De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Ariel Pink is een singer/songwriter uit Los Angeles die zich laat inspireren door de jaren tachtig. De belangrijkste reden om bovenstaand clipje te willen bekijken is echter de hoofdrol van Rick Wilder, zanger van punkband The Mau Maus.
Rachel’s is een Amerikaanse band opgericht begin jaren negentig. Ze maken een soort mix tussen kamermuziek, experimenteel en ambient. Ze werken vooral met klassieke instrumenten.
Hier op ‘Letters Home’, van The Sea and the Bells, uit 1996.
I hope you’ve got some common sense: turn around and walk away …
I told you not to come, my victim number one …
Oh, you’ll just have to learn the hard way…
De omgekeerde psychologie heeft de Norweegse singer-songwriter Suzanne Sundfør zo te horen wel in de vingers. Het zingen ook, als ze zo’n complexe melodie live ten gehore kan brengen zonder als een compleet valse kat te klinken.
Niks geen gezeur over liefde, emoties, gemis of het verbeteren van de wereld – nee, we maken een lied over erg grote groene driehoeken. Nou ja, in het flimpje zijn het meer piramides, maar toch.
Matmos is een experimenteel elektronisch gezelschap dat al een plaat of wat meegaat. In 2012 brachten ze de Ganzfeld ep uit, met daarop dit ‘Very Large Green Triangles’.
]
Het Michael Alf Trio speelt een fijne boogiewoogie. Echt zo’n muziekje waarna de barman de laatste ronde omroept. Als u denkt ‘boogie woogie, waar ken ik dat ook alweer van?’, kunt u uw geheugen opfrissen met boogie woogie bugle boy.
Kreng, ofwel de Belg Pepijn Caudron, vergast de wereld nu al een aantal jaar op de meest duistere muziek die er maar uit de horrorkrochten van de hel voort kan komen. Zijn impressionistische soundscapes zijn een combinatie van ambient, drone en net-niet-klassieke kamermuziek, en hij weet daar elke keer weer een sfeer mee neer te zetten die je nekharen overeind doen staan.
Voor z’n nieuwste project, net uit, slaat hij een nieuwe weg in, met loodzware gitaren er bij. Maar het blijft luguber als altijd.
De Sloveense komiek Klemen Slakonja eert zijn landgenoot, de marxistische cultuurfilosoof Slavoj Žižek, met bovenstaande parodie. Wie Žižek een beetje volgt, zal zowel scènes uit The Pervert’s Guide to Cinema (2009) als diverse uitspraken en de neurotische maniertjes van de provocatieve filosoof herkennen.
Voor wie de grap over de Mongoolse verkrachter niet goed volgt, is hier de uitleg van de meester zelf:
Ik heb ze (uiteraard) nooit zien spelen, maar The Clash schijnt een heel aardig livebandje te zijn geweest:
Door The Buzzcocks:
Het was een fase voor de jongens, zullen we maar zeggen.
Reggae zoals het bedoeld is door The Mighty Diamonds. De kouchie die in het lied links doorgegeven moet worden is – dat vermoedde u al – een joint. In de gekuiste versie werd de kouchie een Dutchie, met als gevolg dat dit nu ook een synoniem is voor een (vette) joint.
Uit 1970:
Zie hier als je wilt weten wat Gil Scott Heron, AKA ‘The Godfather of Rap’, allemaal zegt.
Laatst hadden we Flat Earth Society die prettig tekeer gingen in soort van opgefokte Big Band jazz. Het kan natuurlijk altijd extremer en wilder, en dat bewijst Sax Ruins.
Dit project is een vervolg op de band Ruins, en bestaat uit drummer Yoshida Tatsuya en saxefonist/fluitist Ono Ryoko, inderdaad uit Japan. Het is een soort absurde gepunkte freejazz van hoog technisch niveau. Knap en wild, kort gezegd.
Nou ja oordeel zelf; van hun debuut yawiquo uit 2009.