De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Pascal Comelade is een franse muzikant die enige bekendheid geniet vanwege de inzet van speelgoedinstrumenten in z’n muziek. Op z’n l’Argot du Bruit uit 1998 werkte hij samen met P.J. Harvey als zangeres.
Volgens criticus Bruce Eder was het concert dat Benny “King of Swing” Goodman op 16 januari 1938 gaf in Carnegie Hall in New York het moment waarop jazz de wereld van de ‘respectabele’ muziek betrad. Ik weet niet of hij toen ook That’s a Plenty speelde, maar het is hoe dan ook een prachtige klarinetsolo.
Derwin Schlecker ofwel Gold Panda maakt elektronische muziek waarin voor zo’n beetje alles plaats is, als het maar in een stuiterend ritme past. Toegankelijker dan bovenstaand nummer (dus met meer clicks op Youtube) is Marriage.
Phantogram is een elektronische-rockduo uit New York, dat in de vijf jaar van zijn bestaan enige bekendheid in eigen land begint te krijgen met liedjes in de zachtaardige kant van het spectrum.
We komen nog eens terug op bassen. Elke instrument heeft wel een basversie. De contrabas is natuurlijk een basviool, een tuba een bastrompet. Awel, laten de kenners deze flauwe formulering maar niet horen.
De “hogere” versie van instrumenten kan ik steeds minder horen. Niet omdat ik er niet van hou, maar omdat mijn gehoor naar de knoppen is. Veel hoge frequenties herkennen mijn oren niet meer. De lage daarentegen wel.
The Hillbilly Moon Explosion (wiki) is een rockabillyband uit Zwitserland. Het klinkt precies zoals je verwacht dat rockabilly klinkt. ‘Nuff said.
Aangezien Veronica vanavond voor de zoveelste keer Pirates of the Caribbean uitzendt, is deze aubade van SNL’s Lonely Island wel op z’n plek.
Categorie: zo fout dat het weer goed wordt. Bovendien zingt Michael Bolton hier niet eens onverdienstelijk. Het refrein is zelfs behoorlijk aanstekelijk, ook al gaat het nergens over.
“American country-classical chamber music” is een van de omschrijvingen die de muziek van de Punch Brothers heeft meegekregen. Er zit ook iets van bluegrass in en af en toe lijkt het of je de Talking Heads hoort.
Laat ik maar eerlijk zijn: hiphop heeft mij nooit zo aangesproken, maar als muzikale geschiedenisles is deze mixtape met hiphop uit de jaren tachtig wel een aardige introductie.
Wie op Youtube zoekt naar een goede documentaire over de geschiedenis van hip-hop, kan genoeg vinden, maar dan vooral materiaal dat zich ofwel concentreert hoe blanke artiesten hiphop acceptabel voor de mainstream gemaakt hebben, ofwel hoe hiphop verweven is met de opkomst van crack- en bendecultuur in de jaren tachtig en negentig, danwel op de sociale aspecten en culturele achtergronden achter rap en hiphop in hetzelfde tijdperk.
Standing in the Shadows of Motown (BBC, 2002) vertelt het verhaal van de Funk Brothers, de nagenoeg onbekend gebleven band achter menige wereldhit.
Rap en zelfspot, het is niet de meest voor de hand liggende combinatie. Tone Loc heeft het. Meneer scoorde dik 25 jaar geleden twee hits, die muzikaal gesproken overigens verrekte veel op elkaar lijken. Tone (echte naam: Anthony Smith) treedt ondanks gezondheidsproblemen nog steeds op.
Hot Chocolate was een band die ik als tiener al niet serieus kon nemen. Maar goed, Errol Brown is overleden, dus de nostalgie krijgt even de overhand.