Closing Time | I Don’t Wanna Grow Up
De titel zegt eigenlijk al alles:
Afkomstig van Tom Waits’ album Bone Machine uit 1992.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
De titel zegt eigenlijk al alles:
Afkomstig van Tom Waits’ album Bone Machine uit 1992.
Goed, een klassieker deze keer. Eenmalig; ik beloof dat ik dat niet weer zal doen. Ter verdediging kan ik aanvoeren dat het er eentje is die het uiteraard nooit zal halen tot die walgelijke top 2000.
King Crimson is de ultieme progrock band. Sinds het debuut in 1969 ettelijke keren ontbonden en weer opnieuw opgericht, met zeker in het begin bij elk nieuw album weer een nieuwe bezetting, met bandleider Robert Fripp als enige constante factor. In 1973 werd de band weer eens drastisch hernieuwd, en kwam het album Larks’ tongues in aspic uit. Het afsluitende nummer was Larks’ tongues in aspic part 2, en hierin culmineerde alles waar King Crimson voor stond en nog staat.
Voor het geval u in verwarring mocht raken heeft Greensky Bluegrass de door hen gespeelde muziekstijl alvast in de bandnaam gezet. Extra puntje omdat ze uit Kalamazoo komen.
Het is tegenwoordig mode om jaren-tachtigklassiekers in een electroswing- of bossanova-jasje te steken. Maar je kunt ze ook eigentijds uitvoeren op een manier die nauw aansluit bij hoe ze oorspronkelijk bedoeld zijn. Dat doet het Griekse duo Marsheaux. Bovenstaand nummer is overigens een eigen compositie, al zou het zo een remake van een Depeche Mode nummer kunnen zijn.
Mijn voorkeur voor de klassieke gitaar, liefst in een minder bekende uitvoering, is u allicht al eerder opgevallen. Deze keer speelt Anders Miolin op zijn dertiensnarige instrument een stuk van Gaspar Sanz, een Spaanse componist uit de zeventiende eeuw.
Vive la Fete komt uit Gent en houdt graag het tempo erin. Het olala-gehalte van de outfits van zangeres Els Pynoo is een belangrijke aanjager voor de populariteit van de groep, die ook alweer vijftien jaar bestaat.
Na de Marokkaanse diva van een tijdje terug nu een Turkse diva: de koningin van de Turkse pop samen met de koning van de Balkan.
Sezen Aksu debuteerde in 1975, en heeft sindsdien grote invloed gehad op de Turkse popmuziek. Sinds haar samenwerking met Goran Bregovic is ze ook buiten Turkije bekend geworden. Ze heeft een twintigtal platen op haar naam staan.
Goran Bregovic is Bosniër, debuteerde in ongeveer dezelfde periode, en kan beschouwd worden als een veteraan in de Balkanmuziek die met veel artiesten heeft samengewerkt, van rock tot klassiek. Zijn muziek bevat thema’s uit alle balkanlanden, inclusief Turkije. In het westen is hij vooral bekend als componist van de muziek bij de absurde films van Emir Kusturica.
Als je Thebe Neruda Kgositsile heet en een rapcarrière ambieert, kun je beter een artiestennaam kiezen. Earl Sweatshirt dus. Beetje standaard gangsterrap, maar een behoorlijk nonstandaard clipje erbij.
Uit 1983. Van Suicidal Tendencies.
De money quote:
I went to your schools, I went to your churches,
I went to your institutional learning facilities.
So how can you say I’m crazy?
Natacha Atlas is een zangeres/buikdanseres met Marokkaanse/Egyptische/Palestijnse achtergrond. Ze groeide op in de Marokkaanse wijk van Brussel, en begon daar haar carriere bij de band Transglobal Underground.
In 1995 is ze voor zichzelf begonnen; sindsdien staat er een klein tiental studio-albums op haar naam. Ze combineert traditioneel arabische, marokkaanse en joodse invloeden met moderne westerse electro, hiphop, tango, pop, en nog wat meer. Haar platen meanderen heen en weer tussen grotendeels traditioneel en westerse pop, en alles er tussenin met vele zijsporen. De meeste muziek schrijft ze zelf, met af en toe een cover er tussendoor.
Swing Republic heeft twee albums uit, maar een nogal beperkte biografie. Laten we het er dus maar op houden dat ze gewoon lekkere electroswing maken.
De gospelmannen van The Dixie Hummingbirds kenden hun glorietijd in de jaren zestig en zeventig. In bovenstaand optreden tijdens het Newport Folk Festival 1966, valt de schreeuwerige zang van leadzanger Ira Tucker op, een stijl die later door onder andere James Brown tot grote hoogte gebracht zou worden.