bepalen wat wel en wat niet deugde. De dictatuur van de mondige minderheid.

Sneu voor de vrienden van Jona, maar mijns inziens heeft de mondige minderheid niets meer dan z’n plicht gedaan. Het zijn John Ewbank, Marco Borsato, Paul de Leeuw, Daphne Dekkers, Guus Meeuwis, Ali B. en iedereen die zijn of haar medewerking aan dit gedrocht heeft verleend, die hun verantwoordelijkheid hebben ontlopen. Ware ik Willem-Alexander geweest, ik had mijn kroon geweigerd. Van een volk dat mij hiermee denkt te eren, wil ik geen koning zijn.

Er moet nu een nieuw lied gezocht worden. Een lied waarin iedereen zich kan vinden, een lied dat meebrulbaar is, dat niks betekent en dat alles zegt. Ik stel ‘Ik hou van u’ voor, van het Belgische Noordkaap, een onschuldig walsje met een even eenvoudige als hartverwarmende tekst. Mochten deze woorden tegelijkertijd uit zestien miljoen keeltjes klinken, dan komt het wellicht allemaal nog goed.

U kunt uw suggesties hieronder doen. Of mailen naar de Rijksvoorlichtingsdienst.

Willy Mason

COLUMN - Nu ik deze woorden schrijf, klinkt Willy Mason. En ben ik weer terug in Gent, maart 2007. Het weer was ongeveer zoals nu. Kraakhelder winterweer. Ik had If the ocean gets rough bij de plaatselijke Fnac beluisterd en gekocht. Alleen de eerste tonen van Gotta keep walking hoefde ik te horen om te weten dat het een dierbaar plaatje zou worden.

We hadden met W. en C. Afgesproken. Dronken biertjes in Waterhuis aan de bierkant. Aten in een restaurant waar enkel gefluisterd werd. De gigantische schuchterheid van het dienstmeisje bracht mijn lief op het idee om, nadat we het restaurant hadden verlaten, terug te gaan en precies dezelfde gerechten te bestellen en precies dezelfde vragen te stellen en precies dezelfde discussies te hebben als in de uren daarvoor.

Die avond werd ik ziek. Ik keek naar een film over de laatste dagen van Markies de Sade. Met Geoffry Rush en Kate Winslet. De nacht bracht ik ijlend door.

De volgende dag voelde ik mij als herboren. De trein naar Nederland nam een omweg. We namen de voet van de Ardennen mee en zagen de achterkant van Wallonië, badend in het zonlicht. Als ik Willy Mason opzet, kruipt dat hele weekend weer mijn lijf in. Terwijl ik toen alleen maar de eerste tonen van het eerste nummer had beluisterd.

Onder antroposofen

COLUMN - Dankzij Prediker heb ik gisteren naar een aflevering van De Hokjesman gekeken, een tv-programma waarin de in een ouderwets pak gestoken programmamaker Michael Schaap als een antropoloog door Nederland struint om diverse bevolkingsgroepen in kaart te brengen. Ik had al eens een documentaire van Schaap gezien dat geheel gewijd was aan zijn eigen penis. Een verfrissende verschijning. De presentator, bedoel ik dan. Zijn penis kregen we niet te zien.

Wat in eerste instantie opviel was dat antroposofen bijzonder moeilijk te vinden zijn. Het lijkt erop dat ze huiverig zijn zichzelf in het openbaar antroposoof te noemen. Te veel beschimpt, wellicht. Een biologisch-dynamische boer vertelde hoe zijn antroposofische vader zijn familie naar de Achterhoek bracht en hoe ze zo in een vijandige omgeving terechtkwamen, waar de haat zo groot was dat hun koeien werden vergiftigd.

Naast gebouwen zonder hoeken van negentig graden, staat de antroposofie o.a. bekend om hun rassenleer. Volgens geestelijk vader Rudolf Steiner stond het zwarte ras nog in de babyschoentjes, waren de gelen aan het puberen, waren de witten volwassen en de roden bejaard. Ik moest weer even denken aan Mario Cadenas Madariaga, vriend van Zorregieta, die vorige week in een uitgebreid interview met De Volkskrant een soortgelijke theorie gebruikte om de junta te rechtvaardigen. Is het eigenlijk bekend, vroeg ik me af, wat voor levensovertuiging onze toekomstige koningin erop nahoudt?

Niets wat niet gerepareerd kan worden

COLUMN - Afgelopen maandag hadden ze klaar moeten zijn. Maar men was nog amper op de helft. Het Brabantse bouwbedrijf dat hij op aanraden van Blok ingehuurd, bleek tijdens carnaval haar werknemers vrij te geven; de stukadoor had een complete kamer gestuct die nog niet gestuct had mogen worden; tijdens de renovatie van het plafond kwam men een verrotte balk tegen die vervangen moest; de keuken was, na een veel te lange levertijd, op de verkeerde plek gezet; en men was vergeten het bad te installeren. Alles wat fout kon gaan was fout gegaan.

De aannemer had toegegeven dat hij fouten had gemaakt. Maar dat kwam vooral doordat hij zulke slechte tekeningen had. Dat die tekeningen door zijn collega waren gemaakt, noodde de man kennelijk niet tot enige discretie. “Komt het wel goed?”, had Mark Rutte uiteindelijk gevraagd. “Er is niets mis wat niet gerepareerd kan worden, mevrouwtje”, had de aannemer gezegd. “Het is meneer”, zei Mark Rutte. “Whatever”, zei de aannemer.

Michael Boogerd en de leugens van de wielersport

COLUMN - Liegen. Ik ken mensen die het kunnen. Ikzelf kan het niet. Bij mij drukt de leugen onmiddellijk op mijn schuldgevoel. Bij aartsleugenaars gebeurt er iets anders. Niet zij worden door de leugen getransformeerd, de leugen transformeert de waarheid. De leugen wordt de waarheid. Daarom kunnen ze het zo goed. Omdat ze niet liegen als ze liegen. Ze vertellen de waarheid als ze liegen. En de waarheid is eenvoudig vol te houden. Als iemand er gaten in probeert te slaan, dan vul je die op met andere leugens die waarheid worden. Alsof het geen enkele moeite kost, bouwen ze verder. Totdat iemand zo’n groot gat in het bouwwerk slaat dat het niet meer te repareren valt. Meestal kunnen ze hun bouwwerk nog wel een tijdje overeind houden. Maar dat is meer voor henzelf. De rest van de wereld ziet alleen nog maar dat enorme gat. Het is dan vaak een kwestie van tijd dat eer ze ook zelf moeten erkennen dat hun waarheid gebaseerd is op een leugen. Misschien zelfs zonder het zelf te geloven.

Ik weet nog goed dat Rasmussen door de Raboploeg uit de Tour werd gehaald, terwijl hij grote kans maakte deze te winnen. Furieus was hij. In de wielerwereld ben je pas schuldig als je gesnapt wordt. Rasmussen was niet gesnapt, hij had een dopingcontrole gemist. Er was één presentator die het opnam voor de Deen. Michael Boogerd zei, terwijl hij naast Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot zat, dat hij te doen had met Rasmussen. Ik vond het dapper en sympathiek van Boogerd om zijn voormalige ploeggenoot niet af te vallen. Tegelijkertijd begreep ik toen dat Boogerd hiermee onbewust bekende dat hem ook had kunnen overkomen wat Rasmussen nu overkwam.

Herman Brusselmans

COLUMN - Herman Brusselmans sleepte mij ooit de literatuur in. Dankzij Ex-Drummer begreep ik pas dat er ook gelachen mocht worden tijdens het lezen. Daarna verslond ik zijn werk. Kreeg ik dorst van Heden ben ik nuchter. Vond ik De man die werk vond het beste Nederlandstalige boek van het fin de millennium. En besloot ik dat “Guggenheimer rook aan zijn neus” tot in de lengte der dagen mijn favoriete openingszin zal zijn.

Maar ergens ter hoogte van Logica voor Idioten begon ik er genoeg van te krijgen. Zijn volgende drie boeken las ik nog plichtsgetrouw, de mozaïekvertelling Het Einde van Mensen in 1967 vond ik zelfs erg goed, maar van de boeken daarna heb ik hooguit staand in de boekhandel de eerste drie zinnen gelezen om te weten dat Herman Brusselmans en ik uit elkaar waren gegroeid. Maar zodra ik een interview met hem lees, weet hij mijn hart te stelen.

Hij stond in De Volkskrant-rubriek ‘de boekenkast van…’ Herman Brusselmans heeft geen boekenkast meer. Op bijgaande foto zit Herman Brusselmans op het kleine stapeltje boeken dat nog van hem is. Zwarte bril. Donkere haren die wat vlassig zijn pezig gelaat omlijsten. Hij kijkt me wat verwijtend aan. Waarom ik hem verlaten heb. Zijn hondje staart mistroostig in het niets. Herman Brusselmans heeft, sinds het vertrek van zijn vrouw, de meeste van zijn bezittingen de deur uitgedaan. Ik vermoed dat het niet lang duurt voordat hij, misantropische zenmeester tegen wil en dank, het soort staat van verlichting bereikt waarin het altijd regent.

De Automatische Externe Defibrillator

COLUMN - Het doel is bereikt. De Automatische Externe Defibrillator (AED) hangt overal. De stichting heft zichzelf op. Mocht u een hartstilstand krijgen, en er is iemand in de buurt die weet hoe zo’n ding werkt, dan is de kans redelijk groot dat uw tijd op het aardse nog eventjes wordt verlengd. Vloekend en tierend kiest Magere Hein eieren voor zijn geld. Degene met de hartstilstand blij, de redder blij, de kinderen van degene die de hartstilstand had blij, de kinderen van de redder blij. Iedereen blij.

Iedereen, behalve het ziekenhuis, zo heb ik me een keer laten vertellen door iemand die als verpleegster bij het VUmc werkte. Nu hebben ze het daar sowieso niet zo op medische ethiek, dat weet u. Maar het deed mijn wenkbrauwen toch fronzen, te horen dat ze in het ziekenhuis helemaal niet zitten te wachten op al die halve lijken die worden binnen gebracht, terwijl ze eigenlijk gewoon hartstikke dood hadden moeten zijn. Maak het ziekenhuisbed maar weer op en zet alle meetinstrumenten maar klaar: iemand heeft het nodig gevonden om een 85 jaar oude baas die ter aarde stortte voor het koelvak van de Albert Heijn te defribilleren dat het een aard had.

De vrienden van Jorge Zorreguieta

COLUMN - Met sommige vrienden heb je geen vijanden nodig. Jorge Zorreguieta heeft zo’n vriend. Mario Cadenas Madariaga is de naam. In 1976 werd hij staatssecretaris van Landbouw, en Zorreguieta werd zijn ondersecretaris. Deze zaterdag stond in De Volkskrant een redelijk verbijsterend interview met de 84 jaar oude baas.

“We wisten allemaal van die verdwijningen”, luidt de kop van het artikel. Jorge Zorreguieta dus ook. Toen ik die kop las, nam ik aan dat een vriend van Zorreguieta besloten had niet langer te zwijgen en te vertellen wat verteld moest worden. Uit plichtsbesef. Omdat je het moreel ontoelaarbaar vindt dat een goede vriend de waarheid achterhoudt.

Maar Madariaga bleek het gewoon onzin te vinden om moeilijk te doen over die verdwijning. Ja, zegt Madariaga, er zijn mensen vermoord en verdwenen en daar wisten wij van, maar het alternatief, een socialistische heilstaat, moest nu eenmaal koste wat kost worden voorkomen. “U moet begrijpen dat we hier niet in Europa zijn. In Latijns-Amerika hebben we te maken met inferieure culturen, die van de zwarten en de indianen (…) Je ziet in Cuba, maar ook in landen als Venezuele en Nicaragua wat er gebeurt als je dits oort mensen de macht geeft. Dan krijg je samenlevingen met een heel laag niveau.” Ik kan me zo voorstellen dat de interviewer in kwestie, Marjolein van de Water, flink in haar handjes zat te knijpen tijdens het interview. Zit er ineens een soort weduwe Rost van Tonningen voor je.

minimax | Leon de Winter geschorst voor het leven

MINIMAX - Op 22 april hoort Leon de Winter of hij schrijver mag blijven. Tot die tijd buigt de hoogste tuchtrechter zich over de vraag of De Winter terecht voor zijn leven is geschorst. Aanleiding voor de levenslange schorsing was een column in De Telegraaf, waarin De Winter zijn vriend Bram Moszkowicz als een leeuwenkoning beschreef. “Het was de druppel”, aldus Jan Wientjes van de Raad van Discipline, de strafeiser. “Sinds pak ‘m beet 11 september 2001 hang het oeuvre van De Winter van bombast aan elkaar. Op zich was de vergelijking met een gewonde leeuwenkoning nog niet eens zo verkeerd. Een mannetjesleeuw is lui, laat vrouwen al het werk doen en doet de hele dag niet veel meer dan eten, slapen en neuken. Precies zoals Bram Moszkowicz zijn praktijk runde. Maar in plaats van de metafoor op zo’n manier uit te werken dat deze de waarheid dient, besloot De Winter er een pathetisch standbeeld voor zijn vriend mee op te richten, dat niet zou misstaan op het graf van een Italiaanse maffiabaas.” Via zijn advocaat Bram Moszkowicz laat Leon de Winter weten de schorsing abject en infaam te vinden

minimax | IKEA

MINIMAX - Elke keer als ik iets van IKEA in elkaar zet, beloof ik mezelf nooit meer iets van IKEA te kopen. Per kastje of bed gebeurt het me zo’n drie of vier keer dat ik een paar stappen terug moet doen omdat ik voor een bepaalde handeling het verkeerde schroefje heb gebruikt. Ik verdenk IKEA ervan dat ze het erom doen. Sommige schroefjes lijken zo op elkaar dat ik me afvraag waarom ze überhaupt van elkaar verschillen. Er zitten bij IKEA ongetwijfeld ingenieurs en designers die er een sport van maken om de juiste balans te vinden tussen mij gek krijgen en ervoor zorgen dat ik nog in staat ben het meubelstuk in kwestie in elkaar te zetten. Ergens hoorde ik dat IKEA in de top 5 van staat van aanleidingen om te scheiden. Ik heb het maar van horen zeggen, maar ik kan het me goed voorstellen. Het ware IKEA-genie is in staat een echtpaar tot zulke waanzin te drijven dat de man vrouw en kinderen verlaat om nog diezelfde week naar de IKEA te gaan en een nieuwe slaapbank voor zijn in de gauwigheid gehuurde, ongemeubileerde kamertje te kopen.

Volgende