De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
De ouders van singer-songwriter Frazey Ford ontvluchtten de VS in de jaren zeventig en vestigden zich in een commune in Canada. Op de een of andere manier hoor je dat in de muziek. In maart komt Ford naar Nederland
Von Magnet is een internationaal gezelschap dat thans gevestigd is in Frankrijk. De groep is niet alleen een band maar ook een theatergezelschap; hun concerten zijn een combinatie van muziek, dans, theater en performance arts. Ze bestaan sinds 1985, en werden toen op bescheiden schaal bekend vanwege hun electroflamenco: de incorporatie van traditionele flamenco-invloeden in electronische- en avant-garde muziek. Later zouden daar nog vele andere invloeden bijkomen, onder meer uit het midden oosten, zoals op dit ‘Into the breach’. Een nummer waarin de tegenstellingen in het gebied goed naar voren komen. Afkomstig van hun album uit 2008 met de veelzeggende titel ni prédateur ni proie.
Burial is de artiestennaam van de William Emmanuel Bevan. Zijn muziek beweegt zich tussen ambient en triphop. Vorig jaar zou de publiciteitsschuwe Brit nieuwe muziek uitbrengen, maar daar is het niet van gekomen. Het clipje komt overigens uit de film The Machinist en heeft verder niks met de muziek te maken.
Sugarcult uit Santa Barbara, Californië maakt min of meer recht-toe-recht-aan rockliedjes. Zo’n band die bewijst dat je echt goed kunt zijn en toch niet doorbreken.
Sommige goede voornemens zijn beter dan andere. In de woorden van Mark “Rent-boy” Renton:
Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suit on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pissing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourselves. Choose your future. Choose life…
We gaan het jaar uit aan de hand van het Britse Hadouken! Ik zou de muziek ergens tussen The Prodigy en Beastie Boys plaatsen: brutaal en luidruchtig.
Bat for Lashes is de artiestennaam van de Brits-Pakistaanse zangeres Natasha Khan. Ze maakt bedachtzame, vrij minimale liedjes die drijven op haar krachtige stem.
Diamanda Galás: ze heeft een orkaan van een stem die vier octaven bestrijkt, ooit omschreven als capable of the most unnerving vocal terror.
Qua genres zit het in de richting van avant-garde, alternatieve rock, jazz, experimenteel en in de latere jaren ook blues. De thematiek kan zwaar zijn: sinds de besmetting van haar broer heeft ze menig plaat besteed aan aids, en de dubieuze reacties van de kerk daarop, met titels als The Divine Punishment of You must be certain of the Devil.
Miles Davis live in 1970:
Piano Magic is een Londens los/vast collectief rond Glen Johnson. De muziek wordt wel omschreven als ambient pop, dark wave of arty baroque pop.
Kenmerk is een sterke aandacht voor sfeer, een relatief sobere aanpak en een thematiek die doorgaans nogal zwaar op de hand is: uit alles spreekt een zekere weemoed, en de hoofdpersonen van de teksten zijn vaak muurbloempjes die hun draai maar niet kunnen vinden in de grote boze wereld.
Een fijn kerstlied met Elvis en Martina McBride, ook bekend uit de versie van Porky Pig.
Een tijdje terug hadden we in de strijd om de depri-cup al de Swans, maar deze vrolijke Frans kan er ook wat van.
Matt Elliott is een muzikant met veel gezichten; als Third Eye Foundation maakt hij experimentele electronica. Daarnaast zat hij in bands als Movietone en Flying Saucer Attack.
Een aantal jaar geleden ging het roer drastisch om, en sindsdien vergast hij de wereld op intense, duistere pareltjes uitgebracht onder z’n eigen naam in een genre dat wel dark folk genoemd wordt. Kenmerken zijn een soberder aanpak, muziek die op het eerste gezicht eenvoudiger overkomt dan het is, en een hang naar de duistere krochten van de ziel. Maar ook hier weer met vaak een vette knipoog, zoals b.v. blijkt uit albumtitels als Only myocardial infarction can break your heart.