De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Theophilus London komt uit Trinidad en woont in New York. Zijn muziek is een mellow mix van hiphop en elektronica, naar eigen zeggen beïnvloed door onder andere Michael Jackson, Prince, Kraftwerk en The Smiths.
Eind ’95 ging er een busje over de kop. Het was bijna het voortijdige einde geweest van de christelijke altrockgroep Luxury.
Inmiddels zijn drie van de bandleden oosters-orthodoxe priesters (in de VS of all places) en een vierde een gerespecteerd maker van muziek-documentaires met een veelgeprezen film over Sacred Harp onder zijn gordel. Matt Hinton is inmiddels bezig geld in te zamelen voor een filmproject over zijn voormalige bandje.
Tori Amos was in de jaren negentig op de toppen van haar kunnen. Denk Kate Bush, maar dan rauwer en meer bij de tijd.
Masturbatie, getreiterd worden op school, verkrachting, ontmoetingen met de duivel na het drinken van psychedelische thee*: alles kwam langs.
Onlangs heeft ze haar eerste twee solo-albums opnieuw uitgegeven, in een luxe uitvoering met veel bonusmateriaal. Die zijn nog altijd de moeite van het beluisteren waard.
Twee dagen geleden kon ik de verleiding nog weerstaan om iets volstrekt mafs uit Korea te posten. Deze keer is dat niet gelukt. Kijkt u naar een clipje van boyband Block B, dat zowel muzikaal als visueel de meeste omschrijvingen tart. Als altijd bij kpop wel een dikke plus voor de art direction.
Vijftien jaar na Tourist komt Saint Germain met een nieuw album. Vooruitlopend op de release in oktober zette hij bovenstaand nummer alvast online. Het klinkt vertrouwd eclectisch.
Wees gerust, u krijgt niet het nummer van Psy, maar een Duitse reggae artiest, die in werkelijkheid Tilmann Otto heet. Hoewel zijn werk pas een paar jaar oud is, klinkt het enigszins gedateerd – zo klassiek is de invulling die Gentleman aan de reggae geeft, inclusief sociale boodschap.
Laat u niet bedotten door het vrolijke deuntje en de maffe video. Bonnie ‘Prince’ Billy’s ‘I see a Darkness’ is een mistroostig lied over de kanten van onszelf die we liever niet laten zien.
Well, you’re my friend, and can you see?
Many times, we’ve been out drinking;
Many times we shared our thoughts.
But did you ever, ever notice, the kind of thoughts I got?
Well, you know I have a love; a love for everyone I know.
And you know I have a drive, to live I won’t let go.
But can you see its opposition, comes rising up sometimes?
That its dreadful imposition, comes blacking in my mind?And then I see a darkness…
Pascal Comelade is een franse muzikant die enige bekendheid geniet vanwege de inzet van speelgoedinstrumenten in z’n muziek. Op z’n l’Argot du Bruit uit 1998 werkte hij samen met P.J. Harvey als zangeres.
Volgens criticus Bruce Eder was het concert dat Benny “King of Swing” Goodman op 16 januari 1938 gaf in Carnegie Hall in New York het moment waarop jazz de wereld van de ‘respectabele’ muziek betrad. Ik weet niet of hij toen ook That’s a Plenty speelde, maar het is hoe dan ook een prachtige klarinetsolo.
Derwin Schlecker ofwel Gold Panda maakt elektronische muziek waarin voor zo’n beetje alles plaats is, als het maar in een stuiterend ritme past. Toegankelijker dan bovenstaand nummer (dus met meer clicks op Youtube) is Marriage.
Phantogram is een elektronische-rockduo uit New York, dat in de vijf jaar van zijn bestaan enige bekendheid in eigen land begint te krijgen met liedjes in de zachtaardige kant van het spectrum.
We komen nog eens terug op bassen. Elke instrument heeft wel een basversie. De contrabas is natuurlijk een basviool, een tuba een bastrompet. Awel, laten de kenners deze flauwe formulering maar niet horen.
De “hogere” versie van instrumenten kan ik steeds minder horen. Niet omdat ik er niet van hou, maar omdat mijn gehoor naar de knoppen is. Veel hoge frequenties herkennen mijn oren niet meer. De lage daarentegen wel.