De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Kate Tempest, volgens haar wikipedia woordkunsternaar, dichter en toneelschrijver maakte hier een nummer dat vertwijfeling in de liefde combineert met de problemen die jongeren in de huidige economie tegenkomen.
Zelfs op de site van hun label blijft duister wie er achter Urban Country zitten. Maar topmuzikanten zijn het, gezien de volkomen vanzelfsprekende manier waarop ze hier hiphop en country door elkaar heen vlechten.
Lusine maakte met “Two Dots” een aanstekelijk liedje, dat ondanks de beperkte tekst ook nog eens ergens over gaat.
]
Aan het einde van de negentiende eeuw schreven Gilbert & Sullivan, ofwel librettist W. S. Gilbert (1836–1911) en componist Arthur Sullivan (1842–1900) veertien komische opera’s, waarmee ze de grondslag legden voor wat nu een “musical” heet. Om de waarheid te zeggen: het is niet de muziek waar ik zelf heel enthousiast van word, maar dat wil niet zeggen dat ik niet soms verbluft luister naar hoe knap sommige zangers zijn.
The Lumineers, gewoon een sympathiek gitaarbandje uit Denver.
Als het Rapport van de Club van Rome op muziek was gezet, zou het hebben geklonken als “In the year 2525”, het zomerhitje waarmee Dennis Zager & Rick Evans de hitparades in 1969 bestormden. Een vrolijk deuntje met een buitengewoon zwartgallige tekst over de voortgaande dehumanisering van de mensheid in de toekomst. Ironisch genoeg stond het liedje, vol wantrouwen jegens de hedendaagse techniek, op één in de Billboard Top-100 toen Neil Armstrong die kleine stap voor een mens zette en suggereerde dat techniek toch ook leuke kanten had.
Jan en Max Weissenfeldt komen uit München en hebben een vrij eclectische kijk op muziek. Bovenstaand nummer klinkt nog het meest als een funky gamelan-orkest.
Zingen in Romani was ongehoord in het Joegoslavië van de jaren zestig en zeventig. Maar het talent van Esma Redžepova viel niet te ontkennen. Zij brak het taboe open. Na het uiteenvallen van het land woonde ze in het nietige Macedonië, dat haar in 2013 naar het Eurovisie Songfestival stuurde met iets popperigs. Hierboven klinkt ze zoals het hoort.
Het is algemeen bekend dat Strawinsky alle muzikale taboes doorbrak zodat de rock & roll het niet meer hoefde te doen. Maar die Beethoven, die kon er ook wat van: hier speelt Hyonsoo Lee het begin van de Vijfde Symfonie, onherstelbaar verbeterd.
De Franse multi-instrumentalist Yann Tiersen brak internationaal door met zijn muziek voor de film Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain. Bovenstaand een bedrieglijk eenvoudig pianostuk dat desondanks weet te ontroeren – zijn handelsmerk.
In 1995 was “Common People” van Pulp een dijk van een hit en het is komen gelden als hét voorbeeld van Britpop. Het lag lekker in het gehoor en had nog een intelligente tekst over klasse-tegenstellingen ook: de ik-figuur ontmoet een rijke Griekse studente die als een toerist wil rondkijken in de wereld der gewone mensen.
Ik kwam in die tijd regelmatig in Londen en herinner me dat de komieken van Goodness Gracious Me een perfecte imitatie neerzetten, “Hindi People”, die op deze website nog valt te beluisteren (laadt wat traag). Ik herinner me ook dat er op TV werd gediscussieerd over de vraag wie de vrouw zou zijn geweest die bij de werkende klasse aapjes wilde gaan kijken. Het leek me een wat domme vraag – waarom zou een liedje op feiten moeten zijn gebaseerd? – maar twintig jaar nadat “Common People” in de hitparade had gestaan, wist The Independent te melden dat het vermoedelijk ging om Danae Stratou, de echtgenote van Yanis Varoufakis.